سبزینه زخمی بود و اخم بین ابروانش، اشک داخل کاسه‌ی چشمانش و نبض ضعیفی داخل جانش وادارش کرد به حرف زد

سبزینه زخمی بود و اخم بین ابروانش، اشک داخل کاسه‌ی چشمانش و نبض ضعیفی داخل جانش وادارش کرد به حرف زدن: انتظار همه‌ی این حرفا رو داشتم. هر زمان اومدم اینجا حقایقی رو شنیدم که ازشون خبر نداشتم. کتمان نمی‌کنم که همیشه متعجبم کردی. همیشه از من جلوتر بودی. ولی اینم کتمان نمی‌کنم که من کسی نیستم که در آینده‌ی رسول موسوی نقشی نداشته باشه! من عقب نمی‌کشم. چه با امیرارسلان، چه بی امیرارسلان. اونی که در نهایت باید اقرار کنه که باخته تویی، نه من! از اتاق گلچهره خارج شده بود و داشت در محوطه‌ی عمارت گوهرشادی‌ها قدم می‌زد. کار رسول تمام نشده بود و نمی‌توانست تمام این راه را پیاده برگردد. رسیده بود به درخت هلو... نگاهش را کشاند تا بالای درخت، روی بلندترین شاخسار تنومند گذشته‌هایش. آخرین برگش هم در حال افتادن بود. پاییز، نفس هر برگی را می‌گرفت. درست مانند پاییزِ سبزینه... باد سردی وزیدن گرفت. بوی همیشگیِ عمارت به مشامش خورد. همان بو بود. بویی که تمام کودکی و نوجوانی و بزرگسالیش را ما بین ذراتش گذرانده بود. شاید هیچ‌کس جز سبزینه باور نداشت که هر حیاطی، هر خانه‌ای، هر دیواری بویی مخصوص به خود دارد. هیچ‌کس جز سبزینه‌ای که تمام روزها و شب‌های گذشته‌اش را با یاد رسول گذرانده بود. روزهای خوبش کنار رسول، روزهای بدش، بدون رسول... دستش را کشاند به تنه‌ی قهوه‌ای درخت. نفس عمیقی کشید و صورتش را چسباند به زبری دوست‌داشتنی روبرو... درون دلش... همانجا که تنگ بود برای بی‌کینه‌بودن. برای دوست‌داشتن... برای عشق... نفس عمیقی کشید و گفت یادش بخیر!رسول از عمارت آمد بیرون و بی‌درنگ به دنبال سبزینه چشم چرخاند به اطراف عمارت. سبزینه را کنار درخت هلو یافت و درست مانند کسی که گمشده‌اش را در کمال ناامیدی یافته است، لبخند به لب آورد. سبزینه اما حواسش نبود. داشت صندوقچه‌ی قدیمی از زیر خاک درآمده را وارسی می‌کرد. رسول به پشت سرش رسید و مزاحم نشد. سبزینه برگه‌های نامه را در می‌آورد و می‌بویید. و گه‌گاه می‌بوسید! همانجا روی خاک‌ها نشسته بود و یکی‌یکی نامه‌ها را می‌خواند. ده‌دقیقه‌ای به همین منوال گذشت و نه سبزینه فهمید رسول به نظاره‌ی این لحظات نشسته است و نه رسول این تصویر زیبای دوست‌داشتنی را خراب کرد. به ناگاه گربه‌ای مزاحم از بالای دیوار درست پرید جلوی سبزینه و جیغ سبزینه و صدای قدم‌های رسول... و تصویر محو شد! گربه رفت و رسول ماند و حوضش! سبزینه که متوجه اوضاع شده بود، چادرش را درست کرد: چند وقته اینجایی؟؟ رسول به روی خودش نیاورد: یک عمرِ!سبزینه صندوقچه را برداشت: برداشتِ اشتباهی نداشته باش! دارم می‌برم بسوزونمشون! رسول شمشیر را از رو بست: برای همین بوسیدیشون؟ سبزینه رفت سمت خروجی و در همان حین گفت: به گوسفندم وقتی می‌خوان بکشن، آب میدن!رسول پشت سرش رفت: نامه‌ها برای تو حکم گوسفندو داره؟! سبزینه قدم‌هایش را تندتر کرد: در مقام مقایسه گفتم. گفتم که بدونی این نامه‌ها تا چند صباح دیگه سوزونده می‌شن، قبلش آخرین حرمتِ یادگار بودنشون رو اجرا کردم!رسول لبخند زد: آها مراسمِ خاص وداع با گذشته‌ها بود با رسم و رسوم زرتشتی!سبزینه از در خارج شد و ترجیح داد جواب جمله‌ی آخر را ندهد.رسول مسیر را از طولانی‌ترین راه انتخاب کرد تا شاید دقایقی بیشتر کنار آرام جانش رانندگی کند و سبزینه پاتک زد: هنوزم خودخواهی!رسول موضوع را گرفت: وقتی کسی که عادت داره به دوست‌داشته شدن طرد میشه و تنها، چاره‌ی دیگه‌ای براش نمی‌مونه جز خودخواهی!