شِکوه‌های ابوریحان بیرونی از مردم روزگارشچون در كار مردم اين روزگار می‌‌نگرم می‌بينم كه همگان در همه‌جا سيمای نادانی به خود گرفته‌اند، و با اصحاب فضل دشمنی می‌ورزند، و هركس را كه به زيورِ دانش آراسته‌است می‌آزارند و گونه گونه ستم و بيداد دربارهٔ او می‌‌كنند... .با آن‌كه امّت بر گمراهی يک‌سخن نمی‌‌شود، چنان است كه گويی همگان بر نيك شمردن ناپسندترين خوی‌ها و زيان‌مندترين آن‌ها كه آزمندی نه بر راهِ درست آن است، گِردِ هم آمده‌اند. در ميان ايشان نمی‌بينی جز دستی كه دراز است و از پستی خودداری نمی‌ورزد و به آزرم و بزرگ‌منشی بازنمی‌گردد. در اين‌باره بر مَركَبِ هم‌چشمی سوارند و از هر فرصتی برای بيشتر نمودن اين آزمندی بهره می‌گيرند، و كار به جايی كشيده‌است كه يک‌باره دانش‌ها را ترک گفته‌اند و به خدمت‌گزاران دانش بيزاری می‌نمايند. كسانی از ايشان كه در اين راه زياده‌روی پيشی كرده‌اند، دانش را به گمراهی نسبت می‌دهند تا همانندان نادان خود را به آن دشمن سازند، و به آن رنگ بددينی می‌زنند تا درِ كوفتنِ دارندگانِ دانش را بر خود بگشايند و بدين‌گونه، با برافتادن ايشان، چگونگی احوال خودشان پوشيده بماند.تحديد نِهايات الأماكِن لِتَصحيح مسافات المساكن، ترجمهٔ احمد آرام، ج ۲، ص ۱-۲https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw