سید آهی کشید و بعد: نه تنهای تنها. مادرم با منه و دو نفر که پرستاریشو می‌کنن و کارای خونه رو سر و سا

سید آهی کشید و بعد: نه تنهای تنها. مادرم با منه و دو نفر که پرستاریشو می‌کنن و کارای خونه رو سر و سامان میدن. گمان می‌کردم خبر داشته باشی! پدرت از تمام ته و توی زندگی من خبر داره. جای بسی تعجبه که...گلچهره وسط حرفش پرید: من از پدر خواستم از تو چیزی برای من نگه. در تمام این سالها که ندیدمت. نه من ازش پرسیدم، نه اون چیزی گفته. درد من اینه که هنوز باورم نداری. تصور می‌کنی دروغ میگم و دارم بازی می‌کنم! رسول انگشت شستش را به سبابه‌اش فشار داد و نمی‌دانست چطور در برابر این زن عجیب حرف بزند که نه دلش را بشکند و نه وابسته‌ترش کند: اشتباه برداشت نکن. من اونقدر از پدرت بازی خوردم، که دیگه به خودمم اعتماد ندارم. من دیگه به نزدیک‌ترین آدمای زندگیم هم اعتماد ندارم. دیگه به هیچی اعتماد ندارم.گلچهره کتاب روی پایش را بست و ویلچرش را رو به سوی رسول چرخاند: چیزی شده؟ اتفاق بدی افتاده؟ پدرم کاری کرده؟ من ازش قول گرفتم. برای من قسم خورده که اذیتت نکنه. به من قول داده...استرس و هیجان منفی گلچهره داخل صورتش بیداد می‌کرد و رسول شمرد دومین فردی را که نگرانش است. کمی امیدوار شد: نمی دونم چطوری شروع کنم.گلچهره قاطع‌تر حرف زد: برای من از هر کجا که می‌خوای شروع کن. اصلاً مهم نیست از کجا... بگو پدرم چی کار کرده؟رسول سرش را بالا آورد و گچهره را تماشا کرد. رنگ چهره‌اش رو به زردی می‌گرایید اما همانقدر زیبا بود که قدیم‌ترها. نگرانی چشمانش را کم‌نور جلوه می داد. لاغرتر از قبل شده بود و انگار حال خوبی نداشت. کمی به جلو نیمخیز شد و به چهره‌اش خیره شد: به من تهمت تجاوز زدن و تمام مدارک و شواهد بر علیه منِ. ولی من روحمم خبر نداره. نمی‌دونم کی یا کیا دارن تو این زمین بازی می‌کنن ولی اگر نجنبم زمینم می‌زنن. تنها راه‌حل مونده دوربیناییه که تو مطهری هست. میگن از کار نیفتاده. گلچهره ماتش برد و دهانش باز ماند و دستانش می‌لرزید: دوربین‌های مطهری؟! چقدر این دنیا عجیبه! دوباره دوربین‌های مطهری! رسول می‌دانست شاید ورق برگردد و گلچهره دست رد به سینه‌اش بزند اما باز هم تلاش کرد: کافیه از پدرت بخوای...گلچهره دست راستش را بالا آورد: دیگه ادامه نده. من همین امروز فیلم کامل اون تاریخی که می‌خوای رو در اختیارت می‌ذارم. لازم نیست تصور کنی دینی به گردن من داری. تو در قبال دل من هیچ مسئولیتی نداری. اگر من دلخورم از خودم دلخورم. که چرا نمی‌تونم این وابستگی رو ببُرم. من از تو هیچ توقعی نداشتم و ندارم رسول. اون دوربین‌ها تداعی‌کننده‌ی خاطرات تلخیه برای من اما ... الآن این مسئله اصلاً مهم نیست. الان برای من این مهمه که هر چه سریع‌تر تو پیروز این بازی باشی و یه سوال!رسول از کلمه‌ی سوال ترسید ولی گفت: بپرس. هی چی باشه جواب میدم.گلچهره به زحمت گفت: چرا دیگه سبزینه باهات نیست؟ رسول با تسبیح داخل دستانش ور رفت: بگذریم...گلچهره گیج شد: چرا؟رسول دلش درد داشت و داشت بازجویی می شد: نمی خوام در موردش حرف بزنم... و بعد طوری به گلچهره خیره شد که انگار گلچهره حرفش را از داخل چشمانش خواند که گفت: می‌دونم سوالت چیه... حالش خوبه. اما همچنان نمی‌خواد ببینتت. بزرگ شده. مردی شده برای خودش. قربون اون چشاش برم که وقتی نگاش می‌کنم انگار دارم تو رو می‌بینم. در تمام این سالهایی که ندیدمت. امیر ارسلان کپی برابر اصل رسول موسوی کنارم بود. مایه‌ی آرامش دلم بود. اگر نداشتمش. تاب نمی‌آوردم. رسول لبخند تلخی زد: میشه باهاش حرف بزنی، تا بتونه من و سبزینه رو ببخشه. گلچهره ساکت شد. همیشه با شنیدن اسمِ رسول کنار اسمِ سبزینه، بی آنکه بخواهد، دلش می‌گرفت. ولی به روی خودش نیاورد: حتماً. من برای خوشحالی تو حاضرم هر کاری رو به جون بخرم. راضیش می‌کنم تو و سبزینه رو ببخشه. گلچهره ساکت شد، رسول هم... بعد از سکوتی که درازایش به دو دقیقه رسید، گلچهره به سختی شروع کرد: دلم برای صدات تنگ شده بود. دلم برای این بوی آشنا تنگ شده بود. شاید منتظر بودم به مشکل بخوری و کلید مشکلت دست من باشه و بیای اصرار کنی و من راضی بشم به دیدار. شاید دعای من براورده شده. دلم می‌خواست بیای و بگی می‌خوام ببینمت. حتی اگر فقط برای درخواست کمک باشه. از خانه‌ی گوهر شادی‌ها که خارج شد. خوشحال و مسرور بود و به معتمد پیام داد: همین امروز مدرک بی‌گناهیم اکی شد. گفته بودم بی‌گناهم.معتمد جواب داد: من که شک نداشتم. اینو به خودت بگو که به خدا و امدادهای غیبیش شک داشتی. خدا آدمو تا ته جهنم می‌بره که بزرگش کنه ولی نمی سوزونتش. اما تو بی تابی کردی سید. خوشحالم که خوشحالی برادر. خوشحالم.بعد به منصور پیام داد: دارم میرم مدرک بی‌گناهیمو بدم سلامی. تو بهترین مشاور دنیایی داداشم!منصور وقتی پیام رسول را دید، روی کلمه ی داداشم لبخند دندان نمایی زد و جواب داد: خدا رو شکر. چطوری حل شد؟