امام علی علیه السلام فرمود:مَوَدَّةُ الآباءِ نَسَبٌ بَینَ الأبْناءِ. [1]دوستی پدران، میان فرزندان خو

امام علی علیه السلام فرمود:مَوَدَّةُ الآباءِ نَسَبٌ بَینَ الأبْناءِ. [1]دوستی پدران، میان فرزندان خویشاوندی محسوب می شود.دوستیهای پایدار و ماندگار، محصول تجربه ها در فراز و نشیب زندگی است.بسیاری از دوستیها، با امید و آرزویی شکل می گیرد، اما در عمل چون با ناهمفکری و ناسازگاری روبه رو می شود، از هم می گسلد.از این رو دوستان پدر در حکم خویشاوند محسوب می شوند که امتحان خود را داده اند و با رخدادها و تلخی و شیرینی ها و غم و شادی ها، اگر قرار بوده که آن دوستی به هم بخورد، به هم می خورده است. اینکه تداوم یافته، نشانه سلامت در دوستی و صداقت و وفا در مودّت است.فرزندان، اگر در پی دوستان صمیمی و انسان های یک رو و باوفا می گردند، آن را در میان دوستان پدر خود بهتر و بیشتر می یابند که امتحانشان را در تلخ و شیرین زندگی داده اند.بعلاوه، وقتی مدتی از دوستی دو شخص گذشت و چیزی نتوانست بنیان آن رفاقت را برهم بزند، علقه و صمیمیت ایجاد شده، به فرزندان هم سرایت می کند. انسان، فرزندِدوست خود را همچون فرزندِخویش می شمارد و او را هم دوست دارد.اگر پدران ما با یکدیگر دوستی و الفت دارند، ما فرزندان آنان، باید بین خود و آنان و پسرانشان، احساس خویشاوندی کنیم.این، یکی از مواردی است که گفته اند: هر چیز، تازه اش خوب است، غیر از دوست، که هر چه کهنه تر باشد، بهتر است.دوستان پدر را از یاد نبریم و به آنان اعتماد داشته باشیمپی نوشت: تقدیم به فرزندان، نوادگان و عموزادگان دو دوست، برادر و خویشاوند ابدی؛ *مرحوم حاج نادر خان صفرزایی و مدد خان بلوچی*https://whatsapp.com/channel/0029VbDEs77BvvsbXN5wrT0B