—جاده‌ها را به بند بیاویزآنها عادت دارند بی‌هیچ ملاحظه‌ای تبعید کنند قدم‌های نیم‌جویده‌ات را به شعرا

—جاده‌ها را به بند بیاویزآنها عادت دارند بی‌هیچ ملاحظه‌ای تبعید کنند قدم‌های نیم‌جویده‌ات را به شعراینگونه شروع می‌شود قصه‌ی من و تو دوستت دارم.دوستت دارم.و تو ناگهان رفتن را خواهی نواختو باقی شعر زخمی تر از قبل بالا می آورد جنگل های عریان راگنجشک‌های بی بال راو دوستت داشتن‌هایی که بدون توهر روز در من به دار آویخته می‌شوند—کوچه‌ها را پاک کن از قطره‌های بارانآنها بی‌هیچ ملاحظه‌ای دعوت می‌کنند قدم‌های خیس‌ات رابه شعراین‌گونه است داستان من و تودوستت دارمدوستم نداری!و تو بند خواهی آمد همچون باران رگباریکوتاه می‌کنی قدم‌هایت را از شعرو من بالا می‌آورمتمام دوست داشتن‌ها را تنها پرسه زدن‌ها راو تمام بوسه‌هایی که بدون تودر من قتل عام شدند.—جاده‌ها را که به بند آویختیعادت کردند بی‌هیچ ملاحظه‌ای قدم‌هایت را تبعید کنند به شعراینگونه شروع می‌شود قصه‌ی من و تو دوستت دارم.دوستت دارم.و تو این بارآهنگ ماندن را نواختیو شعر عاشق‌تر از شاعراستشمام کردعطر تمام جنگل‌های سبز رابوی گنجشک‌های باران خورده راو من فریاد زدمتمام دوستت دارم‌هایی راکه هر روز به گردنت می‌آویختم.#سعیددهقانی@saeeddehghani_poet