از روزنه‌های این کره‌ی خاکیبوی خاکستر گداخته‌ی زندگیمدام به مشام می‌رسدبوی خوش عدالت و فقربوی خشونت و آزادیمنتظران مرگتکیه بر طناب دارپشت به جوخه‌ی وحشتسر سفره‌های آراسته به نان شب‌ماندهبو می‌کِشند خاک باران خورده راو تن‌شان رااز شهوت متشنج طمعبه نوازش تازیانه‌های اربابان می‌سپارند.بردگان با عطش هنرمندانه و درنده‌خوبوی گرم خون رابه درون سر خود می‌مکندبذر طغیان رادر اندیشه‌ی خود خونیاری می‌کنند.کودکی بالغبا پستان‌های بالا آمدهدر تخیل خودهمخوابگی با عروسک کریه برادرش رارویا می‌بافدو آبستن می‌شود از هجوم بی‌هودگی‌هامغروق در لجن‌زار عشقپا می‌نهد به عرصه‌ی هستیو سوار بر دستان غرورحیا را تکریم می‌داردو برادرش را تحقیر.زندگی نمایشی بیش نبوددر پرده‌های آن همواره روز می‌تابیدو خورشید تبخیر می‌کردنفس‌هایی راکه یخ می‌زدند روی لب‌هاابر می‌شدند بالای سرهاای جلادان مهربانبگذارید بی‌واهمه تصاحب کنیمدر عمق سکوت رعب‌آور از هم تنیده‌ی شبتاریکی راوجود بی‌زوال سرد تابناک افسارگسیخته‌ی ماهر آنچه را باید، دریده استجز بوئیدن زندگی.#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet