سال ها پیش...درست وقتی که رسول به واسطه‌ی کار بی‌حدوحصرِ سبزینه تنها مانده بود و هاشم مانند یک کفتار، به ذهن سبزینه، آفتِ بدبینی پاشید. سبزینه سه روز متوالی سر کار نرفت و با پسرش و خانه‌ی بدون رسول وقت می‌گذراند به امید اینکه رسول برگردد. هاشم که از تمام قضیه با خبر بود، درب خانه‌ی سبزینه را زد. در باز شد و قیافه‌ی زرد و نزار سبزینه‌ی پشت در، تایید آن چیزی بود که هاشم از نوچه‌هایش شنیده بود!سبزینه تعارف کرد و هاشم وارد شد. هم سبزینه می‌دانست و هم هاشم که اگر رسول به این رویارویی پی ببرد خون به پا خواهد شد اما... هاشم نشست و امیر ارسلان با اصرارِ سبزینه به اتاقش رفت و سبزینه از ناگفته‌ها شنید. هاشم شد وصله‌ی ناجور خانواده‌ی موسوی. بعد از گذشت یک هفته، رسول به خانه برگشت. سبزینه روی تخت افتاده بود. مریض‌تر از هر وقت دیگری. امیر ارسلان نگرانِ حال مادر وقتی رسول را دید، پرید و در آغوش پدرش گریه کرد. شکوه کرد و اعتراض که کجا بودی مادر در بستر بیماریست.رسول که از این بیماری خبر نداشت عذاب وجدانی سخت به جانش افتاد. به اتاق رفت و سبزینه را زرد و زار روی تخت یافت. درب اتاق را بست و نشست لبه‌ی تخت: بریم بیمارستان؟ سبزینه چیزی نگفت. رسول نزدیک رفت و بازوانش را گرفت و کمک کرد بنشیند. مانتو و شال آورد: بپوش تا بریم بیمارستان. سبزینه سر تکان داد: نه. من حالم خوبه.رسول که از دیدن قیافه‌ی بیمارگونه‌ی سبزینه به شدت وحشت کرده بود اصرار کرد: میگم حاضر شو بگو چشم. داری از دست میری. کاسه‌ی چشمان سبزینه خیس شد: ببخشید. ببخشید که این مدت نبودم.رسول از تلاش برای حاضر کردن سبزینه دست برداشت و به چشمان عشقش خیره شد: باشه تو رو جان من حاضر شو بریم بیمارستان. در این مورد بعداً حرف می زنیم. سبزینه دوباره سر تکان داد: نه من حالم خوبه. رسول بغض کرد: اصلاً من غلط کردم باشه. سبزینه‌خانوم لطفاً لجبازی نکن پاشو بریم بیمارستان. ناگهان صدای فریادی در راهرو پیچید. امیر ارسلان داشت اعتراض می‌کرد که چرا؟ کجا میری عمو؟درب اتاق باز شد و هاشم در سر در اتاق ایستاده بود. رسول شال را روی سر سبزینه انداخت و از جایش برخاست: از خونه‌ی من برو بیرون هاشم. اینجا حریم خصوصیه منه. شرتو کم کنهاشم بلند خندید: نه نشد خان‌داداش. این‌بار تو باید سرِ خرو کج کنی و راتو بکشی بری. من این مدت از زن داداش مراقبت کردم. کسی که سرِ زنِ به این ماهی هوو میاره غلط می‌کنه حرف از حریم خصوصی بزنه! رسول خشکش زد. هاشم همه چیز را به سبزینه گفته بود؟! باورش نمی‌شد. به ناگاه تمام زمین و زمان دور سرش چرخید. دیگر هیچ‌چیزی سر جایش نبود. دیگر با هیچ‌دلیلی سبزینه، سبزینه‌ی سابق نمی‌شد. وسط حالِ نزار رسول، هاشم دوباره کُری خواند: خان‌داداش این یک‌هفته پیشِ دختر ارباب بودی دیگه؟ یه توله پس انداخت بست نبود؟!رسول ترسید، به چشمان امیر ارسلان و سبزینه نگاهی انداخت و بعد رو به سمت هاشم و عربده کشید: خفه شو. گمشو از خونه‌ی من برو بیرون.هاشم اما پایش را گذاشته بود روی خط قرمزها: این توله‌ای که آوردی ور دست سبزینه مگه از طائفه‌ی ارباب نیست؟! بچه‌ی اون طفل معصوم که سقط شد، خودم مدرکشو تو زایشگا دیدم. چه دروغا که سر هم نکردی! تا الان خفه‌خون گرفتم غلط کردم. نباس می‌کردم. دیگه طاقت ندارم اینطوری زن طفل معصومو بجزونی. یک هفته گذاشتی رفتی، دوباره یه توله دیگه پس بندازی؟! امیر ارسلان گیج و نگران رو به سوی پدرش گفت: چی میگه بابا؟ رسول مشتی را حواله‌ی صورت هاشم کرد و با هم گلاویز شدند. سبزینه به یک‌باره فریاد زد: من خبر داشتم!هاشم از جنگیدن دست برداشت: دروغ میگی مثل سگ. خودمم تا دیروز خبر نداشتم چطوری خبر داشتی؟! سبزینه لبخند زد: خودش بهم گفته بود!هاشم عصبی و مستاصل گفت: تو گفتی و من باور کردم! یعنی خان‌داداش ما اونقدر ابلهه که اومده راست کف دستت گذاشته و گفته من رفتم از گلچهره برات بچه ستوندم؟ نه تو کتم نمی‌ره. وقتی بهت گفتم از هوش رفتی. داشتی غزل خداحافظی رو می‌خوندی. اگر نمی‌رسوندمت بیمارستان که الان باید بالا سر قبرت می‌اومد روضه می خوند. اگر می‌دونستی که اینطوری قالب تهی نمی‌کردی. سبزینه خر نشو دختر. زندگی زناشویی قانون داره. این خان داداش ما همه چیرو زیر پاش له کرده. چرا داری ازش دفاع می‌کنی. چرا؟و سبزینه فصل الخطاب را گفت: عالم دیوانگی قانون نمی‌گیرد به خود... عشق هرجا پا گذاشت، قانون آنجا را شکست...