آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاریآواز خوشت نیز شنیدن نگذاریدانم که دلم گشت در آن زلف سیه گملیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاریناچار شود جامۀ بی طاقتی ام چاکچون پیرهن صبر دریدن نگذاریاز من طمع صبر چنان است که ماهیاز آب برآری و طپیدن نگذاریدل در شکن زلف تو بستن نپسندیدیوانه به زنجیر کشیدن نگذاریبگذار که از باغ تو یک میوه بچینمگردد تلف آن میوه که چیدن نگذاریدر بحر بلا غرقه کنی کشتی جانمخود تا به لب خشک کشیدن نگذاریآه از دل آن مرغ که در قید تو افتدهم کشتن او بِهْ که پریدن نگذاریخلقی چو جلال آمده تا روی بیندآن چهره بود حیف که دیدن نگذاری#جلال_عضد@sabztarazsher🌿