آری اعدام کینه می‌آورد✍سعید معدنییک مجری تلویزیونی خشمگین در مقابل بینندگان برنامه‌اش می‌نشیند و یک موضوع بدیهی را با عصبانیت انکار می‌کند و به یک خانم که ظاهرا از مسئولان سابق وزارت ارشاد بوده می‌تازد که گفته است «اعدام کاشتن بذر کینه در دل‌هاست» نمی‌دانم کجای این جمله غلط است که مجری رگ گردن کلفت می‌کند و از کوره درمی‌رود و به صاحب این گفتار می‌تازد. حتی یک نوجوان دبیرستانی هم می‌داند در اسلام توصیه شده به جای قصاص ببخشید. اما این مجریان که بر‌حسب اتفاق تریبون در دست‌شان افتاده اینگونه با عصبانیت سخن می‌گویند.در قرآن توصیه شده که اگر قتلی صورت گرفت و خانواده قاتل حاضر به پرداخت دیه شدند، صورت خوش آن است که دیه دریافت کنید و از قصاص صرف‌نظر کنید.در رابطه با اعدام‌های حکومتی و سیاسی هم چنین است فرقی نمی‌کند. نگارنده این متن در یک بررسی مختصری که از اعدام های سیاسی یکصد سال اخیر در ایران انجام داده به این نتیجه رسیده است که اعدام های خونبار حکومتی در تاریخ معاصر بعد از مشروطه، موجب خشم و کینه شده و متقابلا ترور‌های خونین‌تر را در پی داشته است. در یک یادداشت تحت عنوان « کشوری گرفتار در چنبره اعدام و ترور» در همین کانال تلگرامی به این موضوع پرداخته ام. در همین بررسی‌ها اتفاقا به یک خط سیر پیرامون یک شخصیت رسیدم و آن اسدالله لاجوردی دادستان سال‌های نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که سرانجام او نیز ترور می شود.داستان از این قرار است که پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و اعدام انقلابیون و مخالفان حکومت پهلوی از جمله نواب صفوی، حسین فاطمی، اعضای حزب توده و.... جامعه در یک خفقان و خشم پنهان فرورفته بود و در درون بخش هایی از جامعه کینه ها انباشته بود. تا اینکه یکی از این خشم‌های فروخورده دهان باز می کند و چند جوان در سال ۱۳۴۳ حسنعلی منصور( نخست وزیر) را ترور می‌کنند. ترور کننده اصلی محمد بخارایی است. اسد الله لاجوردی جوان، نقش حاشیه ای در این ترور دارد و مدتی هم زندانی می‌شود. در واکنش به این ترور از سوی حکومت، محمد بخارایی و تعدادی از دوستانش توسط رژیم پهلوی اعدام می شوند. اما کینه این اعدام در دل برادر کوچک‌تر محمد یعنی احمد بخارایی که در زمان اعدام کودک ده ساله بوده می‌ماند تا روزی انتقام برادرش را از رژیم‌ پهلوی بگیرد. برادر کوچک - احمد- بعدها به سازمان چریکی مخالف پهلوی یعنی سازمان مجاهدین خلق می‌پیوندد و در آن سازمان تروریستی کینه خود را پیگیری می کند. تا اینکه انقلاب اسلامی پیروز می شود. احمد بخارایی به همراه هم سازمانی‌هایش و در کنار مردم جشن می گیرند اما دیری نمی‌گذرد که لبخند حاصل از این جشن بر لب هایشان می‌ماسد، سازمان مجاهدین که حالا در گفتار حکومتی به «منافقین» تبدیل شده اعلام جنگ مسلحانه می کند. احمد بخارایی هم در زمره منافقین می شود تا اینکه علیرغم تواب بودن و اعتراف در تلویزیون، غمگنانه در سال ۱۳۶۰ توسط دوست و همرزم برادر شهیدش یعنی اسد الله لاجوردی اعدام می شود. این خشم و کینه از خون و خشونت همچنان ادامه دارد و پایان نمی یابد. سال ۱۳۷۷ دو نفر از سازمان مجاهدین خلق در بازار تهران لاجوردی را ترور می‌کنند. یکی از ترور‌کنندگان در درگیری با پلیس کشته می شود و دیگری دستگیر و اعدام می شود. تا همچنان این تکرار خونبار اعدام و ترور در این سرزمین تداوم یابد. امروزه بر اکثر کشورهای دنیا و حکومت هایشان مسلم شده است که اعدام پیامدهای خونین در جامعه دارد به همین دلیل بیش از ۷۰ درصد کشور ها در جهان یا قانون منع اعدام دارند و یا سال‌هاست که دیگر اعدام نمی کنند. گاهی باخود می گویم کاش پهلوی عقلانیتی به خرج می داد و بعد از کودتای ۲۸ مرداد - مثل برخی کشورها- اعدام نمی‌کرد. یا لااقل برخی افراد مثل حسین فاطمی و یا مرتضی کیوان که‌مستقیما جنگ مسلحانه نکرده بودند و قابل گذشت و بخشش بودند، اعدام نمی شدند. اما حکومت ها به حرف نصیحت‌گران و هشدار دهنده‌ها گوش نمی‌کنند، اقداماتی می‌کنند تا کینه ‌ه‍ا انباشته شود و دهه‌ها این خون و خون‌ریزی ادامه داشته باشد. به مجری عجول، خشمگین و کم‌اطلاع توصیه می‌شود کمی مطالعه و اندیشه کند و بعد سخن بگوید. آری اعدام کینه می‌آورد، ترور هم کینه‌ می‌آورد و خانواده های اعدام شدگان و ترور شدگان مترصد انتقام دائمی هستند. خون خون می‌آورد و خشم خشم. کشور ما قرنی است که گرفتار تکرار اعدام‌ها و ترورهای خونین متقابل است. به همین دلیل در اسلام توصیه شده بهتر است به جای اعدام دیه بگیرید تا خون دیگری ریخته نشود.۱۲ مرداد ۱۴۰۵#سعید_معدنی#کینه#اعدام#ترور#انتقام@Saeed_Maadani