بخش سی ونهماوایل آبان ماه بود طبیعت هزاررنگ شده بود درختان بالباس های رنگارنگ زرد،قرمز،ارغوانی و...

بخش سی ونهماوایل آبان ماه بود طبیعت هزاررنگ شده بود درختان بالباس های رنگارنگ زرد،قرمز،ارغوانی و...خودراآراسته کرده وبه همراه سوزدلنواز خنکای نسیم پاییزی باتمام وجود می رقصیدند وباعشوه وناز ویاقهرودلتنگی ازشاخه ها جدا ودرپهنای دشت وبیابان وباغ وصحرا به هرطرف می دویدند زمین سراسر بانقش های متنوع برگ ها فرش شده بود.موسیقی کلام زاغ ها که درمیان شاخه های درختان اِکو میشد گوش وهوش هرجنبنده ای را به سوی خود جلب می کرد.کمی پایین تراز باغ دوم ما ودرپایه ی کوه اُوجی ایتی رودخانه ی پرآب درمیان درختان بیدوچنار وسبزه وگل باموجی آرام می گذشت،در کناررودخانه چند چشمه به فاصله های نزدیک به هم باآب زلال اززمین ودرمیان ماسه ها وقلوه سنگ های ریزودرشت فوران می زد.من ودوستم فریدون درزیر درختان سوزنی که مثل کلبه ای ازسبزه وگل چشمه ای را دروسط خودداشت ،درکنار آتش وکتری سیاه رنگ وقوری گل قرمزی باحال وهوای عارفانه وشاعرانه نشسته بودیم ومن درکنارچشمه سنتورم راقسمتی روی سنگ ها وقسمتی برروی فرش گذاشته بودم گاهی سنتورمیزدم وگاهی به صدای زاغی وکبوترهای کوهی که درفضا پژواک میشد گوش می سپردم قراربود دریکی ازروزهای آبان درمحوطه ی دبیرستان پهلوی برنامه ای اجراکنم ومن ازاین فرصت ها استفاده کرده وتمرین می کردم فریدون نیزمشغول درست کردن چای وپرَکندن کبوترهایی بودکه مرحومان محمدآقابابایی وآقای حسین پور درکنارما چندین کبوترراباتفنگ شکارکرده بودند مرحوم محمدآقابابایی به تازگی درکناررودخانه ودرپایین باغ ما باغی را احداث ودرختان میوه ی زیادی درآنجا کاشته بودآن روزشادروان بابایی وحسین پور ازباغ خارج شده وبرای شکاررهسپار کوه اُوجی ایتی بودندکه با گروه زیادی ازکبوتران چاهی که درنزدیک ما نشسته بودند روبرو شدند وشروع به شکارکبوترهانمودند.ما که نشسته بودیم صدای شلیکی توجه مارا به طرف کبوترها جلب کرد لحظه ای نگذشت که دیدیم نزدیکی بیست ،سی تا کبوتر دارند پر پر میزنند.آقای حسین پورمارا دید وبه کمک طلبید به طرف کبوترها دویدیم من که دلم نیامد ولی فریدون با آقایان حسین پوروبابایی به سرعت سر کبوترها را جداکردند. آن ها وقتی که میخواستند آن محل را ترک کنند پنج کبوتربه مادادندوفریدون بلافاصله مشغول کباب کردن کبوترهاشد.آفتاب داشت رنگ می باخت ولی چندساعتی به غروب مانده بود که ما باروبندیل را جمع کرده وبه طرف شهرراه افتادیم.تابه نزدیکی میدان چمران امروزی رسیدیم درآن زمان آنجا هنوز میدانی احداث نشده بود ولی به تازگی جای میدان را تاعمق دومتری وبه صورت دایره کنده بودند دروسط آن آب زلالی جریان داشت که مهندسین مشغول خشکاندن آن وعملیات ساختمانی آنجا بودند درکنار چاله رد میشدیم که ناگهان متوجه ی صدایی شدیم که مارا به سوی خود می خواند سربرگرداندم دیدم امین الله بالباس سربازی درگودال درکنارآب نشسته ازما میخواست نزداوبرویم هرچه تعارف کردیم قبول نکرد بلندشد آمد وسنتورو وسائل را ازدست ماگرفت وماهم بازحمت به پایین پریدیم پس ازسلام واحوال پرسی درکنارش نشستیم اوازمن خواست تابرایش سنتوربزنم ایشان نیم بطری عرق باکمی ماست ونان ویک استکان کوچک کنارخودگذاشته بود.من داشتم سنتورراازجلدبیرون می آوردم که ناگهان باصدای ترمزماشینی سرم رابلندکردم ودیدم که ماشین شهربانی است ورئیس شهربانی بلافاصله ازماشین پیاده شد وبه نزدماآمد.امین الله راست ایستادواحترام نظامی گرفت،رئیس شهربانی آن زمان جناب سرهنگ نوری بود که قدی بلند وچهره ای گندم گون وجدی داشت که همه ازاو حساب می بردند سرهنگ به امین الله گفت کلاهت کو؟این ها چیست؟امین الله گفت جناب سرهنگ این ها اززمان بوق تاحالا اینجابوده ایشان روبه ماکرده وگفت شمااینجا چیکارمیکند یالله بلندشوید.جناب سرهنگ مارا سوارماشین کردوباخودبرد ایشان دربین راه مارابسیارنصیحت کردند که شما نوجوان هنرمند چرا بااین چنین آدمها نشست وبرخواست میکنید...ادامه دارد...