یه روز زمینو ترک می‌کنمزمینویه روزشایدآخ اگه وُلووم می‌تونست بپرهآخ اگه می‌تونستچی میشد؟پنجره اتاقو می‌کَندم و می‌بستم به باربندش و زمینو ترک می‌کردممی‌رفتم، می‌رفتم، می‌رفتمتا هیج جاتوو هیچ جا پنجره رو می‌کاشتم به تماشانمی‌گفتی نورنمی‌گفتم خاکبه عشق نگاهت اون جایه دنیا می‌ساختم غوغاکه همه زمین، جهان سومش می‌شدمن و تو دو ریلیم که قطار پر از پوکه‌ی عمرو از هیچ به هیچ می‌رسونیمو زمین سرگردانی ما رو پیوسته تکرار می‌کنهیک دانه سیگار دارمو هزار معمای لاینحلهر چی زمان داشتم دادم و به جاشیه ساعت سوئیسی گرفتمبندش طلارنگش وسترندیگه زمان‌بی‌زمانهشتِ شب، خوابهشتِ صبح، ادارههر چه داشتم دادم و به جاشیه جفت کفش ملی گرفتمچکمه‌اس بدمصبتو برقشون مو رو از ماست می‌کشمدیگه راه‌بی‌راههشتِ شب، اتاق خوابهشتِ صبح، اتاق کارنیمه سیگاری دارمو هزار معمای لاینحلدق خیالم گوساله‌ی گلدانی‌ستکه پوزه‌اش به پستان آفتاب نمی‌رسدلامپ در منطق روشن مکررشطرح تنیدن تار بر جارو رادر ذهن عنکبوت مغشوش می‌کندو مربای آلبالو در یخچالکافر می شود به آئین انجمادفِرّ، معجزه‌ای‌ستدر چشمِ جغدِ خمره‌ی خالی شرابکه آنی ماهی و مرغ را جزغاله می‌کندو رادیو دالان مخوفی استکه در ظلماتشمادران قهرمان بر کفش‌های بی‌صاحب بچه‌هایشان می‌گریندته سیگاری دارمو هزار معمای لاینحلحسین پناهیافلاطون کنار بخاری@saeeddehghani_poet