شعری در درونم، سینه‌ام را درید شعری که واژه نشدبه بیرون نریختمانند فواره‌ای خون را از من به آسمان می‌برد و بر سرم فرو می‌ریختشعری که خون بود با یک قلب نمی‌تپیددر هر رگ من می‌ایستاد و می‌ماسیدآه ای امید سرد ای زمستان بی بارانآزادی !ببار بشورببرصادق شریعتی ۱۲ بهمن ۱۴۰۴