مخاطب باهوش باید بداند که در یک اقتصاد دولتی متکی به رانت، سلبریتی مستقل یک افسانه است. یک کارگردان اگر بخواهد مستقلاً فعالیت کند، احتمالاً به سرنوشت جعفر پناهی، بهتاش صناعی‌ها و سهیل بیرقی دچار خواهد شد.شریان حیاتی اقتصاد فرهنگ و هنر در دست حاکمیت و دولت است و سلبریتی‌ای که می‌خواهد پول خوب دربیاورد و به بقا و فعالیت در ایران ادامه دهد، چاره‌ای ندارد جز اینکه همان روایتی را بازتولید کند که حاکمیت از او می‌خواهد.سال‌ها پیش و بعد از مراسم ختم مرتضی پاشایی، یوسف اباذری در سخنانی انتقادی گفت: «در ماجرای ختم مرتضی پاشایی، حکومت و مردم به آغوش یکدیگر پریده‌اند تا امر مبتذل تبدیل به اسطوره شود.»حالا هم باید گفت واقعیت این است که سلبریتی‌ها و نهادهای فرهنگی حاکمیت نیز دست در دست یکدیگر و بر مبنای یک منفعت مشترک با ماهیتی متضاد، تنها روایتی را بیان می‌کنند که خوشایند ایده جاری است. همان روایتی که اکثریت بزرگی از جامعه در آن غایب است و این برای سلبریتی داستان ما ذره‌ای اهمیت ندارد.چرا؟چون همیشه پای پول در میان است. https://t.me/sahkkah/22995