بخش چهل و یکم (مَداگرا)آن زمان ها علاوه بر اسفند ماه حتی در فروردین ماه و تا نزدیکی های سیزده بدر هم برف و یخبندان تا ارتفاع ۲۰ سانتی متری در کوی و برزن و خیابان ها جا خوش میکرد.نزدیکی های سیزده بدر مردم به کمک کارگران شهرداری با اهرم و کلنگ و تیشه به جان یخ ها می افتادند و یخ ها راشکسته و به بیرون از حیاط و کوچه می بردند و در وسط خیابان تلنبار می کردندکه‌ به واسطه تردد و عبور و مرور ماشین ها و عابرین ، آرام آرام یخ ها آب شده و در جویهای کنار خیابان براه می افتادند آن زمان ها هنوز به روش امروزی کنار خیابان ها جدول گذاری نشده بودو پیاده رو با خیابان همسطح بود.با وجود سرما و یخبندان نسیم و عطر بهاری و بوی نوروز کل فضای شهر و کوچه و خیابان و خانه ها را پر میکرداصلا" عید عطر داشت ، رنگ داشت و حال و هوایی مخصوص داشت،تمامی خیاطی ها تا صبح در زیر نور چراغ زنبوری و با صدای خوانندگانی همچون بنان و مرضیه کار می کردند، قنادی ها تا صبح مشغول کار برای آماده کردن نان شیرینی عید بودند،با بوی شیرینی و بوی آتش اتوهای ذغالی خیاطی ها ، بوی سنجد و مویز سراسر خیابان ها عطرآگین می شد‌.جوان ها با باروت،ترقه های بزرگ می ساختند ، ترقه های فتیله و کلید می ساختند.در بازار کفاشان صدای کوبیدن چرم و دوخت ودوز کفش های دست دوز تا فرسنگ ها طنین انداز می شد،پرو لباس و پرو کفش در سایزها و رنگ ها و فرم های مختلف جنب و جوشی به مغازه های کفش دوزی و خیاطی میداد.نظافت خانه ها و شست و شوی البسه و گردگیری اسباب ها و وسایل عالمی داشت،مردم فرش هایشان را در پشت بام ها که برف روبی شده بود پهن کرده و با چوب نسبتا سنگینی گردگیری می کردندصدای کوبیدن چوب بر روی فرش ها در فضای خانه ها تا فواصل دور اکو میشد،ذرات گرد وغباری که از تماس محکم چوب با فرش ها بلند می شد هم دیدنی بود،مهدی گدا (مدی گرا ، به زبان ترکی سنقری) که چهره ای سیاه و درهم و لباس هایی کهنه و مندرسی به تن داشت با پالتویی اسپورت خیلی رنگ و رو رفته ای که سالیان سال تنها پوشش زمستانی اش بود،با چشمانی گرد و خمار یک هفته مانده به عید بساط طبق گردانی عید که شامل سینی هفت سین با محتویاتی مثل آینه،سبزه،گل،منقل کوچیک آتش که تند تند اسپند بر روی آن می ریخت و با عطر دل انگیزش رهگذران را بسوی خود جلب و مدهوش می کرد و با گیر دادن و سمجی به مردم با هر ترفندی عیدی خودش را می گرفت و با آهنگی گنگ و لفظی تو دماغی چیزهایی می گفت،گوشه چشم هایش همیشه گل آلود و پفی بود و دماغ بزرگش در میان سیاهی صورت کوچکش با جوش های سرسیاه درشت خودنمایی کرده و بجای دهان با بینی بزرگش حرف میزدکه کمتر کسی متوجه میشد او چه می گویدخلاصه مدا برای تمام سنقری ها یک خاطره خوش و نوستالژی است که در بیشتر محافل و مجالس از او یاد می شودبخصوص گدایی کردنش در سوگواری ها،مثلا" به کسی که پدر یا مادرش را از دست داده بود می گفت:آدم پدرش یکبار می میرد یالا کمک کنیدو به پول کم راضی نمی شد.بالاخره مدا گدایی بود که به این سادگی ها ول کن نبود تا چیزی از کسی نمی گرفت رهایش نمی کرد،به دنبال اشخاص می افتاد تا هر کجا که می رفت‌.مدا شیره و تریاک می کشید گاه گاهی که چیزی در بساط نداشت و لنگ تریاک می ماندبه دور میدان معلم جنب قهوه خانه ی کربلایی ابوالقاسم، پشت بانک صادرات سابق و بانک قرض الحسنه کنونی می افتاد و چند روزی آنجا پالتوش را به خودش می پیچید و میخوابید بدون اینکه چیزی بخورد یا برای قضای حاجت به جایی برودو همچنان آنجا می ماند تا کسی دلش به حالش می سوخت و کمی تریاک یا شیره به او می داد و مدا با بدنی ضعیف و حالتی بیمارگونه و لرزان بسختی بیدار شده در حالی که موادش را در مشتش می فشرد لنگان لنگان آنجا را ترک می کرد.یک روز تابستان که من به اتفاق دوستانم مرحوم مسعود اسلامی،مرحوم اقبال ارباسی و اکبر اژدری در جلوی قهوه خانه مرحوم مشهدی ابوالقاسم که پاتوق همیشگی ما بود نشسته بودیم که مدا آمد و دو چای با هم خواستدر حین نوشیدن چای مدا دست درجیب بغل برده و شناسنامه ای درآورد و گفت: جلال من این شناسنامه را تازه گرفتم نگاهش کن می خواهم به تهران بروم زیرا در اینجا مردم به من خوب کمک نمی کنند ولی در تهران می گویند اگر هر گدایی تا اسم ابوالفضل را می خواد بیاورد تا الفش را گفته خروارها پول بر سر و رویش می ریزند،من به تهران می روم تا این داغ را بر دل سنقری ها بگذارم و این را بدانند بعد از من گداهایی خواهند آمد که جیب های آنان را با هزار ترفند خالی و به من غبطه بخورند و روزی هزار بار بگویند درود بر انصافت مدا...من شناسنامه مدا را نگاه کردم عکسی با کلاه چرکین برروی شناسنامه نظرم را جلب کردمحتویات شناسنامه را خواندم اسم اصلی اش مهدی و فامیلی اش صفری اصل و اهل روستای سهنله بود ولی من اصلا باور نکردم چون ترکی را سلیس و روان صحبت می کرد