سبزینه سرش را به سمت پنجره چرخاند: شاید من عجله داشته باشم. وقتم برام مهم باشه. رسول سرعتش را کندتر کرد: شاید من از مسیرای شلوغ خوشم نیاد، مجبور باشم از خلوت‌ترین مسیرها تردد کنم!سبزینه سعی کرد نفسش را حبس نکند: وقتی مسافرداری باید به فکر خواسته‌ی مسافرتم باشی!رسول متوجه معنای باطنی جمله شد: وقتی راننده اونقدر احمقه که ناخواسته مسافر رو ناراحت می‌کنه، اونوقت حکم اعدامه؟ سبزینه پوزخند زد: ناخواسته! چه کلمه‌ی موجهی! رسول لبخندش را خورد، هر چند از این لحظات راضی بود و حسی مملو از آرامش بعد از طوفانی سهمگین تمام وجودش را گرفته بود و آرزو داشت هرگز تمام نشود این لحظات: تو اون شرایط همه‌چیز ناخواسته بود. گلچهره ناخواسته بود. اون اتفاقات ناخواسته بود. به کدوم مقدسات قسم بخورم سبزینه. تو اولین و آخرین خواسته من بودی و هستی.سبزینه شیشه را کشید پایین. هوای پاییز داشت به سرمای زمستانی میل می‌کرد: تو ناخواسته‌های تو... منطق جایی نداره! اصلا و ابدا نمی‌خوام خودم رو درگیر چرایی این داستان کنم. خط سیر زندگیمون خیلی وقته از هم جدا شده. تو مردابی گرفتار شدیم که اگر بخوای دست و پا بزنی، بیشتر فرو میری، بیشتر غرق میشی، بیشتر اذیت میشی. آقا رسول این رو بدون، هیچ‌زنی پشت‌پا نمی‌زنه به انتخابش، اگر زد، وقتیه که دیگه پلی رو برای برگشت تصور نمی‌کنه. رسول از این جمله‌ی آخر ترسید: من تمام این سال‌ها کینه‌ی تو رو، ناراحتیت رو، نبودنت رو تاب آوردم که برسم به بخششت. به اینکه رسولت رو ببخشی، برگردی. سبزینه، نه گلچهره، نه هیچ چیز دیگه تو این دنیا، جای تو رو برای من نمی‌گیره. گلچهره عشق نبود، یک اجبار بود.سبزینه تلخندی زد: تصور می‌کنی داری منو قانع می‌کنی؟ نه... فقط داری لایه‌های فراموشی ذهن سادم رو پاک می‌کنی! داری شیشه‌ای رو که غبار گرفته، تمیز می‌کنی! داری یادم میاری چی به سر دلم آوردی! داری یادم میاری سر سبزینه‌ی ساده و عاشق چه بلایی آوردی. رویش را برگردانده بود سمت رسول. با چشمانی خیس و مژه‌هایی خیس‌تر و چانه‌ای که از درد می‌لرزید شاید: داری یادم میاری چه روزهای سختی رو گذروندم، وقتی به من خبر دادن رسولت داره یه دختر دیگه رو شیفته‌ی محبتش می‌کنه! وقتی به من خبر دادن تو کافی نبودی، رسول عاشق گلچهره شده! وقتی به من خبر دادن زیباترین دختر سرام به عقد عشقت دراومده و تمام اون شب‌هایی که تو توی بیمارستان در کما و بی‌خبری سیر می‌کردی، رسولت ....! از ناخواسته بودن برای من حرف نزن، چون قلبم آتیش می‌گیره، وقتی به خودت حق میدی. قلبم آتیش می‌گیره، وقتی اونقدر بی‌منطقی، که هنوز شرمندگی برات معنایی نداره. که هنوز میگی ناخواسته بود! هنوز میگی مجبور بودم! این چه اجبار نحسیه که تو رو صاحب حق می‌کنه؟! ولی مشکل من و تو فقط اینا نیست. مشکل من بچه‌ایه که میگی قاتلش نیستی ولی هستی. طفل معصومی که قربانی شک تو شد! همه‌ی عالم و آدم هم بگن کار رسول نبوده میگم بوده. چون اگر کار تو نبود می‌رفتی قاتلشو پیدا می‌کردی و دمار از روزگارش در می‌آوردی. کار تو نبود زمین و آسمونو به هم می‌دوختی تا قاتلش به کارای کرده و نکردش اعتراف کنه. اما ساکت موندی و فقط گفتی مصلحت نیست خیلی‌چیزها رو بگم! مصلحت نیست خیلی‌چیزها تو بوق و کرنا گفته بشه! مصلحت نیست... مصلحت بود فاتحه بخونی توی آرامش و زندگی سبزینت؟! مصلحت بود یک عمر تو سوگ زندگی کنم و تنها؟! مصلحت بود به تنها کسی که برام مونده بود شک کنم؟! مصلحت بود زمینو برام جهنم کنی؟! مصلحت تو چیه رسول؟! صدایش گرفته بود. نفسش بالا نمی‌آمد و تمام گذشته‌هایش درون قلب و جانش احیا شده بود انگار. رسول ماشین را نگه داشت و بطری آبی را باز کرد: باشه آروم باش، برای قلبت بده. تو رو خدا آروم باش غلط کردم. من خفه می‌شم. دیگه در موردش حرف نمی‌زنیم. سبزینه به زحمت نفس می‌کشید. گره روسری‌اش را شل کرد شاید بتواند اکسیژن ببلعد. رسول سعی داشت آرامش کند: نفس بکش. نفس عمیق بکش. اصلا فکر کن من اینجا نیستم. فکر کن مُردم. فکر کن کسی به نام رسول موسوی تو زندگیت نبوده. گه نزده به آرامشت. خراب شه آسمون رو سر هر چی عین منه. بمیره هر کی عین من عشقشو، جونشو، همه‌ی وجودشو اینقدر شکنجه میده. تو رو به ولای علی آروم باش. نفس بکش سبزینه جان. نفس بکش...