📗گرهی که با جنگ باز نمی شود#یدالله_کریمی_پورنبرد ۳۹‌روزه ایران-آمریکا بی نتیجه پایان یافت؛ ولی طرفی

📗گرهی که با جنگ باز نمی شود#یدالله_کریمی_پورنبرد ۳۹‌روزه ایران-آمریکا بی نتیجه پایان یافت؛ ولی طرفین را وادار به تغییر ابزارها کرد؛ آمریکا به فشار اقتصادی، محاصره دریایی و حملات پراکنده روی آورد. در مقابل ایران به  داشتن جغرافیای برتر در تسلط بر هرمز خوشدل ماند و برآن تکیه داد؛ هرچند این برگ برنده دوسر دارد: بسته ماندن تنگه، اقتصاد خود ایران و شریک اصلی نفتی‌اش(چین) را نیز هدف می‌گیرد و این محدودیتی است بر پایداری این استراتژی.در این معرکه جمهوری اسلامی می‌خواهد نشان دهد که برتری نظامی آمریکا به معنای آزادی بی‌حد و حصر قدرت آمریکا نیست، ترامپ نیز در پی آن است که با آزادی عبور از تنگه، همچنان هژمونی خود را حفظ کرده و قواعد بازی در منطقه را همچنان در کنترل داشته باشد؛ موضعی که خود او نیز در نوسان است، میان فشار برای حفظ اعتبار نزد اعراب خلیج فارس از یک‌سو و خستگی سیاسی از تداوم درگیری از سوی دیگر.روشن است که در این بازی، جمهوری اسلامی با همه توانش خواهد کوشید که تسلطش بر این جغرافیا را که به آبرویش گره خورده با هر بهایی حفظ کند. ترامپ نیز هم برای حفظ آزادی کشتیرانی و هم زایل نشدن اعتبارش (به‌ویژه میان کشورهای عرب خلیج فارس) می کوشد کار را یکسره کرده و دست ایران را از تسلط بر تنگه کوتاه کند. معنای این تقابل روشن است: ادامه و بلکه تشدید کشمکش و درگیری. این گرهی سخت درهم‌تنیده و پیچیده است که با جنگ حل‌شدنی نیست.تنها راه، بازگشت به تفاهمنامه ی ۱۴ ماده‌ای یا شکل تعدیل‌یافته آن است. ولی تجربه اسلام‌آباد نشان داد این بازگشت به‌تنهایی کافی نیست: همان توافق یکبار امضا و سپس عملا کنار گذاشته شد، چون هیچکدام از طرفین بدون تضمین بیرونی حاضر به گام نخست نبود. بنابراین راه‌حل واقعی نه تنها در متن تفاهم، بلکه در سازوکار اجرای آن نهفته است: گام‌هایی همزمان و قابل‌راستی‌آزمایی به‌جای توالی مورد مناقشه؛ و تبدیل نفع مشترک چین و کشورهای عرب خلیج فارس در ثبات هرمز از فشار سیاسی صرف به تعهدی اجرایی و قابل‌پایش؛ مثلا زیر چتر یک قطعنامه شورای امنیت که فروپاشی یک‌طرفه توافق را پرهزینه کند.‌#سلام_خبر_صدای_ایران_پیروز💬 [بله](https://ble.ir/SNews_ch): 🗞 [تلگرام](https://t.me/salamnewsch): 📖 [روبیکا](http://Rubika.ir/salamkhabar99