👇🏼ادامه متن پیشیندو استعاره‌ی دلنشین و حزن‌انگیز دیگر در فیلم، دریا و کشتی‌اند.دریا، رمزی از ناپید

👇🏼ادامه متن پیشیندو استعاره‌ی دلنشین و حزن‌انگیز دیگر در فیلم، دریا و کشتی‌اند.دریا، رمزی از ناپیدایی‌ها و معانی پنهان است که شباهتی عجیب به دریای اشعار مولانا دارد؛ و کشتی، که فراتر از یک مرکب، نمادی از خود انسان است. فیلم، پارادوکس کهن «کشتی تسئوس» را زنده می‌کند: اگر تمام تخته‌های یک کشتی در طول مسیر تعویض شوند، آیا آن کشتی هنوز همان است؟ نولان همین پرسش جانکاه را پیش روی اودیسئوس و ما می‌گذارد. اگر جنگ، رنج، گذر زمان و خاطرات، تمام وجود ما را دگرگون کرده باشند، آیا هنوز همان آدمی هستیم که روزی بادبان کشید؟ شاید از همین‌روست که در پایان، بازگشت دیگر به معنای قدم گذاشتن به گذشته نیست؛ بلکه پذیرش دردناک همان کسی است که در طول این سفر پررنج، به او بدل شده‌ایم.«پنلوپه» نیز در این پرده، تنها زنی نیست که سال‌ها پای دار قالی در انتظار پوسیده باشد. او نگهبان آن گوهر نایابی است که اودیسئوس سال‌ها در دریاها به دنبالش سرگردان بود. پنلوپه نه فقط پاسدار یک خانه، که نگهبان معنای خانه، آرامش و نظم طبیعی زندگی است. خانه در این فیلم، یک بنا یا جزیره‌ای بر آب نیست؛ خانه جایی است که حافظه، هویت، عشق و مسئولیت دوباره در آن به هم پیوند می‌خورند. از این رو، پا گذاشتن اودیسئوس به ایتاکا، به خودی خود به معنای بازگشت آرامش نیست؛ بازگشت زمانی رخ می‌دهد که پرسش‌های تلماخوس پاسخی بیابند و عشق و مسئولیت، دوباره جان بگیرند.اسطوره‌ها توهمات پوچ نیستند؛ آن‌ها رازهای فشرده و دست‌نخورده‌ی دغدغه‌های آدمی‌اند. تا زمانی که انسان میان قدرت و اخلاق، جنگ و صلح، یادها و امیدها، و فرار یا پذیرش مسئولیت سرگردان است، اسطوره‌ها اندوه این سرگردانی را روایت خواهند کرد. «اودیسه» با تمام زیبایی و حزنش یادآوری می‌کند که بزرگ‌ترین سفر انسان، پیمودن پهنه‌ی جهان نیست؛ بلکه عبور از خویشتن کهن، مغرور و پرخطاست. زمان -که همواره قلب ساخته‌های نولان است - انسان را می‌شکند و از نو بند می‌زند؛ و در این میان، تنها بازگشت واقعی، آشتی با این دگرگونی دردناک است، نه ایستادگی در برابر آن.@sahandiranmehr