در را باز کرد و نشست روی مبله‌ی کنار سبزینه و کمی نیم‌خیز شد به جلو: حالا می‌خوای بگی چه اتفاقی افتا

در را باز کرد و نشست روی مبله‌ی کنار سبزینه و کمی نیم‌خیز شد به جلو: حالا می‌خوای بگی چه اتفاقی افتاده که خانم دکتر سبزینه الوند، برای خودشون مجوز خروج از حریم امنشون رو صادر کردن یا خودم پروسه‌ی حدسیاتو شروع کنم؟!سبزینه به جلو خم شد و دمنوش را برداشت: توی برزخم. پر از تردیدم! پر از شک، پر از دودلی، تو یه... چشمانش را دوخت به چشمان دکتر اقبالی: نمی‌دونم چی درسته چی غلط؟! نمی‌دونم کی‌ام؟ نمی‌دونم از کی اینطوری شدم؟ نمی‌دونم تا کجا می‌خوام ادامه بدم؟ نمی‌دونم حق با کیه؟ نمی‌دونم باید طرف کی باشم؟ نمی‌دونم باید از چی عصبانی باشم؟ نمی‌دونم چی راسته، چی دروغ؟ بعد مکث کرد و اشاره کرد به در: میشه درو ببندید. سرد شد!یک ساعت گذشته بود و دکتر اقبالی ترجیح داد محضِ آرامشِ ذهنی سبزینه، مدتی را به سکوت بگذرانند. در این مدت، وعده‌ی غذای خوش‌مزه‌ای را آماده کرد و میز را چید. ماهی شکم‌پر را وسط میز گذاشت و کمی بروکلی و کاهو و کلم‌چینی را سمت راست میز و سس خردل دست‌ساز خودش را هم کنارش. مقدار زیادی میگوی کباب شده را داخل دیسی مدور و کریستالی سمتِ چپ. دست آخر پلو زرشک زعفرانی شده را داخل دو بشقاب ریخت و خطاب به سبزینه گفت: لطف می‌کنی بیای سر میز؟!نهار را هم در سکوت خوردند. دکتر اقبالی آخرین میگوی داخل بشقابش را که خورد، گفت: تصور می‌کنم این میگو از تمام میگوهای قبلی بدمزه‌تر بود! اولین میگو خیلی تند و ترد و خوش‌مزه و دلچسب بود. به نظرم این یکی، کمتر توی مواد خوابیده بود!سبزینه هنوز داشت با غذا بازی می‌کرد ولی همانطور خیره به زرشک زیر قاشقش که قرمزی خوش‌رنگی داشت گفت: حس چشاییتون مصرف شده و واسه آخری کم گذاشته. همشون تو مواد خوب خوابیدن! اولین روزی که حس عشق به رسول توی دلم جوونه زد رو خوب یادمه. بهترین روز عمرم بود. چون رسول نمی‌دونست که من دیگه اون دختربچه‌ی سابق نیستم و بهش به چشم یک همبازی نگاه نمی‌کنم و من با این حس تازه‌جوونه‌زده گیج و منگ از این همه حال خوب، تمام روزمو پر کردم از خاطره. براش کتاب خوندم و برام شعر خوند. مسابقه‌ی دوی دور عمارت رو اون روز داشتم می‌بردم اما هوس کردم لحظه‌ی آخر سرعتمو کم کنم تا ببره. هاشم هم اونروز مهم نبود. اصلا انگار موجودیتش حس نمی‌شد. کمتر از همه خوردم و بیشتر از همه خندیدم. کمتر از همه حرف زدم و بیشتر از همه حظ کردم. روز اول، حس چشایی من بیشترین انرژی رو داشت! تو همه‌ی روزای بعدش رسول بود، همیشه بود ولی انرژی حس چشایی من کم و کم و کمتر شد تا جایی که ....دکتر اقبالی میگو رو گذاشت داخل بشقاب و ادامه‌ی حرف سبزینه را گرفت: تا جایی که رسول بود اما تو نبودی! حس چشاییت نبود! نعمت‌ها به همین بی‌رحمی، تکراری میشن سبزینه. و وقتی تکراری شدن خودمون می‌شیم اونی که دکمه‌ی انقطاع نعمت رو می‌زنه! خودمون حکم می‌دیم که دیگه کافیه! مُردم از خوشی! خودمون تصویب می‌کنیم که دیگه این نعمت نباشه! چون تا وقتی حس چشاییمون دوباره بر نگرده، قوه‌ی تشخیصمون رو از دست می‌دیم! دیگه قادر نیستم همون قدر قدرشناسانه به کائنات و داشته‌ها نگاه کنیم. سبزینه داشت قاشق را پر و خالی می‌کرد: من مقصرم نه دیگران. من خراب کردم. اولش به خودم می‌گفتم فریب گلچهره رو خوردم. بازی خوردم. احمق بودم. اولین فردی که سرزنش می‌کردم بعد از رسول گلچهره بود اما... حقیقتش اینه که هیچ‌آدمی جز خودمون مقصر دردامون نیست. ما مقصریم چون خیلی‌زود حس چشاییمون انرژی از دست میده. دکتر اقبالی گل رزی را از داخل گلدان شیشه‌ای استوانه‌ای برداشته بود: بعضی‌وقتا از خریدشون پشیمون می‌شم چون فقط نیم‌ساعت اول بوشون حس میشه و دیگر هیچ. ولی وقتی هر آدمی وارد خونه میشه و میگه چه بوی محشری خونت داره، می‌فهمم این بو دیگه برای من قابل حس‌شدن نیست ولی هست. همیشه بوده. چرا فقط می‌تونم نیم‌ساعت اول ازش لذت ببرم؟ چون ما اینطوری ساخته شدیم؟! محکومیم به اینکه از یه جایی به بعد، حال خوب اولیه رو از دست بدیم؟ سبزینه ماهی زیر قاشقش را با نوک قاشق به سه قسمت مساوی تقسیم کرد: نه بعید می‌دونم اینقدر سیستماتیک بشه به قضیه نگاه کرد. از اول خلقت، انسان اولیه با سختی به داشته‌هاش رسیده و هر بار از اون داشته با لذت استفاده کرده. هر روز و هر ساعت باید مراقب می‌بوده که این داشته مال دیگری نشه. بقا و رقابتی همیشگی، انسان اولیه رو قدرشناس‌تر و کامل‌تر تکامل می‌داده اما...دکتر اقبالی به گلبرگ‌های سرخ و مرتب گل نگاه می‌کرد: اما انسان پیشرفت کرد و خیلی آسون‌تر از قبل به آب، غذا، امنیت، رفاه و عشق رسید. و البته خیلی آسون‌تر از قبل برای غذا، آب رو، برای رفاه، امنیت رو و برای شهرت و پول و ثروت و هیچ، عشق رو قربانی کرد. این جواب تمام سوالات این چند سالت بود و خوشحالم که بهش رسیدی. تو مقصر چیزی هستی که داخل زندگیت زجرت میده نه هیچ موجود دیگری! چون تو تصمیم گرفتی چیزی رو قربانی کنی تا چیز دیگری رو