- سید آب دستته بذار زمین خودتو برسون. از طرف اعجوبه پیام داریم.نیم ساعت بعد رسول، منصور و معتمد خیره به مانیتور و در قعر سکوتی معنادار سیرالطریق می‌کردند. صدای درب اتاق آمد و مابعدش صدای سرباز وظیفه: قربان سرهنگ عیوضی امر فرمودن برید خدمتشون. معتمد، نام سرهنگ را که شنید رو کرد به رسول و منصور گفت: خدا به خیر کنه. معتمد از جایش برخاست: من میرم ببینم چی شده. معتمد که از در خارج شد، رسول دوباره به جملات روی مانیتور خیره شد و گفت: چرا دوست داره همه چی رو بپیچونه؟!منصور هم آرنج‌هایش را گذاشت روی میز مستطیلی عریض: لابد زبون دیگه‌ای بلد نیست.رسول با انگشت سبابه‌اش تاج بینی‌اش را خاراند: یا شایدم می‌ترسه با زبون دیگه‌ای حرف بزنه هویتش لو بره!منصور شکلات کاکائویی را از داخل کریستال کنار مانیتور برداشت: چرا می‌ترسه هویتش لو بره؟ این اگر نمی‌خواست خودشو معرفی کنه که جواب پیام نمی‌داد. این آدم دنبال جلب توجهه. الان همین جملاتو ببین. پر از التماس برای جلب توجهه. میگه تو رو خدا منو بشناس! بعد رسول در سکوت، دوباره پیام را از اول تا تهش خواند:"منو میشناسی. من گذشته و حال و آینده‌ی تو ام. من اون نقاب کثیفی‌ام که توی هفت‌خط روی باطن پر از نجاستت زدی. فقط یک راه داری که از شرم خلاص شی. خودت زودتر از شر خودت خلاص شو وگرنه من همون قطره‌ای میشم که ذره‌ذره می‌یاد ولی سنگو سوراخ می‌کنه. همون شمشیری می‌شم که خیلی آروم گلوتو گوش تا گوش می‌بره و شاهد زجر کشیدنت میشه. عجله داری زودتر بری جهنم؟! ولی من عجله ندارم. چون تو تنها بهونه‌ی من برای نفس‌کشیدنی! عذاب دادنِ تو تنها پلن من برای آینده است! تو نباشی من نیستم! پس تا وقتی هستم، هر روز و هر ثانیه یه گرداب متعفن جدید آماده می‌کنم که توش دست و پا بزنی آقای سید رسول موسوی!