سبک باروک در موسیقی میان سال های ۱۶۰۰ تا ۱۷۵۰ شکوفا شد. باروک آغازین (۱۶۰۰-۱۶۴۰) ، باروک میانی (۱۶۴۰-۱۶۸۰) و باروک پایانی (۱۶۸۰-۱۷۵۰). آهنگسازان ایتالیایی دوره باروک آغازین اولین اپرا ها را پدید آوردند. نمایشی که همراه با ارکستر با آواز خوانده می‌شد. آهنگسازان باروک آغازین بافت هوموفونیک را بر پلی فونیک که شاخصه‌ی موسیقی رنسانس بود ترجیح دادند. یعنی معتقد بودند که کلام در یک خط ملودی که با آکورد هایی همراهی می‌شود وضوح بیشتری می‌یابد اما نکته حائز اهمیت این است که در دوره پایانی باروک بافت پلی‌فونیک دوباره اهمیت یافت. در دوره میانی مد های کلیسایی اندک اندک جای خود را به گام های ماژور و مینور دادند. رویداد مهم دیگر این دوره اهمیت بی‌سابقه‌ی موسیقی سازی بود. بسیاری از آثار این دوره برای ساز های معین به نگارش در آمده اند. دوره‌ی پایانی باروک دربردارنده معروفترین آثار باروک است و از اهمیت بیشتری برخوردار است. برخی از ویژی های باروک پایانی عبارت لند از؛ پیوستگی و یکنواختی در ملودی، تاکید بسیار بر ضرب، دینامیک پله‌ای، بافت پلی‌فونیک.فوگ که فرمی مهم و بنیادی در دوره باروک بود، اثری‌است پلی‌فونیک و مبتنی بر یک تم اصلی که سوژه نامیده می‌شود. در فوگ خط های ملودیک گوناگون سوژه را تقلید می‌کنند. آثار زیر به ترتیب: اثری از کلودیو مونته وردی (دوره آغازین باروک) و دو اثر از ژوهانس سباستین باخ (باروک پایانی)Partita BWV _ موومنت اول Fugue A minor#تاریخ_موسیقی#دامون_فخاری