انیمیشن زیبایی بود؛ انگار آینه‌ای بود که جهان را به شکل عجیبی جلوی صورتمان گرفت. ما، آدم‌های کوچکِ گ

انیمیشن زیبایی بود؛ انگار آینه‌ای بود که جهان را به شکل عجیبی جلوی صورتمان گرفت. ما، آدم‌های کوچکِ گرفتار در چرخ‌دنده‌های بزرگ، هر صبح از خواب بیدار می‌شویم تا دوباره همان دیروز را زندگی کنیم؛ می‌دویم، می‌خریم، می‌سازیم، خراب می‌کنیم و اسم این تکرار بی‌پایان را «زندگی» می‌گذاریم. عجیب‌تر اینکه هرچه بیشتر در دنیا فرو می‌رویم، کمتر می‌فهمیم اصلاً برای چه آمده‌ایم.شاید تراژدی انسان همین باشد؛ آن‌قدر مشغول پیدا کردن خویش در بیرون است که یادش می‌رود خودش را گم کرده. دنیا مدام چیزی جلوی چشممان می‌گذارد تا حواسمان پرت بماند، و ما هم با رضایت، سرگرمی را جای معنا می‌نشانیم. شاید یک روز، درست وقتی که دیگر چیزی برای دویدن نمانده، بایستیم و بفهمیم تمام این سال‌ها از خودمان فرار می‌کردیم؛ و چه طنز عجیبی که مقصدِ این همه دویدن، همان جایی بوده که از آن فرار می‌کردیم: درون خودمان.