‍ ‍ ‍ ‍ ✅ آخرین چریک پنج شیر ...هر ساله وقتی به سالگرد حوادث یازدهم سپتامبر در نیویورک نزدیک شده و ح

‍ ‍ ‍ ‍ ✅ آخرین چریک پنج شیر ...هر ساله وقتی به سالگرد حوادث یازدهم سپتامبر در نیویورک نزدیک شده و حوادث چندی پیش و پس آن از جمله یورش همه جانبه آمریکا و ناتو به افغانستان را از پیش چشم می گذرانم،بی اختیار به یاد روز سیاه هجدهم شهریور 1380(9 سپتامبر 2001)و ترور مرد بزرگی می افتم که جای خالی او و مرام شخصی و سیاسی اش،نزد بسیاری جهادیون دنیا زده،چپاول گر و قدرت طلب و نیز دولت های فاسد اخیر افغانستان به غایت احساس می شود...📌(تا زبانم به پارسی میچرخد،ایران را فراموش نخواهم کرد)این سخن احمدشاه مسعود،یکی از بزرگترین رهبران نهضت های مقاومت قرن بیستم در جهان است.(آمر صاحب) لقبی است که مردم افغانستان در کشوری با وجود تنوع شدید قومی و طایفه ای،عاشقانه به او داده اند از هزاره ها گرفته تا بسیاری پشتون ها و از تاجیک ها تا ازبک ها...علی رغم ایرادات و نقدهایی که به برخی تصمیمات،عملکردها و موضع گیری های سیاسی مسعود خصوصا دوران وزارت او پس از فتح کابل وارد است، او به دلیل مبارزات بی امانش با ارتش شوروی و گروه خشن و بی مروت طالبان،در تاریخ و دل بسیاری از مردم افغانستان جایی محکم دارد.مسعود جنگ و جهاد،همزمان مردی عاشق شعر و ادب افغانستان و ایران بود آنگونه که در تمام سال های مجاهده و جنگ،کتابخانه مملو از کتب ادب پارسی اش را سوار بر چهارپایان یا ماشین ها در کوه و بیابان به همراه می برد.📚به گفته بسیاری از همرزمانش اوقات فراغت او با قرآن یا دیوان های شعر سعدی و حافظ و مولانا و ... می گذشت.از شجاعت و دلاوری او همین بس که شیر دره پنج شیر(لقب انحصاری او)،طی هشت سال،نه بار ارتش مخوف سرخ شوروی را در دره پنج شیر با نبوغ نظامی خود با شکست مواجه کرد. او پس از خروج روس ها از افغانستان هم تا پایان عمر خود که به صورت ناجوانمردانه و به بهانه مصاحبه و درست دو روز قبل از حوادث یازدهم سپتامبر در نیویورک!یعنی نهم سپتامبر 2001، در حمله ای انتحاری کشته شد، با طالبان،بن لادن و دسیسه های دستگاه اطلاعاتی ارتش پاکستان به مقابله ای تمام عیار پرداخت.مردی قوی بنیه و راسخ با قلبی مهربان نسبت به غیر نظامیان و خانواده اش که البته مثال همه انسان های بزرگ و پیشرو در عرصه مسوولیت، متصف به اشتباه و خطاهایی چند دانسته شده است...امروز اما پس از فرار بزدلانه اشرف غنی و تنها گذاردن مردم افغانستان در محاصره کفتارهای طالبان، پسر خلف احمد شاه مسعود یعنی احمد مسعود پرچم پدر را به دست گرفته و در حالی که همگان او را تنها گذارده اند به تنهایی در برابر هجوم طالبان به دره پنجشیر مقاومت می کند.او شاید هنر رزمیدن پدر را نداشته باشد اما قطعا آزادگی،وطن دوستی و صفای باطن را از او به ارث برده است.شیر کوچک پنجشیر امروز طلایه دار ایستادگی در برابر ظلم و بربریت طالبان است.اما اینکه ما کجای تاریخ ایستاده ایم خود داستان پر درد دیگری است...اینک بخش هایی از شعر بلند استاد دلسوخته محمد حسین جعفریان در رثای احمد شاه مسعود:آخرین چریک زمینآبروی خاکتو آخرین چریک زمین بودیپیام خلاصه ما به خداونداشاره زمین به کهکشان های دوردستحالا هرشب از اعماق آسمانستاره ای نورانینگران روستایی کوچک در دره ای دورافتاده استحالا هر شب در دهان پرستاره افغانستانتویی که سرزمینت را به نام کوچک می خوانیآمر صاحب!این دره ها قد بلند تورا از یاد نخواهند بردو این آسمانوقتی هر شب در آسمانشان می تابیو نگران این خاکی بر بلندای آسمان.آمر صاحب!چه بودی تو؟جنگاوری محکوم؟قهرمانی معصوم؟درختی وحشی که تنها در آغوش سنگ های «پنجشیر» می رویید؟ماهی تنها در آسمان بی ستاره کشورت؟یا دست خداحافظی خداوند برای دنیایی که تو را نشناخت؟دستی که هنوز از لابلای ابرها تکان می خورد،چه بودی تو؟هنوز پژواک هر فریادی در کوهستان های «هندوکش»صخره ها پاسخ خواهند داد:احمد شاه مسعود!ای «هرات»!ای «قندهار»!ای قریه های یتیم شده شمالی!و ای پنجشیر شهید داده!شعرم مرهمی باد بر روی زخم های بی پایانتاندستمالی برای ستردن باران اشکهایتان ....آه مسعود!بدون تو حتی تلفظ نام افغانستان در حنجره جهان سخت است،بدون تو افغانستان بغضی می شود در گلویمو پنجشیر قطره اشکی کلان در چشمم.اکنون افغانستان را بدون شما نمی توانم بشناسم.مسعود! مسعود پاکآمر صاحب!چقدر جایتان خالی است!شهریور ۱۴۰۰✍ سعید نگران(S. negaran)لینک کانال:https://t.me/joinchat/AAAAAEjVEUoLTZSs_t9orQ@saeednegaran