اِنصافِ پیری بیش از آن بده که انصاف جوانی*؛ که جوانان را اومیدِ پیری بُوَد و پیران را جز به مرگ، اوم

اِنصافِ پیری بیش از آن بده که انصاف جوانی*؛ که جوانان را اومیدِ پیری بُوَد و پیران را جز به مرگ، اومید نباشد. و جز به مرگْ اومید داشتنِ وی مُحال* باشد، از آنکه چون غلّه سپید گشت، اگر نَدرَوَند*، خود بریزد؛ و همچُنین میوه که پخته گشت، اگر نچینند، خود از درخت بیوفتد*.#قابوسنامه - باب نهم*انصافِ چیزی را دادن: حقّ چیزی را به جا آوردن-> انصاف پیری بیش از آن بده که انصافِ جوانی: آن چنان که شایستۀ پیری است، پیری کن؛ بیشتر از آن جوانی که در جوانی‌ات می‌کنی. *محال: ناگزیر - پیرْ ناگزیر فقط می‌تواند انتظارِ مرگ داشته باشد*اگر ندروند: اگر درو نکنند*بیوفتد: در تلفظ‌های قدیم، امید را گاهی اومید و افتادن را گاهی اوفتادن می‌گفته‌اند.