🔺 روزی این پول، پشتوانه‌ی غرور یک ملت بود؛امروز، هر صفر تازه‌ای که مقابل دلار می‌نشیند، انگار صفری‌ست که بر حاصل سال‌ها کار، امید و آینده‌ی یک ایرانی کشیده می‌شود.تلخ‌ترین بخش این سقوط، خودِ عددها نیست. حافظه‌ی ماست.این‌که می‌دانیم این سرزمین روزگاری چنین نبود. زمانی نه چندان دور، پول ایران اعتبار داشت، گذرنامه‌اش احترام داشت و فردا برای مردمش واژه‌ای هراس‌انگیز نبود.سرزمینی که قرن‌ها از خاکستر خود برخاسته، دوباره هم برمی‌خیزد. و آن روز، سهم ما فقط تماشای بازگشت ایران نخواهد بود؛ باید آجر به آجر، مدرسه به مدرسه، شهر به شهر و امید به امید، دوباره آن را بسازیم.ما وارث ویرانی نیستیم.ما وارث ایرانیم؛ و ایران را دوباره آباد خواهیم کرد.