در آن لحظاتِ تلخِ وداع، شجاعانه و بی‌پروا جان تنهای خود را به خاکِ زخمیِ وطن هدیه کردید. چهل روز از آن فراقِ جانکاه گذشته، اما زخمِ نبودتان هر دم تازه‌تر می‌شود؛ اشک‌ها خشک نمی‌گردند و سینه‌ها از بغضِ فروخورده می‌لرزند.چهل روزِ سوگواری، چهل شب بی‌خوابی، چهل بار تکرارِ نام‌هایتان بر لب‌ها... اما این اشک‌ها نه از ضعف، که از عمقِ عشقی برمی‌خیزد که مرزِ مرگ را در نور دیده. شما رفتید، اما روحِتان ماند؛ در هر نفسی که می‌کشیم، در هر قدمی که برمی‌داریم، بی‌شمار تصویر از شما، در ذهن ما کاشته شده‌ است. در این روزهایِ سخت، چهلمین روزِ فراق‌تان را با بغضی عمیق و دلی شکسته تسلیت می‌گوییم. تسلیتی که از عمقِ جان برمی‌خیزد.