صدای گلچهره را شنید: همه بیرون می‌خوام با میهمانم تنها باشم! دیدن گلچهره با همان چهره‌ی مملو از اعتم

صدای گلچهره را شنید: همه بیرون می‌خوام با میهمانم تنها باشم! دیدن گلچهره با همان چهره‌ی مملو از اعتماد به نفس و در این قلمرو با شکوه و زیبا و مجلل آزارش می‌داد ولی خودش را نباخت و روی بهترین مبله‌ی داخل اتاق نشست. تکیه داد و پا روی پا انداخت. بهترین لباس‌هایش را پوشیده بود و بهترین عطرش را که سالها زیر صندوق یادگار مثنوی‌خانم، بدون استفاده مانده بود را به سر و کولش کشانده بود. نه به‌خاطر رسول و دیدار و قرار موقتیشان، که به خاطر کور کردن چشم این شیطان هفت‌خط. چشمش را کشاند به بیرون پنجره و بدون اینکه به گلچهره نگاه کند، شروع کننده بود: فکر نمی‌کردم اینقدر به فلاکت افتاده باشی!گلچهره همانطور که کتابش را ورق می‌زد لبخند زد، ولی ساکت ماند و سبزینه نیامده بود قدرت‌مآبی او را به نظاره بنشیند و ادامه داد: اونقدر حقیر شدی که پسرتو وسیله می‌کنی تا تو بازی‌های کثیفت نفش ایفا کنه؟!گلچهره خشکش زد. نفسش بند آمد و چشمانش بدون آنکه بخواهد تعجبش را داد زد. سبزینه ادامه داد: خوبی بور بودن می‌دونی چیه؟! نمی‌تونن هیجاناتشونو طوری مخفی کنن که رنگ رخسار، نشان ندهد از سر درون! زمین، زمینِ بازی توهه؟ باشه! اما امیرارسلانو از این بازی در بیار. این همه مهره، این همه آدم، این همه کفتار دور و برته، چرا امیرارسلان؟ اینبار گلچهره داشت می‌لرزید و سرش را بالا آورد و ویلچرش را با زدن دکمه‌ای جابه‌جا کرد، تا رسید رو در روی دختر حاج‌بابا. کتابش را بست و به چشمان درشت سبزینه خیره شد: امیرارسلان خارج از کشورِ. تو که خوب بلدی آدمامو تخلیه‌ اطلاعاتی کنی، اینم ازشون می‌پرسیدی! من برای رسیدن به اهدافم مهره کم ندارم که مجبور باشم پسرمو دخیل کنم.و بعد نگاهش را داد به کتاب و دوباره به چشمان سبزینه و نفس عمیقی کشید: و اینکه امیرارسلان یک مادر داره که غم‌خوارشه و صلاحدید زندگیش دست اونه. تو چرا کاسه‌ی داغ‌تر از آش میشی؟! از پوست و گوشت و خون من و رسوله، تو رو چه سنن؟! سبزینه با شنیدن جمله‌ی آخر، حالش بد شد. اسم رسول کنار اسم گلچهره و اسم امیرارسلان می‌شدند یک خانواده ی سه نفره. چیزی که او نداشت. بغض آمد تا پشت گلویش، اما دوباره جان گرفت: رسول؟ می‌دونی هنوز بهش نگفتم از کجا خورده؟ می‌دونی بهش نگفتم و اگر بهش بگم در تمام این سال‌ها این زنته که داره عذابت میده! می‌دونی اگر بهش بگم این پرونده‌ی حجیم و احمقانه‌ی تجاوز به یک دختر دوازده‌ساله توسط تو ساخته شده تا دوباره برگردی پیشش و مثل سال‌ها پیش ازش درخواست کمک کنی چه حالی میشه؟! همه‌ی رشته‌هات پنبه میشه... نه؟! گلچهره بدون اینکه پلک بزند با صورتی سرخ و بر افروخته به سبزینه خیره مانده بود و بعد از مکثی طولانی جواب سبزینه را داد: یادته سالها پیش وقتی یک بچه‌ی تنبل و خنگ بودی بهت چی گفتم؟ گفتم من درس می‌خونم، من کتاب می‌خونم، من از علم و دانشم کمک می‌گیرم، تا رسولو از آنِ خودم کنم. حتی اون کارم به خاطر این نبود که تو رو بجزونم! به خاطر این بود که می‌دونستم رقیبمی، نمی‌خواستم یه رقیب پیش پا افتاده و ضعیف داشته باشم. اونطوری دیگه جنگیدن، مزه نداشت! من دختر جلال‌الدین‌امیر گوهرشادم. برای میدان جنگ ساخته شدم! حریف هر چه قدرتر، جنگیدن لذت بخش‌تر! بذار سورپرایز امروزمو بهت بگم! یک راز بزرگ! مدیونمی اگر فکر کنی لحظه‌ای از دیدن بهت و خشمت خوشحال نمیشم! نیم‌خیز شد سمت سبزینه و خیلی آرام زمزمه کرد: وقتی رسول عقدت کرد و ازش بچه‌دار شدی، من توی غذات دارو ریختم. من باعث سقط اون بچه شدم. من!