... آریعشق، درد استگاه برای بوسیدنگاه برای آغوشبس که درد را درد کشیدیمرنج را آراسته بر تن کردیماستخو

... آریعشق، درد استگاه برای بوسیدنگاه برای آغوشبس که درد را درد کشیدیمرنج را آراسته بر تن کردیماستخوان‌هایمان ترک برداشتند—‌ زبان که در اسارت لب‌هابار خود را بر چشم‌ها گذاشتو گونه‌هایی که از سرشکی گرم سرخ شدندهمه سیلی زندگی‌ بودند—زندگی که تناقض استو‌ انسان یک خطای احمقانه...#سعیددهقانی[انسان گاهی رنج را به طور وحشتناکی دوست دارد؛ تا سر حد عشق. این یک واقعیت است. من طرفدار رنج نیستم اما طرفدار سعادت هم نیستم. من طرفدار امیالم هستم و آن هم به این سبب که به آن‌ها در همه حال دسترسی دارم. رنج، تردید است، نفی است. رنج، یگانه دلیل آگاهی‌ست. آگاهی به عقیده‌ی من، بدبختی بزرگ انسان است. این را هم می‌دانم که انسان آن را دوست دارد و با هیچ رضایتمندی دیگری عوض نخواهد کرد.]@saeeddehghani_poet