پیاده رفته بود تمام راه از ولی‌عصر تا ستار را... هوای آغاز زمستان با نگرانی‌های تازه‌جوانه‌زده‌اش هم

پیاده رفته بود تمام راه از ولی‌عصر تا ستار را... هوای آغاز زمستان با نگرانی‌های تازه‌جوانه‌زده‌اش همخوانی داشت. رسید به جلوی درب سفید رنگ و بعد از کمی مکث زنگ آیفون را زد. در باز شد و حیاط را پیمود و چهار پله‌ی مقابل درب سفید رنگ ورودی خانه را. چهره‌ی خانم دکتر اقبالی جلوی در با یک شنل کرم‌رنگ قلاب‌دوزی‌شده روی شانه‌هایش حس گرمابخش دوست‌داشتنی‌ای را به قلب سبزینه تزریق کرد. همیشه بود.همیشه جای خالی مامان‌مثنوی‌اش را پر کرده بود. دکتر اقبالی لبخند گرمی داشت و چشمان گرم‌تری. دست به سینه ایستاده بود و با آن قد بلندش قیافه‌ی سبزینه را رصد می‌کرد که داشت آخرین پله را می‌پیمود: خوش اومدی. سبزینه سلام کرد و کفش هایش را درآورد: ببخشید سر ظهرِ، می‌دونم بد موقع مزاحم شدم. سبزینه اول وارد شد. دکتر اقبالی درحالی که در را می‌بست گفت: این خونه‌ی همیشه خالی از سکنه، با منی که برنامه‌ی منعطفی دارم همیشه برای آدم‌های خوب این سیاره درش بازِ. بشین لطفا!سبزینه به سبک خانه‌ی دکتر اقبالی خیره شد. نه چیزی اضافه شده بود و نه چیزی کم، ولی بی‌اغراق جزو یکی از زیباترین خانه‌های دنج سرام به شمار می‌رفت.دکتر اقبالی پشت کانتر ایستاده بود و داشت کتری برقی را روشن می‌کرد: خیلی خوشحال شدم وقتی مطلع شدم برگشتی سرکار.سبزینه حرف را عوض کرد: اگر کسی بیرون این خونه رو ببینه، هرگز گمان نمی‌کنه داخلش مثل یک بهشت، گرم و حال‌خوب‌کن باشه. چرا؟!دکتر اقبالی داشت با یک لبخند ریز نگاهش می‌کرد و ترجیح داد به رویش نیاورد این حرف عوض کردن را و با جریان سیال حس‌و‌حال سبزینه همراه شد: میشه بیشتر توضیح بدی خانم دکتر.سبزینه خوشحال از عوض شدن حرف قبلی ادامه داد: بیرونش نچسبه! یک در فلزی رنگ ‌و رو رفته و آجرایی که هیچ نمایی نداره! با سلیقه‌ای که از شما سراغ دارم متعجبم که چرا به نما نمی‌رسین؟!دکتر اقبالی داخل قوری شیشه‌ای چند برگ نعنا ریخت و کمی چای سفید و دو دانه‌ی هل: چراغ خاموش زندگی کن سبزینه. اینو مادر خدا بیامرزم همیشه می‌گفت که نکنه خوشیاتو داد بزنی.نشست روی مبله‌ی یک نفره که دو شال سفید خزدار روی دو دسته‌اش پهن بود: همیشه می‌گفت اگر می‌خوای تو این سیاره خوشبخت باشی و حس‌های خوب رو تجربه کنی اینو بدون که لازم نیست از تجربه‌های خوش و حس‌های خوبت، بقیه‌ی آدم ها هم مطلع بشن! نمای خونه نباید داخل خونه رو داد بزنه! سبزینه حس کرد اینجا می‌شود لم داد و راحت بود. پس تکیه‌اش را بیشتر داد به مبل نرم و گرم و در جواب گفت: اگر همه مثل شما فکر می‌کردن که دیگه سرام به زیبایی حال حاضر نبود. ایدئولوژی عجیبیه و البته انکار نمی‌کنم که هر ایده‌ای مزایا و معایبی داره!دکتر اقبالی ابرو بالا انداخت: وظیفه‌ی من زیباسازی دیوارهای شهرم نیست ابداً... وظیفه‌ی من زیباسازی دیوارهای دل خودم و آدم‌های خوب دیگه‌ی این سیاره است. اینجا زمینه. صاحب داره و داشته. خودش صلاح بدونه زیبا می‌کنه و نقش و نگار می‌ده! ضمن اینکه اینجا محل اسکانِ موقته! اولویت‌های مهمتری داریم تو این جای موقت!سبزینه لبخند بی‌جانی زد: مثل کسی حرف می‌زنید که خونه‌ای رو اجاره کرده و میگه ای بابا من که دیر یا زود میرم چرا مراقبش باشم!با شنیدن صدای آلارم کتری، دکتر از جایش برخاست و با طمأنینه به سمت آشپزخانه‌ی بزرگش رفت: تو چرا همیشه تو بحث های اینچنینی مغلطه می‌کنی سبزینه! سمیاس169 که تو سال 1781 میلادی مطرح شد رو یادته؟! آزمایشی که تو اون بازه‌ی زمانی مثل یک بمب خبری صدا کرد و البته طبق عادت ما زمینی‌ها با گذشت زمان به فراموشی سپرده شد. توی اون آزمایش، گروه اول چی کار می‌کردن؟ در مورد اهدافشون مشورت می‌کردن. اهدافی که خیلی توش ذوق داشتن برای انجام، ولی گروه دوم تا انتهای رسیدن به هدف، ابداً در موردش با کسی حرف نمی‌زدن. پنج درصد گروه اول و 37 درصد گروه دوم به هدف‌ها رسیدن. دوباره آزمایش به نوعی متفاوت تکرار شد و این جمعیت موفق رو به دو گروه تقسیم کردن. افراد گروه اول، موفقیت‌هاشون رو بُلد می‌کردن و جشن می‌گرفتند و شادیشون رو جار می‌زدن و به قول خودشون با بقیه تقسیم می‌کردن. درحالیکه گروه دوم موفقیتشون رو تا جایی که ممکن بود کم‌رنگ جلوه می‌دادن و فقط حظش رو خودشون می‌بردن. 4 درصد گروه اول و 43 درصد گروه دوم موفقیتشون پایدار موند! این آزمایش باید توی کتاب‌های درسی کل جهان گنجونده می‌شد ولی نشد. می‌دونی چرا سبزینه؟! اَبَر سیاست‌های ترسناک!سبزینه به در اشاره کرد: امکان داره بازش کنید؟ احساس می‌کنم هوای داخل گرمه.دکتر اقبالی شال کرم رنگ دورش را تنگ‌تر گرفت و در حالیکه به سمت درب می‌رفت ابرو بالا انداخت: وقتی توی این هوای سرد، گرمت میشه یعنی آتش درونی شما، بیشتر از آرامشت داره جولان میده!