زخم کهنه ای که از دستگیری و محاکمه شهردار تهران آغاز و متاسفانه تاکنون ادامه دارد.🔺ایران میان دو اق

زخم کهنه ای که از دستگیری و محاکمه شهردار تهران آغاز و متاسفانه تاکنون ادامه دارد.🔺ایران میان دو اقلیت گرفتار است.▫️واقعیت این است که بخش بزرگی از جامعه ایران نه با جریان‌های برانداز، تجزیه‌طلب و مخالف تمامیت ارضی ایران همراه است و نه با جریان‌های تندرو داخلی.▫️شاید بتوان گفت اکثریت جامعه ایران همچنان به دنبال همان خواسته‌های اساسی است که در شعارها و آرمان‌های نخستین انقلاب نیز وجود داشت: آزادی، عدالت، انصاف، استقلال، توسعه، حفظ ایران و یک زندگی آبرومندانه.🔺این بخش بزرگ جامعه را نباید نادیده گرفت.▫️بسیاری از مردم نه سخنان جریان‌های افراطی خارج از کشور را می‌پذیرند و نه خواسته‌های تندروهای داخلی را. آنها تجربه کرده‌اند، دیده‌اند و بر اساس منافع ایران و زندگی خود تصمیم می‌گیرند.▫️مشکل زمانی آغاز می‌شود که سیاست‌گذاری کشور به جای توجه به این اکثریت، تحت تأثیر اقلیت‌های پرصداتر قرار می گیرد.▫️یک سوی ماجرا گروه‌هایی قرار دارند که حاضرند برای رسیدن به اهداف سیاسی خود، منافع و تمامیت ایران را قربانی کنند.در سوی دیگر، جریان‌هایی قرار دارند که گاه بدون توجه به خواست و زندگی واقعی مردم، بر طرد، محدودیت و حذف اصرار دارند. ایران نباید قربانی رقابت این دو جریان شود.🔺درمان زخم‌هاتوصیه یک کهن سرباز به مسئولان کشور شاید ساده باشد: «زخم‌ها را ببینید».▫️زخم را انکار نکنید. اگر زخمی وجود دارد، آن را شناسایی کنید. اگر قابل درمان است، درمانش کنید. اگر اصلاح ساختاری لازم دارد، ساختار را اصلاح کنید.▫️اگر هنوز توان درمان یک زخم را ندارید، دست‌کم نمک و فلفل بر آن نپاشید.🔺ایران بیش از هر زمان دیگری به ترمیم اعتماد نیاز دارد.▫️اعتماد میان مردم و حکومت، اعتماد میان نخبگان و ساختار سیاسی، اعتماد میان نسل‌های مختلف و اعتماد مردم به این موضوع که خطاها واقعاً اصلاح می‌شوند و قرار نیست هر چند سال یک‌بار پرونده‌ای تازه، زخمی تازه بر پیکر جامعه ایجاد کند.▫️تجربه پنجاه سال گذشته باید به ما آموخته باشد که ساختن، یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد.🔺اصلاح، قدم به قدم است.▫️اعتماد، ذره‌ذره ساخته می‌شود.و ایران، اگر قرار است آینده‌ای بهتر داشته باشد، پیش از هر چیز باید زخم‌های خود را بشناسد.زخمی که دیده نشود، درمان نمی‌شود. و زخمی که هر روز بر آن نمک پاشیده شود، سرانجام به شورشگری خواهد انجامید.🔺امید، در ندیدن زخم‌ها نیست.🔺امید واقعی، در شناختن زخم‌ها، درمان آنها و جلوگیری از ایجاد زخم‌های تازه است. سعدی برای نصایحی چنین نغز به یادگار گذاشته است برو پاس درویش محتاج دارکه شاه از رعیّت بوَد تاجداررعیّت چو بیخند و سلطان درختدرخت، ای پسر، باشد از بیخ سختمکُن تا توانی دل خلق ریشوگر می‌کُنی می‌کَنی بیخ خویش‌#سلام_خبر_صدای_ایران_پیروز💬 [بله](https://ble.ir/SNews_ch): 🗞 [تلگرام](https://t.me/salamnewsch):