نزدیک به چهل روز از کشته‌شدنِ هزاران نفر، بازداشت‌ها و بسیاری از رخدادهایی که هنوز بر ما روشن نیست؛ گذشته است. روایت آن‌چه بر بسیاری از مردم رفته، جانکاه است.به سوگ نشسته‌ایم، گرچه برای ادای آن نیز امان نمی‌دهند. در این هنگامه به خود یادآوری می‌کنیم که این راه ادامه دارد و ما در تلاشیم تا چراغ امید را زنده نگه داریم. امید یعنی باور به اثرگذاریِ تلاش‌هایمان، حتی زمانی که هیچ نشانه‌ی روشنی از پیروزی وجود ندارد.برای ما دادخواهی، مطالبه‌گری، آزادی‌خواهی، برابری و تحقق کرامت انسانی صرفاً یک حالت ذهنی نیست، انتخابی آگاهانه و کنشی روزمره است.صدای آزادی و حق‌جویی هرگز خاموش نمی‌شود.یاد و نام کشته‌شدگان ۱۸ و ۱۹ام دی‌ماه ۰۴ گرامی‌باد.رای‌بُن مستند