لبانتبه ظرافتِ شعرشهوانی‌ترینِ بوسه‌ها را به شرمی چنان مبدل می‌کندکه جاندارِ غارنشین از آن سود می‌جو

لبانتبه ظرافتِ شعرشهوانی‌ترینِ بوسه‌ها را به شرمی چنان مبدل می‌کندکه جاندارِ غارنشین از آن سود می‌جویدتا به صورتِ انسان درآید.و گونه‌هایتبا دو شیارِ مورّب،که غرورِ تو را هدایت می‌کنند وسرنوشتِ مراکه شب را تحمل کرده‌امبی‌آنکه به انتظارِ صبحمسلح بوده باشم،و بکارتی سربلند رااز روسبی‌خانه‌های دادوستدسربه‌مُهر بازآورده‌ام.هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتنِ خود برنخاستکه من به زندگی نشستم!و چشمانت رازِ آتش است.و عشقت پیروزیِ آدمی‌ستهنگامی که به جنگِ تقدیر می‌شتابد.و آغوشتاندک جایی برای زیستناندک جایی برای مردنو گریزِ از شهرکه با هزار انگشتبه وقاحتپاکیِ آسمان را متهم می‌کند.کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شودو انسان با نخستین درد.در من زندانیِ ستمگری بودکه به آوازِ زنجیرش خو نمی‌کرد ــمن با نخستین نگاهِ تو آغاز شدم.توفان‌هادر رقصِ عظیمِ توبه شکوهمندینی‌لبکی می‌نوازند،و ترانه‌ی رگ‌هایتآفتابِ همیشه را طالع می‌کند.بگذار چنان از خواب برآیمکه کوچه‌های شهرحضورِ مرا دریابند.دستانت آشتی استو دوستانی که یاری می‌دهندتا دشمنیاز یادبرده شود.پیشانی‌ات آینه‌یی بلند استتابناک و بلند،که «خواهرانِ هفتگانه» در آن می‌نگرندتا به زیباییِ خویش دست یابند.دو پرنده‌ی بی‌طاقت در سینه‌ات آواز می‌خوانند.تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسیدتا عطشآب‌ها را گواراتر کند؟تا در آیینه پدیدار آییعمری دراز در آن نگریستممن برکه‌ها و دریاها را گریستمای پری‌وارِ در قالبِ آدمیکه پیکرت جز در خُلواره‌ی ناراستی نمی‌سوزد! ــحضورت بهشتی‌ستکه گریزِ از جهنم را توجیه می‌کند،دریایی که مرا در خود غرق می‌کندتا از همه گناهان و دروغشسته شوم.و سپیده‌دم با دست‌هایت بیدار می‌شود.#شاملودفتر شعر آیدا در آینه@saeeddehghani_poet