جلوی کوچه ی شهید خواندری نگه داشت: رسول پیاده شد. در ماشین را باز کرد و دوباره التماس کرد: ببرمت بیم

جلوی کوچه ی شهید خواندری نگه داشت: رسول پیاده شد. در ماشین را باز کرد و دوباره التماس کرد: ببرمت بیمارستان؟ سبزینه سر تکان داد: نه خوب می‌شم!سبزینه پیاده شد و رسول به قد و بالایش خیره ماند. هنوز محرمش بود. محرمی که قهر بود! سبزینه داشت دور می‌شد. رسول درست مانند بچه‌ای که دوباره وصال محبوب را چشیده بود و دوست نداشت دوری نصیبش شود، پشت سرش راه افتاد. سبزینه ایستاد. رسول هم... سبزینه بدون اینکه سر برگرداند گفت: ممکنه بگی چرا داری دنبال سرم میای؟ من اینجا آبرو دارم!رسول به در و دیوار خیره شد: کسی اینجا نیست که!.. در ثانی بهشون بگو یک شوهر داری که دوست نداری ریختشو ببینی آبروت حفظ میشه. سبزینه مستاصل شد و به راهش ادامه داد و رسول هم... سبزینه برگشت و نگاه لجوجانه‌ی رسول، باعث شد چیزی نگوید و نفس عمیقی کشید و برگشت سمت در. رسول گفت: بعد از این همه سال دوباره چادری که برات خریدمو سرت کردی؟ سبزینه کلید را در قفل چرخاند: فقط محض این پوشیدم که دختر ارباب فکر نکنه دختر حاج‌بابا عوض شده! رسول دست کرد داخل جیب‌های کتش: عوض نشده؟ دختر حاج‌بابا عوض نشده؟سبزینه دستش روی کلید خشک ماند: عوض شده؟ آره شاید عوض شده؟ اما کی عوضش کرده؟!رسول سرش را به زیر انداخت و به برگ‌های زرد و نارنجی زیر پایش خیره شد: یک احمق خودخواه عوضش کرده که الان دلش برای بودن کنار دختر حاج‌بابا لک زده. اون احمق خودخواه میدونه هیچ شانسی نداره برای برگشت. ولی دلش مثه بچه‌ها داره پا می‌کوبه به زمین که تو رو خدا بگو منو ببخشه. من تنهام... دلم تنگ شده برای سبزینه‌ای که رسول همه‌ی دار و ندارش بود. اما...اون احمق خودخواه، خودش می‌دونه جوابش چیه؟ و بعد نفسی عمیق کشید و سرش را برگرداند و رفت سمت ماشین و سوار شد. ماشین رفت و نگاه سبزینه روی تصویر بی‌مرکب مشکی خیره مانده بود هنوز...