نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازمبه مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازمبه یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم ز

نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازمبه مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازمبه یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زارکه از جهان رَه و رسمِ سفر براندازممن از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریبمُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازمخدای را مددی ای رفیقِ رَه تا منبه کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازمبجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کسعزیز من که بجز باد نیست دَم‌سازمخِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازمهوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماستصبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازمسِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به رویشکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم***سحرگه ره ‎روی در سرزمینیهمی گفت این معما با قرینیکه ای صوفی شراب آن گه شود صافکه در شیشه برآرد اربعینیثوابت باشد ای دارای خرمناگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی#حافظآواز:#شجریان@Sadegh_Hedayat©