ایجاد معنا در زندگی لازمه بقا در یک جامعه بحران زده✍سعید معدنیسلام دوست عزیزاز لطف تان سپاسگزارم.پدی

ایجاد معنا در زندگی لازمه بقا در یک جامعه بحران زده✍سعید معدنیسلام دوست عزیزاز لطف تان سپاسگزارم.پدیده افسردگی بخشی فردی است و بخشی اجتماعی. اخیرا یکی از همکارانم به دیدار یکی از متفکران رفته بود. دوست‌مان می گفت این متفکر و صاحبنظر هم بر اساس روند جاری مملکت و حوادث بعد از سال ۱۳۸۸ روند تدریجی ناامیدی و فرسودگی روحی گرفته اند، بویژه بعد از شوک بزرگ حوادث دیماه ۱۴۰۴ افسردگی‌اش افزایش پیدا کرده تا اینکه مجبور به مشورت با یک روانپزشک شده‌اند. بخش بزرگی از افسردگی ما در جامعه ایران امروزی، فردی نیست، به مسائل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی بر می‌گردد. لذا بسیاری در جامعه ایران با ناامیدی و نگرانی و افسردگی روحی زندگی می کنند. یالوم‌ می گوید به لحاظ فردی آنها که به دوران پیری می‌رسند به گذشته خود نگاه می‌کنند اگر گذشته‌شان همراه با موفقیت بوده باشد، احساس بهتری داشته و مرگ را راحت تر می‌پذیرند. برای نمونه با توجه به توضیحاتی که فرمودید، شما گذشته خوبی داشته‌اید در دو رشته تاپ و ارزشمند درس خوانده آید، ورزشکار هستید، بازنشسته هستید. لذا اگر دچار نگرانی، ناامیدی، احساس بیهودگی زندگی و احیانا افسرده هستید بیشتر آن اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است تا فردی.چاره ای نیست، ما ایرانیان ۴۷ سال است که پای‌مان را جای سفت نگذاشته‌ایم. همیشه با جنگ و تحریم و تورم زندگی کرده‌ایم. در نتیجه روح مان فسرده و فسرده شده است.در جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل با ایران، تورم آمریکا از سه درصد به ۴ درصد رسید. غوغایی در آمریکا به پا شد و یکی از دلایل آتش بس موقت - تاکید می کنم یکی از دلایل- همین افزایش تورم یک درصدی در آمریکا بود. اما ما دهه‌هاست که با تورم دو رقمی زندگی می‌کنیم اخیرا هم که می گویند تورم ۸۸ درصد است. آمارش را دقیق نمی دانم. تورم بیش از هر جنگ و تحریمی اکثر اقشار جامعه را ضعیف کرده و جامعه را ناامید، پوک و افسرده می کند. اما حکومت ها نمی‌فهمند و تاب آوری ظاهری مردم از روی ناچاری را به حساب توانایی خود می گذارند. در حالی که جامعه بتدریج از درون پوک و پوچ و نابود می شود. بهر حال شما با توجه به نکاتی که اشاره فرمودید، انسان موفقی هستید. اما نوع نومیدی و افسردگی شما حاصل اپیدمی افسردگی جامعه است. برای رهایی بهتر است با یک مشاور روانی و یا روانپزشک خوب مشورت کنید. اما من  به دانشجویان توصیه می کنم به کارهای نیک و خیر عمومی بپردازند. مثلا یکی از دانشجویان ارشدم که لیسانس زبان انگلیسی داشت به لحاظ مالی وضع شان خوب بود اما ناامیدی فراوان رنج می‌برد. به او توصیه کردم داوطلبانه به مدارس مخصوص محرومان برود و رایگان زبان تدریس کند. نتیجه آنکه تا حدودی زندگی برایش معنا پیدا کرده بود. به عبارتی انسان باید «در جستجوی معنا»  باشد. ویکتور فرانکل در کتاب کوچکی به نام «انسان در جستجوی معنا» تجربه زیسته خود را در زندان های آشوئیتس توضیح می دهد. ایشان هم مثل یالوم روانپزشک است. تنها راه نجات انسان از ناامیدی در یک جامعه بحران زده و بحران‌زای دائمی را ایجاد معنا در زندگی می‌داند. (انجام کار های نیک، عام المنفعه،  از کارهای در دسترس‌تر  مثل کمک به حفظ محیط زیست گرفته تا کمک به محرومان از طریق توانمندی هایی که داریم - مثل همان دانشجو- ویا هر کاری که در زندگی در جهت کمک به دیگران از دست مان بر می‌آید.)اگر ما دوست داشتن دیگران را و مهربانی را پیشه خود کنیم از زندگی خسته نمی شویم. آگوست کنت بنیانگذار علم جامعه شناسی می گوید: انسان شاید از هر چیز خسته شود اما از دوست داشتن خسته نمی شود. من نه روانپزشکم و نه مشاور روانی، ولی به لحاظ مشاور اجتماعی و ملاحظه و مطالعه زندگی دیگران که وضعیت مشابه شما داشته‌اند نشان می دهد مهربانی و دوست داشتن و کمک به همنوع، انسان را امیدوار و هدفمند می کند و می فهمیم که بودن ما بیهوده نبوده است. آلبر کامو می گوید « همه تلاش انسان در زندگی این است که اثبات کند بودنش بیهوده نبوده است» باز یادآور می شوم مسائل اجتماعی و اقتصادی و گرانی و تورم روز افزون کمر مردم را شکسته است اما با این وجود باید زندگی کرد و ما محکوم به زیستن هستیم. بهر حال امیدوارم حال جامعه خوب شود حال شما هم خوب شودو حال همگی مان خوب شود.#سعید_معدنی #یاس#ناامیدی#پوچی#درماندگی#مهربانی#جامعه_بحران‌زا#معنا @Saeed_Maadani