به بهانه فوت استاد عثمان رحمانزاده ا بسم الله الرحمن الرحیم هر که کو دور ماند از اصل خویش……. باز جوید روزگار وصل خویش این بیت :حال و روز امروز ماست .که دنیای پر زرق و برق و پیشرفتهای سر سام اور بشری از سریاب نمودن عطش انسانی برای رسیدن به ارامشی درونی باز میماند .و هر کس در اینه ی خاطره خویش دنیای زیبا و ساده دوران کودکی خود را میجوید و فراتر از ان یاد زندگی ساده و بی الایش ابا و اجدادیش . وی را به وجد می اورد که از امکانات چه کاستی ها داشتند در حالی که در محبت هیچ کم نداشتند! کسی که بتواند با خلق اثری هنری تورا لحظاتی به ان دوران باز گرداند و گذشته نیاکانمان را برایت مجسم کند براستی چه نیکو هنرمندی است .بیگمان مردم کردستان در میان این همه ناگواریهای زمانه .محنتها و تلخیها . این لطف الهی در قالب هنرنصیبشان شده است که در هیچ ملتی به این ریزبینی و پشتکار و دقت و همه جانبه !به چشم نمیخورد گوهری که فقط در میان ما یافت میشود گوهری که ما را به عمق سالیان قبل از تولدمان باز میگرداند او استاد عثمان رحمان زاده است کسی که سالهاست عمر خود را صرف ان نموده تا برایمان گذران عمر نسل گذشته ما را تجسم نماید او به چوب خشکیده جان میدهد تا جانی بخشد به پل نیمه ویران بین نسل امروز و دیروز .کسی که با اثارش بیشترین تاثیررا بر مخاطبانش میگذارد و چیزی فراتر از تاثیر. او مخاطبش را به وجد می اورد با هر ملیت و زبانی که باشد .دیدار از نمایشگاه اثارش محدود به یکبار و دو بار نیست و اساسا هر کسی دوست دارد در ان فضا بماند او در این برهه زمانی زبان رسای فرهنگ ماست با اثار وی ما گذشته سرزمینمان را لمس میکنیم و راستی رمز این همه جذابیت هنری در کجاست ؟..چوب ..گل ..چینش هنری ....که ثمره ان خلق گذشته ای است که ما نبودیم و از زبان پدران وپدر بزرگان خود شنیده ایم انسان چون فطرتا از گل خلق شده است از دیدن اثار گلی لذتی مرموز حس میکند وقتی فریدون مشیری میسراید {شبی بیتو مهتاب باز از ان کوچه گذشتم } تصور این چنین کوچه ای هرگز یک کوچه مرمرین با ساختمانهای چندین طبقه لوکس نیست ..بلکه کوچه ایست با دیواری گلی قدیمی ونیمه ویران که انطرفش درختانی سر بر اورده اند خیام نیز این وابستگی را به ظریفی درک نموده درختان نیز حلقه اتصال امروزما به گذشته هستند رمز زندگی و حیات رمز ایستایی و صبر واستاد ما این دو را به خدمت میگیرد برای بازگویی دورانی از دست رفته برای امروز ما چینشهای سحر امیز . جذاب و فوق هنری که نیازی به بیان ندارد نکته مهم ان است که در هر اثرش وهرمحیطی که بر حصار اثارش می افریند تاثیری شگرف از وجد و تعجب حسرت بر بیننده میگذارد وجد و هیجانی بدان جهت که بازگشت به خویشتنی را تداعی مینماید تعجب از ان جهت که این انسان بدون هیچ اموزه زیبا شناسی به رازهایی شگرف در زیبایی شناسی هنری دست می یابد و حسرت از ان روی که استاد در واری اثارش لذتی از زندگی ساده و بی الایش وپر از محبت گذشته گان ما را به نمایش میگذارد که امروزه دنیای ما تشنه چنین روابطی است .اینها نکاتی بسیار ناچیز از عمق اثار هنری این استاد بینظیر بود استادی که در سطح جهانی به مانند وی اصلا یافت نمیشود و براستی مکان شایسته عرضه چنین اثار هنری کجاست ؟ در تمام دنیا موزه ها و نمایشگاهها از جمله مکانهای منحصر بفردی هستند که با یک مهندسی شایسته و معماری زیبا با قاب بندیهای دلنشین و نورپردازیهای چشم نواز .کفهای دلچسب و سقفهای ارامبخش .سکوتی پرمعنا و گاها با یک موسیقی ملایم تاثیر اثار قدیمی و هنری را صد چندان میکنند . و علاوه بر ان اثار ابهتی خاص می یابند که بازدید کنندگان را محصور خود میکند متاسفانه در کمال ناباوری سالهاست که در این مورد به تک تک اثار هنری استاد عثمان رحمان زاده ظلم میشود ... چند سالی است که نمایشگاه مردم شناسی استاد در اول نوروزدایر میشود تا برای بازدید کننگان اوقاتی خوش ارمغان نماید نمایشگاهی موقت با چادر و داربست ! با شکلی نامطلوب و ناجنس که البته در همان روزهای اول .باد و باران زحمت بد ریختی و بهم زدن شاکله این سازه هنری !!! را خواهند کشید ...سر و صدای زیاد ماشین و موتور و هیاهوی پارک هم بماند اری اینها ظلمیست که بر این استاد و اثارش روا میداریم و سالهاست بقول خودش مکانی مناسب و دائمی را میجوید ولی همه در ها فعلا بسته مانده است ...وقت ان رسیده است که مردم و مسئولان قدر چنین بزرگانی را بدانیم اینگونه افراد اگر روزی بروند جای خالیشان هرگز پر نمیشود ....