هیستیریک خندید، بلند و عصبی: هر دم از این باغ بری می‌رسد! تازه‌تر از تازه‌تری می‌رسد! سعید از کنار ر

هیستیریک خندید، بلند و عصبی: هر دم از این باغ بری می‌رسد! تازه‌تر از تازه‌تری می‌رسد! سعید از کنار رسول گذشت اما رسول دست‌بردار نبود و یقه‌اش را گرفت و در کسری از ثانیه که درازایش را نه رسول تشخیص داد نه سبزینه، صورت سعید خون‌آلود بود و چشمانش کبود مشت‌های محکم سید.یقه‌ی سعید که رها شد با پشت دستش، بینی خون‌آلودش را که پاک کرد، عصبی از کنار رسول و سبزینه رد شد و به ناگاه ایستاد و برگشت سمت آن‌ها: آقای موسوی سبزینه‌ای که می‌شناختی خیلی وقته مرده! اینی که داره کنارت زندگی می‌کنه، دیگه کلفت‌زاده نیست! یکی از مهمترین شریان‌های حیاتی مغز روانشناسی کشورِ. از خواب زمستونیت بیا بیرون! اینو برادرانه بهت گفتم که فکر نکنی زن خانه‌داری داری که بتونی با این بچه‌بازیها سر ذوقش بیاری! سر ذوق آوردن سبزینه یعنی بهش کمک کنی پله‌های موفقیت رو طی کنه و به اوج برسه! نه اینکه بشی سد راهش! ساعت از سه نیمه شب گذشته بود. سید از خانه بیرون زده بود. دلش گرفته بود و خیلی زیاد برای همسفر همیشگی‌اش دلتنگ بود. سبزینه‌ای که دیگر نمی‌خواست مثل قدیم‌‌ها از سید توجه و محبت ببیند و تمام اهداف و آمالش در چالش‌های کاریش خلاصه می‌شد. داشت از روی پل شهید سرگزی رد می‌شد. هوا صاف بود ولی نسیمی ملایم می‌وزید و چراغ‌های روی پل روشن بود اما انگار سه‌تای وسط سوخته بود و خاموش و در همان نیمه تاریک اواسط پل سایه‌ای را دید! چیزی را که می‌دید باور نمی‌کرد. ابتدا در گوشه‌ای خود را مخفی کرد. صداها ناواضح بود اما او خیلی خوب می‌توانست تشخیص دهد در آن نیمه‌تاریک آن اتفاق چه‌ها گذشت که شد راز مدفون شده‌ی زندگی سید رسول موسوی. رازی که باعث شد خیلی چیز‌ها به اسم او رقم بخورد و خیلی حرف ها تا ابد گفته نشود. رازی که دومینوی سکوتی دردناک را آغاز کرد!مرکز امام علی- زمان کنونیرسول پا از روی پا برداشت و برخاست و برای چندمین بار تا لبه‌ی پنجره رفت. هوای پاییزی روی درختان محوطه، رنگ زرد و نارنجی و طلایی پاشیده بود انگار. پنجره را بازتر کرد، شاید نسیم خنک متمایل به سردِ آن بیرون، تب درونش را بکاهد اما... در باز شد و اشجعی وارد شد: آقای موسوی بازم تمایلی نداره. اصرار من بی فایده بود. باور کنید تمام سعیمو کردم. رسول سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد و همانطور که دستانش را داخل جیب‌های کت خاکستری‌اش فرو می‌برد گفت: باشه درک می‌کنم. ولی من بازم بر می‌گردم. نرسیده به در، دوباره صدای اشجعی شنیده شد: آقای موسوی خواهرانه بهتون میگم. سبزینه اهل مسامحه نیست، دنبال راه‌حل دیگه‌ای بگردید تا دیر نشده. رسول انگار داخل چشمان اشجعی دید که به بی‌گناهیش باور محض دارد و این کمی مرهم گذاشت بر حال بدش که هنوز کسانی هستند که بی‌دلیل باورش دارند و شاید این حرف خدا بود از زبان بنده! نفس عمیقی کشید و دوباره سرش را تکان داد و از درب بیرون رفت. تصمیمش را گرفت و یک ساعت بعد جلوی درب اتاق گلچهره به انتظار ایستاده بود. یکی از خدمه در را باز کرد و به او اذن ورود داده شد. چندین و چند سال بود که او و گلچهره دیداری نداشتند. از آن روزهای عجیب که سبزینه رفت و گلچهره فهمید که رسول شاید دیگر برای او نخواهد بود. رسول برای وارد شدن مردد بود. خدمتکار مؤکدانه پرسید: داخل نمی‌شید؟ رسول اخمانش را باز کرد و پا گذاشت داخل اتاق گلچهره گوهرشاد. صدای گلچهره خطاب به خدمتکار به گوش رسید: می‌تونی بری بیرون. درم پشت سرت ببند.رسول و گلچهره تنها شدند. درست مانند سالها پیش در آخرین روز وصالشان شاید...گلچهره عوض شده بود. صورتش رنگ و روی گذر زمان به خود گرفته بود و چشمانش دیگر برق سابق را نداشت. مثل همه‌ی وقت‌هایی که با رسول حرف می‌زد سرش داخل کتاب‌هایش بود: می‌تونی بشینی!رسول روی اولین مبله‌ی یک نفره‌ی طلایی رنگ نشست. باید شروع می‌کرد. باید حرف می‌زد اما زبانش یاری نمی‌کرد. گلچهره اما سکوت را شکست: تصور می‌کنم کار مهمی داشتی، که اینقدر اصرار کردی و پا روی غرورت گذاشتی. من همیشه آماده‌ی کمک به تو هستم. حتی وقتی ازت دلخورم. اینو روز آخر بهت گفتم. پس توی درخواستِ کمک از من، هیچ‌وقت تردید نداشته باش رسول. من همیشه به تو تعلق دارم. من و تمام امکاناتم همیشه برای خوشحالی تو بسیج میشیم. پس لطفاً هر چه سریع‌تر برو سر اصل مطلب. نمی‌خوام زیاد اینجا بمونی. دل من خیلی‌ساده است، باز وابسته میشه. رسول نفسش را داد بیرون و به زحمت اولین کلمه را گفت: سلام!لبخند گلچهره کشیده شد: خیلی زود سلام کردی! و البته صدات چقدر عوض شده. صدای مردانت که جا افتاده‌تر از سابقه خیلی قشنگه. خیلی قشنگه رسول. خوشا به حال اونی که داردِت!رسول پوزخندی زد که نه از سر تمسخر، که از سر آه و افسوس و درد: در حال حاضر هیچ‌کس منو نداره! من تنها زندگی می‌کنم. گلچهره چشمانش را کشاند تا کنار پای سید و نه روي چهره سيد: تنها؟!