اگر راه بودم به روستایی کوچک و آرام منتهی می‌شدم اگر خانه بودم پناه کارتن‌خوابی می‌شدم. اگر امید بود

اگر راه بودم به روستایی کوچک و آرام منتهی می‌شدم اگر خانه بودم پناه کارتن‌خوابی می‌شدم. اگر امید بودم در کنج قلب منتظران چمباتمه می‌زدم و تکان نمی‌خوردم اگر باد بودم از موهای پریشان او می‌گذشتم و اگر طوفان بودم پادگان‌ها و سازمان‌های نظامی را ویران می‌کردم. اگر پرنده بودم، پشت پنجره‌ی‌ خانه‌ی مادری غمگین و چشم‌انتظار می‌نشستم و آرام به شیشه نوک می‌زدم. اگر شادی بودم، جهان را روشن می‌کردم. اما اگر غم بودم پیش از آنکه به استخوان برسم، تمام می‌شدم و اگر اشک بودم بسیار سرازیر می‌شدم، غم را می‌شستم.@samaedell