از کـنـارم رد شــدی امّــا مـرا نشناختیعاشقِ دیوانه ی خود را چـرا نشناختی؟ای که با بی اعتنایی رد شدی از پیشِ منیـا مـرا ازیاد بُــردی ، یـا مــرا نشناختیمن تو را با آن همه ناز و ادا دیدم ولـیتو مرا با این همه شرم و حیا نشناختیسالها در باغِ جـانم پـرورش دادم تـو راباغبان را دیدی ای گل! منتها نشناختیعشق پیرم کرده ، حق داری اگر نشناسی امیـارِ دیـریـن خـودت را بـا عـصـا نشناختیاین غزل را خواندم و گفتم که بشناسی مراشـاعـرِ خود را هـم از روی صـدا نشناختیبس که با بیگانگان چون آشنایان گشته ایآشـنــای خـویـش را ای آشـنـا! نشناختیدرکنـارِ آن رقیـبِ بـی وفـا تر از خـودتظاهرا عـمـدا مـرا ای بی وفـا! نشناختیبیوفایـی کردی امّـا دوستت دارم هـنـوزگرچـه راهِ عشق را هـرگـز شمـا نشناختیعکسِ روی خویش را دیدی که در(آئینه) بودخـویـش را دیـدی ولی (آئینه) را نشناختیشاعر: ✍️مهدی شریفی شادفر(آئینه)🥀کرمانشاه - 17-دی - 1402لطفا برای دیگران هم ارسال فرمایید.🙏...