‍ ✔️سخنی درباره مراسم رونمایی کتاب✍🏻سهند ایرانمهرهر بار که یکی از کتاب‌هایم منتشر می‌شود و نوبت به مراسم رونمایی می‌رسد، شور و شعفی در من پدید می‌آید که در هر نوبت صورتی تازه دارد. گمان می‌کنم این از آن شادی‌های طبیعی آدمی است؛ شادی دیدن چیزی که زمانی فقط در ذهن و خلوت او بوده و حالا از جهان درون بیرون آمده و در دست دیگران قرار گرفته است. حاصل کار که پیش چشم آدم می‌ایستد، هم خستگی گذشته را از یاد می‌برد و هم میل به کار بعدی را در او بیدار می‌کند.دیشب، به لطف محبت مردم، جمعیت قابل توجهی برای مراسم آمده بود؛ جمعیتی که برای یک برنامه مربوط به کتاب و کتاب‌خوانی، به‌گمانم کم نبود. متأسفانه فضای محدود سالن اجازه نداد همه دوستان در همان‌جا کنار هم باشند و بخشی از حاضران ناچار شدند در سالن کناری، تقریبا جدا از فضای اصلی مراسم، برنامه را دنبال کنند. از این بابت هنوز شرمنده‌ام و کاش می‌شد میزبان بهتری برای همه آن عزیزان بود.اما آنچه در طول مراسم، به‌ویژه هنگام امضای کتاب و بعد از آن، بیش از هر چیز ذهنم را به خود مشغول کرد، چند نکته بود.نخست اینکه عامدانه بسیاری از دوستان و چهره‌های شناخته‌شده در حوزه‌های اجتماعی، سیاسی و فکری را دعوت کرده بودم. مقصودم فقط حضور آنها در یک مراسم رونمایی نبود. می‌خواستم این دیدار، بهانه‌ای باشد برای دیدن یکدیگر؛ برای آنکه دوستانی که شاید ماه‌ها یکدیگر را فقط در قاب تلفن و از پشت صفحه‌های مجازی دیده‌اند، دوباره رو‌در‌رو بنشینند و با هم حرف بزنند. برای آنکه مخاطبان نیز فرصت کنند با آدم‌هایی که معمولا آنها را در نوشته‌ها، سخنرانی‌ها و صفحه‌های مجازی می‌بینند، از نزدیک ملاقات کنند.ما به این فضاهای میانی بیش از آنچه فکر می‌کنیم نیاز داریم؛ فضاهایی واقعی و انسانی که هنوز زیر فرمان الگوریتم‌ها نیستند. جایی که آدم‌ها با چهره و صدا و نگاه واقعی یکدیگر روبه‌رو شوند.قدیمی‌ها می‌گفتند: «حیا به چشم است.» شاید معنای این سخن را امروز بهتر بفهمیم. وقتی آدم روبه‌روی آدم دیگری می‌نشیند، حضور او چیزی به رابطه اضافه می‌کند که در جهان مجازی به آسانی از دست می‌رود. لحن، مکث، نگاه، لبخند، سکوت، زبان بدن و حتی شرم و ملاحظه، همه بخشی از گفت‌وگو می‌شوند. در فضای مجازی، بسیاری از این ملاحظات از میان رفته‌اند. و یکی از خسارت‌های پنهان فضای مجازی در جامعه ما همین است که بخشی از تمرین معاشرت انسانی را از ما گرفته است.نکته دوم، چیزی بود که در چهره بسیاری از حاضران می‌دیدم نوعی گشادگی و انبساط، نوعی انرژی مثبت و میل به معاشرت. این حال، البته نه فقط به خاطر من بود و نه حتی صرفا به خاطر کتاب. گمان می‌کنم مردم ما، با همه تلخی‌ها و گرفتاری‌هایی که زندگی بر دوششان گذاشته، همچنان تشنه دیدار و گفت‌وگو و معاشرت‌اند؛ آن هم معاشرتی که در آن ادب و فرهنگ حضور داشته باشد.ما گاهی با احکام کلی و قطعی از بیگانگی مردم با کتاب، فرهنگ و اندیشه سخن می‌گوییم؛ بی‌آنکه از خود بپرسیم اصلا چه اندازه فرصت و زمینه برای نزدیک شدن مردم به این جهان فراهم کرده‌ایم.اگر برای مردم امکان دیدار، گفت‌وگو و مشارکت فرهنگی فراهم شود، آن‌وقت تصویر دیگری از جامعه خواهیم دید. مردمی که ممکن است از نظر معیشتی در سخت‌ترین روزهای خود باشند، مردمی که خسته و دلگیرند و هزار گرفتاری بر دوش دارند، باز هم می‌آیند، می‌نشینند، گوش می‌دهند، گفت‌وگو می‌کنند و با علاقه درباره کتاب و فرهنگ سخن می‌گویند. و چه‌بسا در همین مجال‌های کوچک، سطحی از فهم و شعور اجتماعی را نشان می‌دهند که با آن تصویرهای کلیشه‌ای از «مردم بیگانه با کتاب و فرهنگ» فاصله بسیار دارد لذا مسئله همیشه این نیست که مردم کتاب و فرهنگ را نمی‌خواهند؛ مسئله این است که فرصت خواستن و تجربه کردنشان فراهم نشده است.و نکته سوم، اینکه نباید همه زندگی اجتماعی را در مدار رویارویی و نفرت و دوقطبی و جنگ و دوست و دشمن خلاصه کنیم. انسان فقط موجودی نیست که باید موضع بگیرد؛ موجودی است که می‌خواهد زندگی کند، ببیند، بشنود، دوست بدارد، بیندیشد و گاهی بی‌آنکه مجبور باشد کسی را محکوم یا دیگری را تقدیس کند.از همه مخاطبان عزیزم که هر بار با حضور گرم و محبتشان به من دلگرمی می‌دهند ممنونم. اگر لذت این دیدارها چیزی بیش از یک مراسم معمولی است، بخش بزرگی از آن را مدیون مهر و عطوفتی هستم که از شما می‌گیرم.و سپاس از دوستانی که دعوت مرا پذیرفتند و با حضورشان بر گرمای این جمع افزودند:آقایان محمد فاضلی، فیاض زاهد، محمود فرجامی، محسن برهانی، فرید مدرسی، عباس عبدی، موسی اکرمی، نوید کلهرودی، هادی حیدری، احسان گنجی، پیمان عارف،سراج میردامادی، یاسر میردامادی، سعید شریعتی و سوشیانس شجاعی‌فر.@sahandiranmehr