عشقت نه سرسری‌ست که از دل به در شودمهرت نه عارضی‌ست که جای دگر شودعشق تو در درونم و مهر تو در دلمبا شیر اندر آمد و با جان به در شوددردی‌ست درد عشق که اندر علاج آنهرچند سعی بیش نمایی بَتَر شوداینک یکی منم که در این شهر هر شبیفریاد من ز ذَروهٔ افلاک بر شودبا آنکه گر سرشک فشانم به زنده‌رودکشت عراق جمله به یک روز تر شودروزی به خرج غم نکند اشک من وفاگر دستگیر دیده نه خون جگر شودتلخ است پاسخ تو ولیکن مرا چه غمبا دست، بگذرد به لبانت شکر شودمِنَّت خدایْ را که دل من نه زلف توستتا هر نفس به بادی زیر و زبر شودنتوان شناخت موی میانت ز موی زلفگاهی که همچو حلقه به گردت کمر شودیاد لب تو گر برود بر زبان کلکگردد مدام شهد و قلم نیشکر شودگل مشک ریز باشد اگر بوی زلف تویک شب به لطف همره باد سحر شوددی در میان زلف بدیدم رخ نگاربر هیئتی که عقده محیط قمر شودگفتم که ابتدا کنم از بوسه؟ گفت نهبگذار تا که ماه ز عقرب به در شودگفتم که چند گونه به پیشت بیان کنمگر میل خاطر تو به فضل و هنر شودگفت این چه عادت است که هرروز تا به شباز هرزه گفتن تو مرا درد سر شودفضل و هنر به تحفهٔ معشوق می‌بریخود مرد کی بود که بدین گونه خر شودزر باشد آنکه کار تو چون زر کند ولیاین هم به طالع تو همانا اگر شوداحوال بی‌نوایی بنده بر این نسقچندان بود که صدر جهان را خبر شودجان جهان جهانِ کرم میر عزّ دینکز بندگیش کار فلک معتبر شود#حافظ@sabztarazsher🌿