من از ژرفای قلبم برای گذشت زمان سوگواری می‌کنم. همیشه با احساساتی به شدت برانگیخته، چیزی را، هر آنچه که باشد، به جا می گذارم. آن اتاق مُحقر که چند ماهی کرایه کردم، آن میزِ زوار در رفته‌ در آن مسافرخانه دورافتاده که شش روزی آنجا ماندم، حتی اُتاقِ انتظار حزینی که دو ساعتی در آن منتظر قطار بودم – آری، از دست دادن تمامی اینها سوگوارم می‌کند. اما چیزهای ویژه زندگی – هنگامیکه ترکشان میکنم و با حساسیت تک تک عصب‌های وجودم درمی‌یابم که دیگر هرگز دوباره نمی‌بینمشان یا نخواهمشان داشت، به شکلی متافیزیکی سوگوارم می‌کنند. شکافی در جانم گشوده میشود و یک نسیم سرد آن جهانی بر رخسار زردم وزیدن می گیرد. زمان! گذشته! چیزی – صدایی، ترانه‌ای، رایحه‌ای اتفاقی – پرده از خاطرات روحم برمی‌کشد ... آنچه که بودم و دیگر هرگز نخواهم بود! آنچه که داشتم و دیگر هرگز نخواهم داشت! مردگان! مردگانی که در کودکیم دوستم می‌داشتند. هرگاه به یادشان می‌آورم، تمامی جانم به رعشه می‌افتد و حس میکنم از تمامی قلب‌ها تبعید شده‌ام، تنها در شب خویشتنم، اشکریزان چونان گدایی پشت سکوت قفل‌شده‌ی تمامی درها.#فرناندو_پسوآترجمه کامران متین،۱۳ جولای۲۰۲۵       @Sadegh_Hedayat©