خاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم؟ ✍🏻سهند ایرانمهراگر در پایان این ماجرا «ایران» باقی نماند، احمقانه‌ترین پرسش این است که حق با چه کسی بود و مقصر چه کسی؟ زیرا ویرانه‌ها حافظه سیاسی ندارند؛ فقط نام سرزمینی را زمزمه می‌کنند که فرزندانش، هر یک به دلیلی، اجازه دادند «بقای وطن» از اولویت خارج شود؛ با فروکاستن وطن به حکومت‌ها، مخالفان، قدرت‌ها و دشمنی‌های تاریخی. وطن اما نه ملک یک حکومت است، نه غنیمت یک جریان سیاسی و نه گروگان یک نسل.وطن میراثی است که هر نسل فقط برای مدتی کوتاه امانت‌دار آن است. بزرگ‌ترین شکست یک ملت آن نیست که در یک نبرد شکست بخورد؛ آن است که چنان در جنگ‌های خودی و دشمنی‌های بیرونی غرق شود که روزی پیروز و شکست‌خورده کنار یک خرابه بایستند و تازه بفهمند چیزی که از دست رفته، متعلق به هیچ‌کدامشان نبوده؛ متعلق به همه بوده است، نه فقط امروزیان که آیندگان زیرا نخستین وظیفه هر نسل، برنده شدن در جدال‌های سیاسی نیست، بلکه تحویل دادن سرزمینی زنده به نسل بعد است. هر نسلی که از انجام این وظیفه بازبماند، حتی اگر در همه استدلال‌هایش حق با او بوده باشد، بزرگ‌ترین شکست تاریخ خود را رقم زده است:خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنمخاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم؟آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرمبرداشتند، فکر کلاهی دگر کنم...@sahandiranmehr