از جایش برخاست و در را باز کرد: چه خبر شده؟ احمد که رنگ و رخسارش پریده بود و دستانش را مدام به هم می مالید و این‌پا و آن‌پا می‌کرد با وحشتی رو به فزونی گفت: آقا جنازه. یک جنازه رو تخت خانومه!رسول با کف دستش محکم زد روی پیشانی‌اش و گفت: الله اکبر. خدایا رحم کن. دوباره شروع کرد. نفهمید چطور و با چه سرعتی خودش را به اتاق مادر رساند. مادرش با چشمانی که نشان از وحشت داشت روی تخت یک نفره‌ی سیار، به بیرون از اتاق، انتقال داده شده بود و با چشمانی مملو از اشک به چشمان پسرش نگاه می‌کرد. رسول به مادرش نگاه کرد و دستش را گرفت: خوبی؟مادرش پلک زد و قطره‌ای اشک ریخت روی موهای مشکی و زیبایش. رسول از کنار تخت گذشت و وارد شد. تمام روتختی سفید و ملحفه‌ها به رنگ سرخ در آمده بودند و جسد بی‌جان دختری روی تخت... اما... چیزی عجیب‌تر نظر رسول را به خود جلب کرد. احمدآقا داشت می‌گفت: آقا نرین جلو. الان پلیس می‌رسه. خدایی نکرده براتون بد نشه. اما... در این جنازه چیزی کم بود. چیزی که آنرا به اعجوبه ربط می‌داد. یک چشم! یک چشمِ آن در آمده بود! درست مانند آن عروسک کور. دوباره تکرار تاریخ نحس قتل‌ها و سرنخ‌ها... این بار چندم بود، نمی‌دانست اما... همیشه قاعده همان بود. یک کلید و بعد از چندماه یک قتل! معتمد و نیروها رسیدند و تحقیقات شروع شد. معتمد سعی داشت رسول را آرام کند. اما رسول خوب می‌دانست مثل تمام قتل‌های پیشین دستشان به هیچ سند و مدرکی نخواهد رسید. نمی‌دانست و نمی‌فهمید که معتمد در حال گفتن چیست. فقط همانطور بی‌حال و گیج گفت: اینم احتمالا یک نخبه است. درسته؟معتمد سرش را تکان داد: بله متاسفانه جایزه‌ی یونسکو رو امسال برده. متاسفانه مراسم تجلیلش همین دیشب در تالار ابن‌سینا برگزار شد. خبرش تو کل خبرگزاری‌ها پیچیده. قرار بود بهش بورسیه بدن برای ادامه‌ی تحصیل. پیشانیش را فشار داد: داره به خاطر من، به خاطر غلطی که نمی‌دونم چیه، تمام مغزای متفکرو می‌کشه. همش به خاطر من. کاش کلک خودمو می کند و این همه فاجعه به بار نمی‌آورد.معتمد دستش را گذاشت پشت کمر رسول: کفر نگو مرد. نذار سستت کنه. رسول که سرش به شدت درد گرفته بود با بغض جواب داد: سستم کنه؟ به درک؟ تا کجا تحمل کنیم؟ اگر نباشم دیگه نمی‌کُشه. اگر نباشم انگیزه‌ای نداره برای کشتن. معتمد رسول را به سمت مبل تک‌نفره هدایت کرد: بشین سید. بشین حالت جا بیاد. از کجا مطمئنی که اگر نباشی دیگه آدم نمی‌کشه؟ کسی که اینقدر بی‌رحم و جانیه، تو هم نباشی دنبال یک بهانه‌ی دیگه می‌گرده. این آدم دیوانه است!صدای منصور از جلوی در آمد: دِ اگر دیوانه بود که الان تو چنگمون بود. مشکل اینجاست که نبوغش به دیوانگیش می‌چربه! رسول معترض گفت: نبوغ یعنی علم. این حیوون هنوز علم اینو نداره که این دنیا حساب و کتاب داره و اینی که داره می‌سازه، جهنمیه که باید توش شکنجه بشه. نبوغ یعنی بدونی قوانین این جهان چطوری داره عمل می‌کنه و کاری نکنی که فیزیک و متافیزیکش بشه بر علیه منافعت. نبوغ؟! این آدم خود شیطانه! جنون و دیوانگی و کثافت از طرز فکرش می‌باره. هر چیزی توی ذهنش هست جز نبوغ!دست آخر داد زد: صفورا یک مسکن و یک لیوان آب بیار اتاقم. صفورا از داخل اتاق ته‌ سالن، سرش را آورد بیرون: چشم آقا. خانوم تب کرده. بذارید دکتر بیاد، بعد من خدمت می‌رسم آقا.رسول خودش را به مادر رساند و کنار تختش نشست: مگه روز اولیه که این کثافت گُه می‌بارونه رو زندگیمون مادر من؟ روز آخرشم نیست. باید عادت می‌کردی تا الان. یعنی باید عادت کنیم. دستان مادرش یخ زده بود و می‌لرزید و نگاهش نیز هم. رسول زمزمه کرد: کاش می‌تونستم بهت بگم گیرش میارم و می‌سپارمش به قانون. کاش می‌تونستم بهت بگم تو چنگمونه نگران نباش. ولی در عوض همه‌ی اینا باید بهت بگم. نمی‌دونم کی و کجا به چنگم می‌افته اما اون روز نمی‌سپارمش به قانون!