☑️ ادیب الممالک فراهانی؛ آبروی فقر و قناعت!🔴 باستانی پاریزی در بارهٔ ادیب‌الممالک فراهانی گفته است: «او یک اتاق اجاره‌ای در خانه‌ای داشت. روزهای آخر از بینوایی تمام کاغذها و کتاب‌ها را به زن صاحبخانه داده بود که برود به بقال سر کوچه بدهد و نان و قند و چای برایش بگیرد. او چنین کرد و ادیب همان روز مُرد. مرحوم وحید دستگردی و آقای پارسا تویسرکانی خبر شدند، به بقال مراجعه کردند. بقال گفت‌: آقا! قسمتی از کاغذ باطله را کار کرده‌ایم (یعنی توی آن دارو و دوا پیچیدیم). بقیه را پس داد و مرحوم وحید دستگردی، دیوان ادیب‌الممالک را از این کاغذپاره‌ها و اشعاری که قبلا چاپ شده بود ترتیب داد و چاپ کرد.» [زندگی و شعر ادیب‌الممالک فراهانی، سیدعلی موسوی گرمارودی، چ دوم: انتشارات قدیانی، ۱۳۸۶، صفحه ۷۴]🔴 ادیب‌الممالک فراهانی، شاعر و نویسنده، از رجال آزادی‌خواه عصر مشروطه بود. محمدصادق حسینی فراهانی، لقب «امیرالشعرا» را از ناصرالدین‌شاه و لقب «ادیب‌الممالک» را از مظفرالدین‌شاه قاجار داشت. او جز سردبیری روزنامه‌هایی چون «ایران سلطانی»، «مجلس»، «ایران دولتی»، و مدیریت روزنامهٔ نیمه‌رسمی «آفتاب»، مؤسس روزنامهٔ «ادب» بود که یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های ادبی ایران است و سال‌ها در تهران و تبریز و مشهد منتشر می‌شد. از مناصب او می‌توان به ریاست عدلیّهٔ عراق و سمنان و یزد، همچنین ریاست صلحیّهٔ ساوجبلاغ اشاره کرد. 🔴 شعر فاخر ‌ادیب‌الممالک همواره مورد عنایت ادبا و سخن‌شناسان بوده و هست، چنان که دهخدا او را «در فن سخنوری مقتدر» دانسته، اخوان او را «از اساتید درجهٔ اوّل شعر و نظم قدمایی و از کسانی که در انتقاد و هجوِ معایب زندگی و اجتماع و فساد ادارات و وزارتخانه‌های عصر تحول، قوی‌ترین منظومات را دارند» خوانده و به گفتهٔ شفیعی کدکنی شعر او «از یک طرف جوانب مربوط به سنن قدمایی را حتی‌المقدور رعایت می‌کند و از یک سوی عطر و بوی زمانه را دارد.»/ عاطفه طیّه @atefeh_tayyeh