در روزگار پلشت ماصدای عشق در کوچه‌های بی‌رهگذرروی دیوارهای سرد زندان‌هامکتوب استگویی انسانپس از یک د

در روزگار پلشت ماصدای عشق در کوچه‌های بی‌رهگذرروی دیوارهای سرد زندان‌هامکتوب استگویی انسانپس از یک دور باطلبه حجر بازگشتهو بی آنکه بداندانقلابی در تکاملش رخ داده؛با میل افراطی به حیوان بودندردش را به سنگ می‌گوید.آریعشق، درد استگاه برای بوسیدنگاه برای آغوشبس که درد را درد کشیدیمرنج را آراسته بر تن کردیماستخوان‌هایمان ترک برداشتندزبان که در اسارت لب‌هابار خود را بر چشم‌ها گذاشتو گونه‌هایی که از سرشکی گرم سرخ شدندهمه سیلی زندگی‌ بودندزندگی که تناقض استو‌ انسان یک خطای احمقانه.کاش خوابی باشدو هشدار بیداری‌امبه زمان برگرداندم.در عصر ما فرصت نشدشاید در اعماق زمانبدون هراسدر آغوشمتو را بوسیدم.#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet