🍀 حالا نه اینکه همه‌اش نشسته باشم و فقط خیره شده باشم یکجا...ولی تا ساعتها هرکجا را نگاه میکنم، هرط

🍀 حالا نه اینکه همه‌اش نشسته باشم و فقط خیره شده باشم یکجا...ولی تا ساعتها هرکجا را نگاه میکنم، هرطرفی که چشم میچرخانم، نگاهم به هر چیزی که می‌افتد، دقایق زیادی قفلی می‌زنم رویش. شیرجه میزنم درونش. محو میشوم به ریزترین جزئیاتش. از چراغ قرمز  پشت چهارراه بگیر که بوق ماشین عقبی تکانم دهد، تا لکه‌ی روی شیشه، تا غبار روی میز، تا زاویه‌های گوشه‌ی دیوار. تا اینکه صدای آدمی، زنگ موبایلی، یا وزوز مگسی، بیدارم کند از این خوابهای کوتاه با چشم باز. نمی‌دانم خوب است یا بد. نمیدانم بقیه که میبینند با خودشان چه میگویند. مهم هم نیست. ولی از شما چه پنهان، بدم نمی‌آید از این حالم. خلسه ‌ایست که زمانی‌ هرچند کوتاه، معلقم می‌کند از درد. می‌بُرد ارتباطم را با روزمرگی مرگ‌آور. حالم خوب است با بی‌حالی. بی‌وزنی. بیهوشی. نفهمی. حالم خوش است با دنیای بزرگ و روشنی که پیدا میکنم در آن لکه و ذره و گوشه. و حالم گرفته می‌شود با هر صدا و زنگ و وزوزی که دوباره برم می‌گرداند به این عالم تاریک... حالا نه اینکه فقط نشسته باشم یکجا و فکر کنم به این چیزها و تایپشان کنم در این صفحه ده‌سانتی. ولی همین صفحه ده‌سانتی شاهد است. که چقدر با یک دستم اسکرولش می‌کردم. ولی تمام حواسم فقط به این بود که با دست دیگرم روی چرم مصنوعی جلد کهنه موبایلم را جوری با ناخن بکّنم که لبه‌هایش صاف دربیاید. کاش صاف میشد. کاش حسابم با این دنیا، با مغزم، با دستم، با وجودم صاف میشد...@saboo_saeed