با ما که در عزای عزیزانمان هنوز،رختِ سیاه از زخم ِ تازیانه بر تن داریم،از آشتی چه می‌گویید؟!بگذار تا بباریم؛ با خشم و کینه بر سرِ این سنگواره‌ها،از قطره‌های اشک، خونین ستاره‌ها...با ما که خون گرم عزیزان خویش،بر سنگفرش سرد، با برگ‌های زرد،دیدیم لاله‌واره و پرپر،در برگ‌ریز هفده شهریور،از آشتی مگو دیگر.ما فاتحانِ قلعه‌ی تاریخیم.آزادی ای کلام مقدس! فریاد می‌زنیم تو را، فریاد...در جویبار جاری رگ‌هامان.@SadBargای جاودانه، خون تو جاری باد.