رسول در حال هضم حرف های گوهر شاد بود و صدای جلال الدین امیر رفت بالا: شنفتی یا نه؟!رسول به خودش آمد: بله بله سمعا و طاعتا!جلال‌الدین‌امیر چند ثانیه‌ای همانجا ایستاد و به رسول نگاه کرد و بعد رفت به سمت میز وسط اتاق و نشست پشتش: با آراد چه کردی؟ قولنامه‌ها اکی شد؟رسول انگشت شستش را به انگشت سبابه‌اش فشار داد: بله حله آقا. فقط اینکه...جلال‌الدین‌امیر پرید وسط حرفش: فقط نداریم رسول. اگر حله، اطلاعاتی که ازش درآوردیو بده حاج‌میرزایی پروندش باز شه. دیگه نمی‌خوام این یارو مفت بچره و بچرخه. اگرم قراره با فقط و اما و اگر حل باشه، پس تو این مدت چه غلطی می‌کردی؟ بهت کم زمان دادم؟ رسول نفس عمیقی کشید و بعد: نه خیالتون تخت، حله. فقطی که گفتم بابت اون مسئله نبود. یه عرض کوچیک داشتم خدمتتون. جلال‌الدین‌امیر در حالی‌که هلوی گلخانه‌ای را با ملچ‌و‌مولوچ می‌خورد ابرو بالا انداخت: عرض نه. بگو مزاحمت. بگو زیاده‌خواهی. باز چی می‌خوای؟ کم از گلچهره باج گرفتی؟!رسول سعی کرد با تواضع بیشتری حرف بزند: نه حرف از من نیست. سبزینه دختر حاج‌بابا می‌خواد با گلچهره ملاقاتی داشته باشه. جلال‌الدین‌امیر با عصبانیت مشتی را حواله‌ی میز کرد و فریادش درون اتاق پیچید: اسم اون سلیطه رو نذار کنجِ اسمِ شاهدختِ من، پسر حاج محمود. غلط کرده با هفت‌پشتش که می‌خواد پاشو بذاره اینجا. نوه‌ی منو با اون فضاحت و چشمِ گریون آواره‌ی خیابونا کرده بود بس نبود؟! حالا می‌خواد بیاد دخترمو ببینه؟ غلط کرده دختره‌ی پاپتی بی‌بته.رسول دستانش را مشت کرده بود و دندان‌هایش را روی هم می‌سابید. هر آنچه به سمت خودش نشانه می‌رفت را می‌توانست تحمل کند اما به سبزینه که می‌رسید توان تحملش کم می‌شد. به زحمت ساکت ماند و بعد از چند ثانیه‌ای سکوت و فقط محضِ قولی که به سبزینه داده بود تکرار کرد: می‌خواد بیاد دست‌بوسی و عذرخواهی. تمنا می‌کنم این اجازه رو بدید. به خودم اجازه ندادم اول به گلچهره بگم، گفتم اول شما رو در جریان بذارم لطفا آقا...جلال‌الدین‌امیر که هنوز مشتش روی میز بود به پنجره‌ی عریض و شاخه‌های سبز درختان پشتش خیره شد: چون آرادو انداختی بیرون نمی‌خوام روزمو خراب کنم. اگر گلچهره موافقه من حرفی ندارم ولی...انگشت سبابه‌ی فرتوتش را آورد بالا به نشانه‌ی تهدید: رسول اگر ذره‌ای فقط ذره‌ای بعد از این ملاقات، حال شاهدختم خراب شه، سرامو رو سر تو و اون سلیطت خراب می‌کنم!رسول که از شنیدن الفاظ نامناسبی که به سبزینه داده می‌شد حال خوبی نداشت به زحمت گفت: چشم پس اگر اجازه می‌دید بهش اطلاع بدم، بیاد خدمت خانوم. الان تو ماشین منتظر خبر منِ.سبزینه با پیامکی که از سمت رسول آمده بود لبخندی حاکی از موفقیت زد و درب مرکب مشکی رسول را گشود و قدم گذاشت داخل عمارتی که سالها خاطرات تلخ و شیرین داخلش خوابیده بود. خیلی چیزها عوض شده بود اما هنوز درخت هلوی قدیمی همانقدر تنومند و باشکوه داخل عمارت ریشه داشت. سبزینه چشم دوخت به زیر درخت هلو، داخل باغچه‌ای که مانند سنگی صبور، صندوقچه‌ی قدیمی نامه‌ها را درون دلش مخفی کرده بود. ولی از کنار خاطراتش گذشت و با راهنمایی جلیلی به عمارت گلچهره گوهرشاد راهنمایی شد. قدم‌هایش سست شده بود و هر لحظه از آمدنش پشیمان‌تر می‌شد. هیچ‌وقت گمان نمی‌برد که باید دوباره با ماده‌شیر کثیف گوهرشادی رو در رو شود، آن هم در چنین شرایطی. ولی به خاطر امیرارسلان مجبور بود. به پشت درب اتاق که رسیدند به وضوح زانوانش می‌لرزید. سال‌ها از آن اتفاقات نحس می‌گذشت. سالها از آن همه حقارت گذشته بود و دوباره پشت درب این اتاق ایستاده بود. در باز شد و به داخل دعوت شد.