٢٨ مرداد؛ زخمی که هنوز خون می‌چکدباز هم مرداد آمد و باز داغ آن روز تلخ بر دل تاریخ نشست؛روزی که نخلی از تدبیر و شرافت،به دست کودتاگران و به فرمان بیگانه، از ریشه لرزید.دکتر محمد مصدق، مردی که ملی شدن نفت را نه شعار که سرنوشت یک ملت کرد،در برابر تانک‌ها و دشنه‌ها و طناب‌های اجاره‌ای،تنها ماند؛تنها، اما سرافراز.به پهلوی‌پرستانِ نوستالژی‌زده! مشفقانه باید گفت:اگر آن شاهِ سست‌عهد،به‌جای پاسداشتِ قانون اساسی،دست در دست بیگانه نمی‌برد و مردِ ملی‌گرای ایران را قربانی تاج و تخت نمی‌کرد؛اگر به‌جای تکیه بر تدبیر،تخت خود را بر شانه‌های الوات استوار نمی‌ساخت و کوچه و بازار را به دست اراذل نمی‌سپرد، امروز ملتی این‌چنین سرگردان برای نجات و بقا دست‌وپا نمی‌زد. آن‌ها که امروز حسرت "نظم گذشته" می‌خورند، فراموش می‌کنند که بذر وضعیت کنونی و بی‌تدبیریِ امروز را دستان همان دیروز کاشت.همه باید بدانند که تاریخ فراموش‌کار نیست و نام کودتاچیان از مزدور اجنبی تا خاندان سلطنتی، از الوات و شاغلان شهر نو گرفته تا آن آخوندحامی کودتا را فراموش نمیکند.نام مصدق اما،چون نخلی سبز و استوار باقی است؛در خاطره‌ی ملتی که هنوز آزادی گم شده اوست