خم شد، کفشش را درآورد،و سنگ‌ریزه‌ای، کوچک‌تر از آنکه ارزش ذکر داشته باشد،از لای انگشت‌هایش به زمین ا

خم شد، کفشش را درآورد،و سنگ‌ریزه‌ای، کوچک‌تر از آنکه ارزش ذکر داشته باشد،از لای انگشت‌هایش به زمین افتاد.همه‌چیز همان‌قدر ساده، همان‌قدر بی‌داستان.اما مردی که کنارش بود، بی‌صدا نگاه می‌کرد.انگار چیزی در جهان، یک لحظه از چرخش ایستاده باشد.نه صدای باد، نه صدای ماشین؛فقط لحظه‌ای که یک انسان سبک‌تر می‌شود.دختر کفشش را پوشید.چیزی نگفت.اما مرد، با لبخندی کم‌رنگ و صادق، آرام گفت:«لحظه‌ی زیبایی بود.»زیبایی نه از سنگ‌ریزه بود،نه از کفش، نه از دختر.از همین توقف کوتاه.از این که کسی برای یک ناراحتی کوچک،برای یک درد بی‌نام،مکث کند، نگاه کند، و رهایش کند.شاید همه‌ی زندگی همین باشد؛سنگ‌ریزه‌هایی که جمع می‌شوند،و آدم‌های ی که اگر خوش‌شانس باشند،یکی‌شان کنارت بگوید:«دیدم…لحظه‌ی زیبایی بود.»«کبوتری روی شاخه نشسته و به هستی می‌اندیشد»(A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence, 2014).#فلسفه#روانشناسی#روی_اندرسون.