دیروز مهدِ دخترم یه صحنه‌ای دیدم که تا همین الان که دارم اینو می‌نویسم، ذهنمو درگیر کرده…داستان کوتا

دیروز مهدِ دخترم یه صحنه‌ای دیدم که تا همین الان که دارم اینو می‌نویسم، ذهنمو درگیر کرده…داستان کوتاه بود: یه پسر ۴ ساله ، وسیله‌اش رو از دست داد و ضربه خورد. گریه کرد، اما مادرش ندید. دو دقیقه بعد هم اون دوستش هولش داد و دوباره گریه کرد. مادرش با خونسردی به همه می‌گفت: امروز بدخواب بوده، خسته ست، بداخلاق و بی‌ادب شده.....خیلی بداخلاقه..خیلی برام تلخ بود که ببینم چقدر راحت برای دردِ یه بچه، برچسبِ بداخلاقی تو جمع به بچه می‌زنیم.راستش رو بخواید، ما مامانا گاهی انقدر درگیرِ ظاهرِ ماجرا می‌شیم که یادمون می‌ره چی تو دلِ بچه‌مون می‌گذره. بچه که نمی‌تونه بگه: مامان، امروز دنیام بهم ریخته، من ترسیدم، من حسِ بی‌عدالتی کردم!اون فقط جیغ می‌زنه، یا کلافه می‌شه، یا شاید یه رفتاری می‌کنه که از نظر ما بی‌ادبی باشه.جدیدا یه کتاب از ادل فایبر و الیان مازلیش میخونم که خیلی داره کمکم میکنهاگه امروز فرزندتون کلافه بود، اگر یه جایی بداخلاقی کرد، قبل از اینکه دنبالِ دلیلش توی خستگی یا بی‌ادبی بگردید، یه لحظه چشماتون رو ببندید و فکر کنید: شاید امروز یه جایِ دنیایِ کوچیکش درد گرفته که من ندیدم.