کعبه امیدمحبوب من که دائم هستم بگفتگویتمعشوق من که دائم هستم به جستجویتآیا شود که روزی، روزی شود حسن رااحسان گونه گون و الطاف نوبنویتبشنیده ام که خویت چون روی تست دلکشای من فدای رویت ای من فدای خویتآیا شود که روزی با چشم خویش بینمآن قامت رسا و رخسارۀ نکویتای که به لیله القدر کرّ و بیان بالااسرار هر دو عالم گویند مو به مویتآیا شود که روزی تفتیده جان ما رااز تشنگی رهایی زآب زلال جویتای آستان قدست دارالسلام جانهابس کاروان که بسته بار سفر بسویتآیا شود که روزی این زار ناتوان راباری دهی ز لطفت پایی نهد به کویتای شاهد دل آرا در بزم آفرینش وی شاهدان عالم مشتاق دید رویتآیا شود که روزی این عاشق وصالتدستی رساند اندر دامان مُشکبویتای کعبه امید خوبان درگه عشق   چون تو خدیو باشی خود آبرو خدویتآیا شود که روزی اندر برت حسن راگویی چه خوش رسیدی اینک به آرزویت منبع: دیوان اشعار علامه حسن زاده آملی ره