‍ ⭕️دیپلمات‌هایی که در سنگر میز مذاکره ایستادند✍️محسن بهاروند، دیپلمات بازنشسته در یادداشتی اختصاصی برای ایرنا، عملکرد دستگاه دیپلماسی ایران در جریان جنگ اخیر را مورد ارزیابی قرار داده و با اشاره به هم‌راهی دیپلمات‌ها با رزمندگان در خط مقدم، از آنچه «دیپلماسی ایرانی و دیپلماسی دفاعی» می‌نامد، به‌عنوان دستاورد این دوره یاد کرده است.  🔹اصولا در زمان جنگ در جایگاه دیپلماتیک قرار گرفتن کاری بس دشوار است. وقتی دشمن به سرزمین ما تجاوز کرده است فضای هیجانی و خون‌های بجوش‌آمده از غیرت جایی برای سخنان دیپلماتیک باقی نمی‌گذارد. در چنین موقعیتی دیپلمات‌ها علیرغم میل و خواست قلبی خود ناچارند در هر شرایطی خشم خود را فروخورده و به‌خاطر مصالح کشور حتی با دشمنان نیز نشست و برخاست نمایند.🔹این وضعیت را باید از نزدیک تجربه کرده باشید تا سنگینی آن را دریابید. دیپلمات در چنین شرایطی هم‌زمان بار دو مسئولیت متضاد را بر دوش می‌کشد: از یک‌سو باید همچون هر شهروند دیگری درد وطن را در دل داشته باشد و از سوزش زخم‌های وارده بر مردمش رنج ببرد و از سوی دیگر باید در پشت میز مذاکره، با خونسردی و منطقی سرد و حساب‌شده، از منافع همان مردم دفاع کند. این دوگانگی، فشاری روانی بر دیپلمات‌ها تحمیل می‌کند که کمتر کسی از بیرون آن را درک می‌کند. 🔹در تجاوز اخیر اما دیپلماسی ما را شاید بتوان با دو ویژگی توصیف کرد. دیپلماسی ایرانی و دیپلماسی دفاعی. دیپلماسی ایرانی از این جهت که دیپلمات‌های ما دانش و تخصص دیپلماسی را که اصولا یک فن غربی است بومی کرده و با شرایط فرهنگی ایرانی سازگار نمودند و دیپلماسی دفاعی نیز ویژگی آن این بود که دیپلمات‌ها از جنگ، میدان و رزمندگان فاصله نگرفته و شانه به شانه فرزندان مبارز ما پیش رفتند و وظیفه خود را در دفاع از کشور به‌خوبی انجام دادند. 🔹تجربه چندین دهه حضور در این عرصه به من آموخته که هیچ دیپلماتی، هر چقدر هم ماهر و باتجربه باشد، نمی‌تواند به‌تنهایی و بدون پشتوانه یک اراده ملی منسجم، در برابر فشار حداکثری طرف مقابل ایستادگی کند. دیپلمات به پشتوانه‌ای نیاز دارد که در پس ذهن طرف مقابل حاضر باشد؛ پشتوانه‌ای به نام وحدت داخلی، حمایت افکار عمومی، و اطمینان از این‌که در نبود او، کسی از پشت به او خنجر نخواهد زد. نبود این پشتوانه، حتی ماهرترین مذاکره‌کننده را نیز در برابر طرف مقابل خلع سلاح می‌کند. https://irna.ir/xjY6Jh @samassoumi