در کوچه نه ماه طلوع کرده بود نه پنجره‌ها رو به باران باز بودندباد زوزه‌ی خود رادر سینه حبس می‌کردشب پنجه بر سکوت می‌کشیدمن می‌دویدم ستاره‌ها را می‌دویدمآسمان در نگاهم ذوب می‌شدماه شب را از یاد برده بوددر چشمانم تاب می‌خورد—به گوش خورشید برسانیددر بستر خود آرام بماندهنوز چند پله مانده ماه از چشمانم بیفتد.—#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet