در دل کوه رها در آغوش همنفس‌های باد و رقص موهای خیس توسرد بود زیر سایه‌ی خورشیدلرزه‌های تن، دندان به دندان خوردن-سراپا همه اشتیاق بودیم-خاک می‌بارید از زمینوسواس نشستن‌اش روی تنلذت نوشیدن چایبا قند لب‌های توشیرین‌تر از قند نداشته در پهلو-آسمان نظاره‌گر ما بود--لحظه‌ها را باید ساختدر پس آن باید زیست.زندگی،ماندن در خاطره‌هاست.#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet