♦️مدیران شهری عکاس همان مدیرانی‌اند که به‌جای حل مسئله، فقط تصویر می‌گیرند. یعنی شهر برایشان صحنه‌ ع

♦️مدیران شهری عکاس همان مدیرانی‌اند که به‌جای حل مسئله، فقط تصویر می‌گیرند. یعنی شهر برایشان صحنه‌ عکس است نه میدان عمل.این مدیران همیشه در قاب حضور دارند اما در مسئله غایب‌اند.خروجی کارشان مجموعه‌ای از عکس‌های بازدید، جلسه، افتتاح و نشست است. اما در کف شهر، هیچ تغییری دیده نمی‌شود.مدیر عکاس شهر را از زاویه‌ی دوربین می‌بیند، نه از زاویه‌ی مردم. او به‌جای مشاهده‌ ریزدانه‌ها، گره‌های فضایی، لبه‌های اسیب‌پذیر و جریان‌های بدنی شهر، دنبال قاب خوب می‌گردد. بازدیدش بیشتر شبیه مراسم است تا تحلیل. حضورش بیشتر نمایشی است تا میدانی.در نتیجه، تصمیم‌ها سطحی، دیرهنگام و بدون فهم واقعی از ریتم شهر گرفته می‌شوند.این مدل مدیریت باعث می‌شود پروژه‌ها به‌جای پیشرفت، فقط ثبت شوند. یعنی کارگاه‌ها برای عکس فعال می‌شوند و بعد دوباره می‌خوابند.مسائل کوچک مثل پیاده‌رو، تابلو، روشنایی، ورودی سازمان‌ها، ماه‌ها معطل می‌مانند چون مدیر عکاس فقط صحنه را می‌بیند نه مسئله را.مردم احساس می‌کنند مدیریت شهری بیشتر دنبال دیده‌شدن است تا دیده‌فهمیدن.پیامد نهایی، شهری است که در عکس‌ها خوب است اما در تجربه‌ی روزمره ضعیف. شهری که در رسانه‌ها فعال به‌نظر می‌رسد اما در واقعیت، با تاخیر، بی‌توجهی و انباشت مسائل کوچک دست‌وپنجه نرم می‌کند. مدیر عکاس عملا شهر را در حالت نمایش بدون عمل نگه می‌دارد. شهری که نیاز به تصمیم‌های سریع، حضور میدانی و حساسیت فضایی دارد، اما با مدیری مواجه است که فقط شاتر را فشار می‌دهد، نه مسئله را.@sabzemeydan