حمایت ادراک‌شده در بیماران دیالیزی؛ چیزی فراتر از «تنها نبودن»در طول ۱۶ سال فعالیت به‌عنوان روانشناس بالینی و تجربه کار با بیماران دیالیزی، در مصاحبه‌های بالینی بارها با مسئله‌ای مواجه شده‌ام که شاید در نگاه اول دیده نشود:احساسِ حمایت‌نشدن.گاهی بیمار خانواده‌ای دارد که برایش وقت می‌گذارند، هزینه‌های درمان را تأمین می‌کنند و در رفت‌وآمدها همراهش هستند؛ اما خودش می‌گوید:«همه کنارم هستند، ولی احساس می‌کنم تنهام.»این همان جایی است که مفهوم حمایت ادراک‌شده اهمیت پیدا می‌کند.حمایت ادراک‌شده فقط این نیست که «چه کسی به بیمار کمک می‌کند»؛ بلکه مهم است بیمار احساس کند کسی او را می‌فهمد، می‌شنود و واقعاً کنارش است.پژوهش‌ها نیز نشان داده‌اند که حمایت اجتماعی ادراک‌شده با کیفیت زندگی و وضعیت روان‌شناختی بیماران همودیالیزی ارتباط دارد.بنابراین در کار با بیمار دیالیزی، شاید لازم باشد علاوه بر پرسیدن:«چه کسی از شما مراقبت می‌کند؟»یک سؤال مهم‌تر هم بپرسیم:«آیا احساس می‌کنید کسی واقعاً کنار شماست؟»این دو سؤال همیشه یک پاسخ ندارند.تجربه بالینی من به من نشان داده است که پشت هر دستگاه دیالیز، فقط یک بیمار نیست؛یک انسان است که نیاز دارد دیده شود، شنیده شود و احساس نکند در این مسیر تنهاست.دکتر سعید مرادی وفاروانشناس بالینیبا ۱۶ سال سابقه فعالیت و تجربه در حوزه روان‌شناسی بیماران دیالیزی#دیالیز #بیماران_دیالیزی #روانشناسی #روانشناس_بالینی #حمایت_اجتماعی #حمایت_ادراک_شده #کیفیت_زندگی #سلامت_روان #همودیالیز #روانشناسی_بالینی