♦️ آتلانتیک، دیوید بروکس — افراد بر اساس «میزان نیازشان به چالش‌های فکری» به سه دسته تقسیم می‌شوند. دسته اول کسانی‌اند که در زندگی‌شان نیاز کمی به چالش‌های ذهنی دارند. این افراد از هوش مصنوعی برای «برون‌سپاری فکرکردن» استفاده می‌کنند.دسته دوم کسانی اند که نیاز متوسطی به چالش‌های فکری دارند و سعی می‌کنند با هوش مصنوعی زندگی‌شان را بهینه کنند. این افراد از هوش مصنوعی برای حذف سختی‌ها و اصطکاک‌های روزمره بهره می‌گیرند. دسته سوم کسانی که در کار و زندگی شخصی‌شان بیشترین نیاز را به چالش‌های فکری دارند، هوش مصنوعی را به ابزاری برای انجام کارهای بزرگ‌تر و افزایش توانمندی‌های شخصی تبدیل می‌کنند.♦️ وقتی «هوش» فراوان و در دسترس باشد این «اراده» است که ارزشمند می‌شود. بنابراین، کسانی که قرار است منشأ تغییر باشند، قطعاً آن‌هایی نیستند که به دنبال آسودگی‌اند و منفعلانه از هوش مصنوعی برای کمتر کار کردن استفاده می‌کنند؛ بلکه کسانی‌اند که در پی پیشرفت‌اند و فعالانه با هوش مصنوعی دست‌وپنجه نرم می‌کنند تا توانایی‌های ذهنی خود را پرورش دهند و کارهای بیشتری انجام دهند.♦️ این موضوع باعث می‌شود هوش مصنوعی، به‌تدریج «شکاف شناختی» میان انسان‌ها ایجاد کند. افراد علاقه‌مند به چالش‌های فکری، یعنی دسته سوم، بهره‌ورتر و رضایتمندتر می‌شوند و دو دسته دیگر به‌نوعی «فرو‌دستی ذهنی» دچار می‌شوند. احتمالاً تصویری که از این حرف‌ها برایتان ترسیم شده آینده‌ای تیروتار با شکاف عمیق میان قشرهای شناختی است. اما این لزوماً به معنای ناامیدی یا بدبینی نیست. آنچه مهم است این است که هوش مصنوعی می‌تواند با نشان دادن محدودیت‌های خود، به ما کمک می‌کند تا معنای واقعی رضایت را کشف کنیم.ویدیوها: مسابقات رباتهای انسان نمای پکن.مجله مشاور مدیریت@sadeghfar_irwww.sadeghfar.ir