سکوتی به قامت کوه مانندمی‌کشد فریاد درون منانعکاس می‌کند در چشمانممی‌جوشد چشمه‌ی زندگی امادریغ از یک قطره فورانسکوتی رخنه در من مطلقهق‌هق بی صدای آزادیپنجه‌ی خونین انفرادیدرون سلول اجتماعیمی‌فشارد بغضم رااصرار تن می‌کِشد بیرون به ارضای من درونم راسکوتبه ارضای تکراریبه اصرار اجباریبه تکرار تنهاییبه زندگی تکراریبه آغوش‌های پَرتبه عادت‌های شهوتبه خواستن‌های بی‌میلیبه داشتن‌های انکاری...#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet