اشجعی بعد از خروج سبزینه با رسول تماس گرفت و بعد از سلام و احوالپرسی گفت: آقای موسوی همسر سابقتون فک

اشجعی بعد از خروج سبزینه با رسول تماس گرفت و بعد از سلام و احوالپرسی گفت: آقای موسوی همسر سابقتون فکرهای ترسناکی تو سرش داره. اینبار نه به خاطر شما که به خاطر خانم الوند دارم بهتون هشدار میدم از هر وسیله‌ای استفاده کنید تا جلوش رو بگیرید تا تمام آینده‌ی کاریش رو خراب نکرده. بعد بلافاصله با دکتر اقبالی تماس گرفت و او را در جریان امور گذاشت. سبزینه جلوی مقر هاشم موسوی مردد ایستاده بود. بار دیگر شاهراه‌های احتمالات را از سرش گذراند و اما و اگر آورد. این خط قرمز بی‌برگشتی بود. گذر از دروازه‌ی ورودی مقر هاشم موسوی یعنی ورود به جهنم. سبزینه مردد بود، ولی قدم اول را برداشت و ناگهان... ماشین مشکی رسول موسوی به آرامی جلوی سبزینه را گرفت. چشمان سبزینه و نگاه رسول با هم ادغام شد. بعد از سالها تب و تاب و اتفاقات مگو... دوباره...سبزینه قدرت تکان خوردن نداشت و رسول که تمام وجودش را لرزی غیر قابل انکار گرفته بود از ماشین پیاده شد. هوای زمستانی زودرس سرد بود و سوز داشت. چند قدم فاصله بود تا آرامِ جانش. دستانش را برد داخل جیب‌های تو دوزی شده‌ی کت گرمش. ولی گرم نشد... به زحمت چند قدمی برداشت و نزدیک شد. سبزینه هنوز نگاهش روی شیشه‌ی ماشین بود. رسول به آسمان خیره شد. پر از ابرهای سیاه و پنبه‌ای بود شاید. سبزینه قدرت حرف زدن نداشت، قدرت فکر کردن نیز... و شاید قدرت تصمیم‌گیری هم رخت بسته بود. رسول نمی‌دانست از کجا شروع کند. اصلاً چرا آمده بود. چطور می‌خواست جلویش را بگیرد. با کدام استدلال مجابش کند؟ چرا آمده بود؟ هر دو در سکوتی عجیب ایستاده بودند جلوی مقر یکی از ترسناک‌ترین مهره‌های بازی. غافل از اینکه هاشم پشت دوربین‌های نظارتی قلمرو‌اش به نظاره نشسته است. به نظاره‌ی برادر بزرگ‌تر و عشقی قدیمی و چموش. رسول مردد و با صدایی لرزان خطاب به سبزینه گفت: اگر امکان داره سوار شو باهات حرف دارم. خنده دارترین و مضحک‌ترین و در دسترس‌ترین جمله‌ی ممکن را گفته بود و در ذهنش مدام خودش را سرزنش می‌کرد که با جمله‌ی بهتری هم می‌شد شروع کرد!بعد از سال‌ها سکوت این مسلم‌ترین حقیقت زندگی رسول موسوی بود که با سبزینه حرف‌های زیادی داشته باشد اما... دیگر نمی‌شد خیلی از حرف‌ها را گفت. دیگر هیچ‌چیز مثل گذشته‌ها نبود.سبزینه بدون اینکه به رسول نگاه کند و یا حتی حرفی بزند ماشین را دور زد و به سمت دربِ بزرگ قلمرو هاشم موسوی رفت. رسول می‌ترسید. از آینده‌اش... از آبرویش... دوباره شانسش را امتحان کرد: باید باهات حرف بزنم. همیشه می‌گفتی پیش من دو تا شانس داری. چندین‌ساله یادم رفته می‌تونم از شانس دومم استفاده کنم. سبزینه داخل ذهنش پوزخند زد اما به راهش ادامه داد و رسول پا تند کرد و خودش را رساند و راه سبزینه را سد کرد: همه‌ی اونچه تو می‌دونی چیزی نیست که اتفاق افتاده! شاید اگر همه‌چی رو بشنوی اونوقت به من حق بدی. این جمله را هم بدون فکر بیان کرد. رسول خوب می‌دانست هیچ‌چیزی را نمی‌شود گفت. به هیچ‌حقیقتی نمی شود اذعان کرد. هیچ رازی را نمی‌باید فاش کرد. اما در این لحظات، به هر ریسمانی چنگ می‌انداخت تا شاید سبزینه از رفتن به قلمرو هاشم منصرف شود.سبزینه به چشمان رسول خیره شد. رسول مردد ادامه داد: یک شانس دوباره می‌خوام. سبزینه از کنار رسول گذشت و تا می‌خواست زنگ در را بزند، در باز شد و این برای سبزینه معنای بدی داشت! این که هاشم موسوی پشتِ این چشم‌های همیشه‌روشن، ناظر مباحثه‌ی رسول و سبزینه است! سبزینه مکثی طولانی کرد... چشمانش روی در بود و گوشش با نسیم... دستش روی دستگیره‌ی در خشک شده بود انگار... هاشم موسوی برادر رنجیده از گذشته را نگاه می‌کرد که چطور در حال تحقیر شدن است و حالا سبزینه نمی‌خواست... نمی‌خواست رسول در برابر هاشم به خاک بیفتد... چیزی درون دلش می‌گفت مهم نیست... بگذار این تابوی قدیمی بشکند... اما ... دلش راضی به خورد شدنِ غرور رسول نمی‌شد... در را محکم بست و بی‌تردید به سمت ماشین رسول رفت و سوار شد! هاشم پشت دوربین عصبی‌تر از هر زمان دیگری به خودش لعنت می‌فرستاد که دستش را رو کرده اما دیگر راه برگشتی نبود. سبزینه تا ته خطِ بی‌آبرویی سید رسول می‌رفت اما تیر خلاص را نمی‌زد. این را هاشمی می دانست که در آن سالها از ماوقع اتفاقات بین این دو غافل نبود!رسول که متوجه چرخش دوربین بالای سر در شده بود چشم دوخت به دوربین و شاید چشم‌های برادرش و بعد بدون هیچ صدایی جمله‌ی مشهوری را گفت و خوب می‌دانست که هاشم در لب‌خوانی ید بیضایی دارد!هاشم فنجان دستش را با عصبانیت به سمت پنجره پرت کرد و صدای شکستن فنجان درون اتاقش پیچید. دو برادر یاد سالها پیش افتادند که سبزینه جمله‌ای ماندگار گفت تا از حق رسول دفاع کند.