در گوشِ دلم گفت فلکْ پنهانی:«حُکمی که قضا بُوَد، زِ من می‌دانی؟»در گردشِ خویش اگر مرا دست بُدیخود را بِرَهاندَمی زِ سرگردانی!عمر خیام نیشابوری