📗در آستانه جنگ؛ هنر حکمرانی، پیدا کردن راه بازگشت است#دکترعلی_هاشمی مدرس دانشگاهچندی پیش فیلمی دربا

📗در آستانه جنگ؛ هنر حکمرانی، پیدا کردن راه بازگشت است#دکترعلی_هاشمی مدرس دانشگاهچندی پیش فیلمی درباره مذاکرات رونالد ریگان و میخائیل گورباچف در سال‌های پایانی جنگ سرد دیدم فیلم:در آستانه جنگ . برایم جالب بود که دو رقیب سرسخت، در نقطه‌ای دریافتند ادامه تقابل می‌تواند هزینه‌ای داشته باشد که حتی پیروزی احتمالی نیز جبرانش نکند.شرایط امروز ایران البته با آن دوره تاریخی یکسان نیست. اما این فیلم یک پرسش جدی را دوباره پیش روی من گذاشت: وقتی هزینه ادامه تنش بالا می‌رود، هنر حکمرانی چیست؟به گمان من، پاسخ را می‌توان در پنج نکته دید.نخست؛ منافع ملی باید از روش‌های رسیدن به آن تفکیک شود.روابط کشورها ثابت نمی‌ماند. دشمنی‌ها، ائتلاف‌ها و موازنه‌ها تغییر می‌کنند؛ آنچه باید ثابت بماند، تعریف منافع ملی است. حفظ اصول الزاماً به معنای اصرار بر یک روش در همه شرایط نیست. سیاست خارجی زمانی کارآمد است که بتواند میان هدف و ابزار تمایز بگذارد.دوم؛ مذاکره، بخشی از قدرت است.مذاکره الزاماً نشانه عقب‌نشینی نیست. کشوری که توان دفاع از خود را دارد و در عین حال راه گفت‌وگو را باز نگه می‌دارد، انتخاب‌های بیشتری دارد. گاهی جلوگیری از یک درگیری پرهزینه، دستاوردی بزرگ‌تر از پیروزی در یک رویارویی است.سوم؛ تصمیم‌های تاریخی نباید اسیر هیجان‌های روزانه شوند.فضای عمومی و رسانه‌ای می‌تواند در چند ساعت تغییر کند، اما آثار یک تصمیم درباره جنگ ممکن است سال‌ها باقی بماند. تصمیم‌گیر باید هزینه امروز را در برابر هزینه احتمالی فردا بگذارد؛ حتی اگر انتخاب درست، در کوتاه‌مدت محبوب نباشد.چهارم؛ هزینه بحران فقط سیاسی و نظامی نیست.هر تنش امنیتی می‌تواند خیلی زود به اقتصاد و زندگی مردم منتقل شود. تجارت، سرمایه‌گذاری، تولید، اشتغال و معیشت، نخستین حوزه‌هایی هستند که از تداوم یک بحران پرهزینه آسیب می‌بینند.برای همین، ارزیابی یک بحران نباید فقط با شاخص‌های نظامی انجام شود. باید دید ادامه تنش چه اثری بر اقتصاد، سرمایه اجتماعی و آینده کشور خواهد گذاشت.پنجم؛ امنیت پایدار فقط محصول قدرت نظامی نیست.توان دفاعی برای بازدارندگی ضروری است، اما امنیت پایدار به اقتصاد، انسجام اجتماعی، حکمرانی کارآمد و دیپلماسی نیز نیاز دارد. اقتصادی که تاب‌آوری بیشتری دارد و جامعه‌ای که اعتماد بیشتری به آینده دارد، در برابر فشار خارجی نیز دست بازتری خواهد داشت.از این منظر، درس آن مذاکرات نه «اعتماد به دشمن» است و نه نادیده گرفتن تهدید. درس مهم‌تر، حفظ گزینه‌هاست.قدرت یعنی بتوانیم از خود دفاع کنیم، اما هم‌زمان راه گفت‌وگو را نبندیم. تهدید را جدی بگیریم، اما همه مسائل را به منطق صفر و یک تقلیل ندهیم. و پیش از آنکه بحران تصمیم را به جای ما بگیرد، هزینه مسیرهای مختلف را بسنجیم.من از آن فیلم یک نتیجه ساده گرفتم: گاهی مهم‌ترین تصمیم یک کشور، انتخاب لحظه‌ای است که باید از ادامه یک مسیر پرهزینه جلوگیری کرد.ایران امروز با مجموعه‌ای از فشارهای امنیتی، اقتصادی و سیاسی روبه‌روست. در چنین شرایطی، دیپلماسی را نباید در برابر قدرت قرار داد؛ دیپلماسی یکی از ابزارهای تبدیل قدرت به نتیجه است.مطالبه روشن است: هر تصمیم درباره تشدید یا کاهش تنش باید پیش از اجرا، از نظر هزینه‌های امنیتی، اقتصادی و اجتماعی سنجیده شود و هیچ فرصت دیپلماتیکی که بتواند از هزینه یک درگیری گسترده بکاهد، بدون ارزیابی دقیق کنار گذاشته نشود.کشور را نباید تا لبه بحران برد و بعد به دنبال راه خروج گشت.هنر حکمرانی، فقط توان ایستادن در برابر تهدید نیست؛ توان پیدا کردن راه بازگشت پیش از بسته‌شدن همه راه‌هاست.پاینده ایران‌#سلام_خبر_صدای_ایران_پیروز💬 [بله](https://ble.ir/SNews_ch): 🗞 [تلگرام](https://t.me/salamnewsch)