🔍 درود🔅 «درود» یعنی ستایش و سلام و نیز آفرین. «درود»، بسته به کاربرد، با هویت‌های دستوریِ اسم و شب

🔍 درود🔅 «درود» یعنی ستایش و سلام و نیز آفرین. «درود»، بسته به کاربرد، با هویت‌های دستوریِ اسم و شبه‌جمله به کار می‌رود.🖋 ریشۀ واژه: در فارسی میانه drōd بوده و از ایرانی باستان به‌معنای تندرستی گرفته شده‌است. ریشۀ ایرانی باستانِ آن -druva* به‌معنای تندرست و استوار بوده‌است. (← نوبَرْی و حسن‌دوست)📍در فارسی میانه «درود اَبَر تو» (/drōd abar tō/) یعنی آفرین به تو، سلام بر تو.◽️ واژۀ «درود» (با تلفظ /durōd/) در فارسی نو (فارسی ۱۲۰۰ سالِ گذشته) در مقام آفرین گفتن و ستایش کردنِ کسی یا عملی به کار می‌رفته و می‌رود. «درود آوردن»، «درود بردن»، «درود خواندن»، «درود دادن»، «درود رساندن /درود رسانیدن»، «درود فرستادن»، «درود کردن»، و «درود گفتن» یعنی ستایش کردن، آفرین گفتن، سلام دادن / سلام کردن، و سلام رساندن (نیز در فارسی کهن: سلام بردن).🔖 از «درود» صفت‌های فاعلی‌ای هم ساخته شده، مانند: درودخوان، درودرسان، درودفرست، درودگستر.📚 شواهد را در فرستۀ بعد ملاحظه بفرمایید.منابع اصلی:انوری، حسن (سرپرست) (۱۳۸۱)، فرهنگ بزرگ سخن، تهران: سخن.حسن‌دوست، محمد (۱۳۹۳)، فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی، محمد حسن‌دوست، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.دهخدا، علی‌اکبر (و دیگران) (۱۳۷۷)، لغت‌نامه، تهران: دانشگاه تهران.وبگاه «گنجور» (www.ganjoor.net).Nyberg, Henrik Samuel (1964), Manual of Pahlavi, Part II: Glossary, Harrassowitz.@SadeNevisi