بزرگ‌ترین تراژدی زندگی این نیست که روزی به پایان می‌رسد، بلکه این است که ما روزمرگی را با “زنده بودن” اشتباه می‌گیریم. ما سال‌ها در انتظار یک روز خاص—یک جمعه‌ی خیالی برای آرامش یا آینده‌ای دور برای خوشبختی—امروزمان را به حراج می‌گذاریم، غافل از اینکه معجزه‌ی خداوند نه در پایان هفته، بلکه در همین نبضِ جاریِ لحظه پنهان شده است. رها کن این اندوهِ فرداهای نیامده و حسرتِ دیروزهای ازدست‌رفته را؛ تا زمانی که یاد نگیری در همین صبحِ معمولی، جشنِ بودن برپا کنی، هیچ مقصدی به تو آرامش نخواهد داد. معجزه، فردا رخ نمی‌دهد؛ معجزه خودِ تویی که همین حالا نفس می‌کشی.»