آمدم مجلس ترحیم خودم،همه را می دیدمهمه آنها که نمی دانستمعشق من در دلشان ناپیداستواعظ از من می گفت،ح

آمدم مجلس ترحیم خودم،همه را می دیدمهمه آنها که نمی دانستمعشق من در دلشان ناپیداستواعظ از من می گفت،حس کمیابی بوداز نجابت هایم،از همه خوبیهاو به خانم ها گفت:اندکی آهستهتا که مجلس بشود سنگین ترسینه اش صاف نمودو به آواز بخواند:"مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاکچند روزی قفسی ساخته اند از بدنم"راستی این همه اقوام و رفیقمن خجل از همه شانمن که یک عمر گمان می کردمتنهایمو نمی دانستممن به اندازه یک مجلس ختم،دوستانی دارمهمه شان آمده اند،چه عزادار و غمینمن نشستم به کنار همه شانوه چه حالی بودم،همه از خوبی من می گفتندحسرت رفتن ناهنگامم،خاطراتی از منکه پس از رفتن من ساخته انداز رفاقت هایم،از صمیمیت دوران حیاتروح من غلغلکش می آمدگرچه این مرگ مرا برد ولی،گوییا مرگ مرایاد این جمله رفیقان آوردیک نفر گفت:چه انسان شریفی بودمدیگری گفت فلک گلچین است،خواست شعری خواندکه نیامد یادشحسرت و چای به یک لحظه فرو برد رفیقدو نفر هم گفتنداین اواخر دیدندکه هوای دل منجور دیگر بوده استاندکی عرفانیو کمی روحانیو بشارت دادمکه سفر نزدیک استشانس آوردم من،مجلس ختم من استروح را خاصیت خنده نبودیک نفر هم می گفت:"من و او وه چه صمیمی بودیمهفته قبل به او، راز دلم را گفتم"و عجیب است مرا،او سه سال است که با من قهر است...یک نفر ظرف گلابی آورد،و کتاب قرآنکه بخوانند کتابو ثوابش برسانند به منگرچه بر داشت رفیق،لای آن باز نکردگو ثوابی که نیامد بر مایک نفر فاتحه ای خواند مرا،و به من فوتش کرداندکی سردم شدآن که صدبار به پشت سر من غیبت کردآمد آن گوشه نشست،من کنارش رفتماشک در چشم،عزادار و غمینخوبی ام را می گفتچه غریب است مرا،آن که هر روز پیامش دادمتا بیاید،که طلب بستانمو جوابی نفرستاد نیامد هرگزآمد آنجا دم در،با لباس مشکی،خیره بر قالی ماندگرچه خرما برداشت،هیچ ذکری نفرستاد ولیو گمان کردم من،من از او خرده ثوابی، نتوانم که ستاندآن ملک آمد باز،آن عزیزی که به او گفتم منفرصتی می خواهمخبرآورد مرا،می شود برگردیمدتی باشی، در جمع عزیزان خودتنوبت بعد، تو را خواهم بردروح من رفت کنار منبرو چه آرام به واعظ فهمانداگر این جمع مرا می خواهندفرصتی هست مرامی شود برگردممن نمی دانستم این همه قلب مرا می خواهندباعث این همه غم خواهم شدروح من طاقت این موج پر از گریه ندارد هرگززنده خواهم شد بازواعظ آهسته بگفت،معذرت می خواهمخبری تازه رسیده ست مراگوییا شادروان مرحوم،زنده هستند هنوزخواهرم جیغ کشید و غش کردو برادر به شتاب،مضطرب، رفت که رفتیک نفر گفت: "که تکلیف مرا روشن کناگر او مرد،خبر فرمایید،خدمت برسیممجلس ختم عزیزی دیگر،منعقد گردیدهرسم دیرین این است،ما بدان جا برویم،سوگواری بکنیم"عهد ما نیست ،به دیدار کسی،کو زنده است،دل او شاد کنیمکار ما شادی مرحومان استنام تکلیف الهی به لبم بود،چه بود؟آه یادم آمد،صله مرحومانواعظ آمد پایین،مجلس از دوست تهی گشت عجیبصحبت زنده شدن چون گردید،ذکر خوبی هایمهمه بر لب خشکیدملک از من پرسید:پاسخت چیست؟بگو؟تو کنون می آیی؟یا بدین جمع رفیقان خودت می مانی؟چه سوال سختی؟بودن و رفتن من در گرو پاسخ آنزنده باشم بی دوست؟مرده باشم با دوست؟زنده باشم تنها،مرده در جمع رفیقان عزیز...@S_Cafe