هماهنگی برای تشکیل جلسه، برخلاف ظاهرش، فقط «زمان گذاشتن» نیست؛ ضریبی از زمان جمعیِ تیم است. وقتی برا

هماهنگی برای تشکیل جلسه، برخلاف ظاهرش، فقط «زمان گذاشتن» نیست؛ ضریبی از زمان جمعیِ تیم است. وقتی برای تصمیم‌گیری ۳۰ دقیقه جلسه با ۶ نفر می‌گذاری، در واقع ۳ ساعت زمان انسانی مصرف کرده‌ای. اگر عوامل دیگری را هم حساب کنیم، تعویق کارهای عمیق به‌خاطر «۲۰ دقیقه دیگر جلسه دارم»، تغییر مکرر سیاق ذهنی، و اختلال در ریتم روز—هزینه بسیار بیشتر از آن چیزی است که تقویم نشان می‌دهد.اما هزینه مهم‌تر چیزی دیگر است: از دست رفتن شتاب. هر جلسه یک سرعت‌گیر است. هر پیام نامشخص یک گرهٔ کوچک. تیم می‌خواهد جلو برود، توان جلو رفتن هم دارد، اما معطل می‌ماند تا همه هم‌زمان در دسترس باشند.این چرخه معمولاً به‌خوبی تمام نمی‌شود. از دل یک جلسه، جلسهٔ دیگری بیرون می‌آید. افراد بیشتری اضافه می‌شوند. پیگیری‌های بیشتری لازم می‌شود. یک سؤال ساده تبدیل به یک فرآیند سنگین و خسته‌کننده می‌شود.اغلب به چند دلیل سراغ جلسه رفتن می‌رویم: می‌خواهیم عادلانه عمل کنیم، می‌خواهیم کسی را دور نگذاریم، یا حس می‌کنیم تصمیم گروهی «امن‌تر» است. اما در عمل، این رویکرد همان مسیری است که پر از سرعت‌گیر است..مجله مشاور مدیریت@sadeghfar_irwww.sadeghfar.ir