✔️‍ بحران دموکرات‌ها فقط انتخاباتی نیست؛ بحران هویت استگزارش تحلیلیدر سال‌های اخیر، یکی از پرسش‌های مهم در سیاست آمریکا این بوده است که آیا حزب دموکرات در حال فاصله گرفتن از بخش‌هایی از جامعه آمریکاست که زمانی ستون اصلی رأی‌دهندگانش بودند؛ یعنی طبقه متوسط، کارگران، رأی‌دهندگان مستقل و لیبرال‌های میانه‌رو.دیوید بروکس، ستون‌نویس محافظه‌کار نیویورک تایمز و نویسنده مقاله‌ای در آتلانتیک، در تحلیل خود استدلال می‌کند که بخشی از نگرانی دموکرات‌های میانه‌رو نه فقط درباره برنامه‌های سیاسی جناح چپ حزب، بلکه درباره تغییر «فرهنگ سیاسی» درون این حزب است.به باور بروکس، فضای انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها به گونه‌ای تغییر کرده که نامزدهایی که مواضع تندتر و خشمگین‌تری دارند، بیشتر مورد توجه فعالان حزبی قرار می‌گیرند. او معتقد است گروهی از فعالان جوان و مترقی، به‌ویژه پس از جنگ غزه، نقش پررنگ‌تری در فضای سیاسی چپ آمریکا پیدا کرده‌اند و بخش‌هایی از جنبش ترقی‌خواه را به سمت مواضع رادیکال‌تر سوق داده‌اند.اما بحث اصلی بروکس صرفاً درباره سیاست‌هایی مانند مهاجرت، پلیس، اسرائیل یا اوکراین نیست. او می‌گوید نگرانی عمیق‌تر برخی دموکرات‌های میانه‌رو، اخلاق سیاسی جدیدی است که در آن مرز میان «مبارزه با بی‌عدالتی» و «عدم تحمل مخالف» گاهی کمرنگ می‌شود.بروکس با اشاره به تجربه دوران اوج جنبش «بیداری» (Woke) می‌نویسد بسیاری از دموکرات‌های میانه‌رو هنوز به خاطر دارند که چگونه برخی افراد، سازمان‌ها و چهره‌های عمومی به دلیل مواضع بحث‌برانگیز یا سخنان گذشته خود با فشارهای شدید اجتماعی مواجه شدند. از نگاه او، مشکل زمانی آغاز می‌شود که زبان مبارزه با یک دشمن سیاسی، علیه هر فردی که اندکی با جریان غالب اختلاف دارد نیز به کار گرفته شود.او این وضعیت را با تحولات درون حزب جمهوری‌خواه در سال‌های پیش از ظهور دونالد ترامپ مقایسه می‌کند. به اعتقاد بروکس، رهبران جمهوری‌خواه در سال ۲۰۱۵ ظهور جریان ترامپیسم را دست‌کم گرفتند و تصور کردند این موج خودبه‌خود فروکش خواهد کرد؛ اما زمانی که خطر را جدی گرفتند، کنترل شرایط دشوار شده بود. او هشدار می‌دهد که دموکرات‌ها ممکن است همان اشتباه را در برابر جناح چپ رادیکال تکرار کنند.با این حال، مهم‌ترین بخش استدلال بروکس به تاریخ حزب دموکرات بازمی‌گردد. او یادآوری می‌کند که این حزب در دوره‌هایی که دست به اصلاحات عمیق زده، لزوماً با حرکت به سمت مرکز موفق نشده است؛ بلکه در بسیاری از مقاطع، با پذیرفتن مطالبات جدید اجتماعی و فشار از سمت چپ، توانسته ائتلاف‌های تازه‌ای بسازد.نمونه تاریخی مهم، دوران فرانکلین روزولت است؛ زمانی که حزب دموکرات در واکنش به بحران بزرگ اقتصادی دهه ۱۹۳۰، با سیاست‌های «نیو دیل» نقش دولت در اقتصاد و حمایت اجتماعی را گسترش داد. همچنین جنبش حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰، که ابتدا از سوی بخش‌هایی از جامعه آمریکا رادیکال تلقی می‌شد، بعدها به یکی از پایه‌های هویتی دموکرات‌ها تبدیل شد.بنابراین، تناقضی در تحلیل بروکس وجود دارد: او از یک سو هشدار می‌دهد که چپ رادیکال می‌تواند حزب دموکرات را از رأی‌دهندگان میانه‌رو دور کند، اما از سوی دیگر اذعان دارد که تاریخ این حزب اغلب با فشارهای اصلاح‌طلبانه از سمت چپ پیش رفته است.مسئله اصلی شاید نه «چپ بودن» یا «میانه‌رو بودن» باشد، بلکه این پرسش است که یک حزب سیاسی چگونه می‌تواند انرژی جنبش‌های اجتماعی را جذب کند، بدون آنکه بخش بزرگی از جامعه را که خود را در آن حزب نمی‌بیند، از دست بدهد.بحران کنونی دموکرات‌ها در نهایت بحران توازن است بدین‌معنا که چگونه می‌توان هم نماینده تغییر بود و هم زبان گفت‌وگو را حفظ کرد؛ چگونه می‌توان عدالت‌خواه بود، بدون آنکه سیاست به میدان حذف دائمی مخالفان تبدیل شود.@sahandiranmehr