سبزینه نمی‌توانست نفس بکشد و یا واکنشی نشان دهد. چند ثانیه‌ای بدون اینکه پلک بزند به گلچهره خیره شد. و بعد زبانش را به زحمت به گفتن کلمه‌ها مجبور کرد در حالی که کاسه‌ی چشمانش پر و خالی می‌شد: داری دروغ میگی. من اون موقع تو عمارت نبودم. گلچهره بلند و طولانی خندید و بعد: پس مونس خانومی که از عمارت اومده بود تا امانتی‌های مثنوی خانومو خدمتتون بده چه کاره بود؟! اینا رو بهت نمیگم که عصبانی بشی! اینا رو دارم بهت میگم که بدونی لحظه‌لحظه‌ای که زندگی کردی، داشتی به نخ من و به خواست من و برای من بازی می‌کردی! بچت که رفت، شانس برای من صدچندان شد. وقت وصال بود. وقت وصال با عزیزترینم. من مادر شدم و تو نه! زندگی من و رسول ثمره داشت ولی با تو.... نه. می‌دونستم رسول به این راحتی‌ها از تو دست بر نمی‌داره. پس تصمیم گرفتم تو رو به دانشگاه بکشونم، چون اگر قرار بود همه‌ی حواست پیش عشق و عاشقی و شوهرداری بمونه، که شانس من، برای بازی با دل رسول کم میشد! تو رو فرستادم دانشگاه با انگیزه‌ی که خودم عمداً بهت دادم و بعد عمداً با اطلاع رسول، حمایتِ مالیت کردم که رسول هم خیال کنه من چقدر خیر و سخاوتمند و بخشنده‌ام. بدون اینکه خودت خبر داشته باشی از زمین بازیم انداختمت بیرون! زمین بازی من، دل رسول موسوی بود و باید تا می‌تونستم تو رو ازش دور می‌کردم تا مجهزش کنم! همه چیز داشت به خواست من می‌چرخید ولی... وقتی دیدم داره با امیرارسلان بهت خوش می‌گذره، تصمیم گرفتم پسرمو بکشونم تو زمین خودم! اولش سخت بود تو پا نمی‌دادی. زیادی به رسول وابسته بودی و دل به کار و دانشگاه نمی‌دادی. ولی من مغر متفکر بهتری بودم! از روی میز، لیوان اسموتی را برداشت و جرعه‌ای خورد و با همان اعتماد به نفس ادامه داد: اولین روزی که همکارت سعید ریحانی اومد و وسوست کرد برای شرکت در سمینارهای بین‌المللی، مقاله آماده کنی یادته؟! اولین سمینار مال ایالت کجا بود؟ اولین جمله‌ای که برای من بازگو شد این بود"می ترسم آقا رسول موافقت نکنه!" چقدر خندیدم سر این جمله! بله... حتی همکارت مهره‌ی بازی من بود! اونقدر در گوشت ویز ویز کرد که نرم شدی. که فکر کردی هوش سرشارت حیفه برای هدر رفتن! بعد شروع کردی به تلاش... به کار. با برنده شدن جایزه‌های اسم و رسم‌دار، مزه‌ی برتر بودن تو زمینه شغلیت زیر زبون دلت نشست و درست مثل بچه شیری که وقتی مزه‌ی خونو حس می‌کنه، دیگه نمی‌تونه ازش دست برداره، هار شدی. دیگه نتونستی دست برداری! نتونستی کنار بشینی! هر روز طمع یک سمینار دیگه و یک جایزه‌ی دیگه و یک شهرت دیگه و ... اون وقت بود که دیگه نتونستی مثل همیشه تعادل رو تو کار و عشق حفظ کنی. کفه‌ی ترازو به سمت افراط در کار پیش رفت و شد همونی که من می‌خواستم! از رسول و زندگیش دور و دور و دورتر شدی و درست همون موقع، هاشم رو آوردم وسط. تمام مدارکو براش رو کردم و بهش گفتم اون پسری که سبزینه داره بزرگ می‌کنه پسر من و رسوله! نه پسر سبزینه! تو گوشش خوندم و تو جیبش پول گذاشتم و ... با بازی موفق هاشم، امیرارسلان مال من شد. اما باز روزگار با من بد کرد و درست وقتی که فکر می‌کردم دارم برنده میشم، ورق برگشت. درست وقتی که حقم بود رسول رو، تمام رسول رو داشته باشم، تو حامله شدی. ولی من دختر جلال‌الدین امیرم. ناامید نمیشم! خودمو نمی بازم! هیچ‌وقت فکر نمی‌کنم رسیدم به ته خط! با تیر آخرم تو رو از رسول کندم! هیچ‌وقت نفهمیدی تو مال رسول نیستی و نخواهی بود! حتی اگر منو پیش رسول خراب کنی، یک مهره‌ی دیگه میارم وسط که تو برنده نباشی! اصلا برام مهم نیست. برو هر چه در چنته داری به رسول بگو و اگر باور کرد منتظر باش تا ضربه‌ی بعدی رو بخوری! تضمین نمی‌کنم که ضربه ی بعدی کاری نباشه!