صبح خلقت که خدا حضرت آدم را ساختدمِ در بود مسیحا که علی دم را ساختاولین روز علی بود و نبی بود و خداد

صبح خلقت که خدا حضرت آدم را ساختدمِ در بود مسیحا که علی دم را ساختاولین روز علی بود و نبی بود و خدادومین روز علی قبله‌ی عالم را ساختنوبت خلق کنیزان مقرب که رسیداز دم فاطمه‌اش حضرت مریم را ساخترحمت واسعه‌اش سایه به عالم انداختقبل ترسیم زمان ماه محرم را ساختاز اضافات گِلش مالک اشترها ساختاو خودش صبح ازل قنبر و میثم را ساختبر همه “ما خلَقَ الله” رئیس کل بوداولش ما که نبودیم ولی دُلدُل بوداو ز اسرار پسِ پرده‌ی عرش آگاه استروی لبهای ملک ذکر «ولی الله» استبه به از واقعه و معرکه گردانیِ اوغُصه ای نیست در آن بُهبُهه تا آقا هستخَیرٌ اسما به علی میرسد از بعد خداتخت او‌ در وسط عرش زیارتگاه استبه روی کرسی او حک شده با خط طلاکه سلیمان نبی خادم این درگاه استو نوشتند به روی در میخانه‌ی عشقخرج جام مِیِ رعیت به حساب شاه استخمره‌ی مِی بگذارید سرِ بالینممست خوابم ببرد خواب نجف میبینمدر صفای حرمش سعی صفا را دیدمیاعلی گفتم و تاثیر دعا را دیدمسجده کردن به علی آخر توحید من استمن در ایوان نجف عکس خدا را دیدممشهد و سامره و قم همگی در نجفنددر نجف کنگره‌ی کرب و بلا را دیدممیل دیدار خدا داشت ، ز جا تا برخاستحرکت عقربه‌ی قبله نما را دیدمکعبه‌ی زلف کجش قبله‌ی ما را کج کردبین‌ پیشانی او رد خدا را دیدمرب این قبله‌ی بین المللی را عشق استصوت تکبیره‌ الاحرام علی را عشق استبسم رب الملک العشق ، خداوند علیدل ندادم به کسی تا بشوم بند علیخوش به حال علی و گُل به جمال اللهکه خدا هست خدای علی و بنده علیلحظه‌ی آخرمان اول مجنونیِ ماست«یَرَنی» لذت مرگ است به لبخند علینان و ‌خرمای شبش وقف یتیمان شده بودنیست در کل جهان مرد همانند علیچشم امید ندارم به کسی غیر حسینهمه‌ی دار و ندارم شده فرزند علیتا جهان دست جهاندار نجف خواهد بودکربلا مقصد زوار نجف خواهد بود