بخش سی و هشتمخاطرات پر خاطرهجلال فصیحیدر ابتدای جاده سطر میدانی کروی شکل قرار داشت که حوضی بزرگ پر ا

بخش سی و هشتمخاطرات پر خاطرهجلال فصیحیدر ابتدای جاده سطر میدانی کروی شکل قرار داشت که حوضی بزرگ پر از آب در وسط آن خودنمایی و موج میزد، اطرافش را گل های رنگارنگ با رایحه های گوناگون پوشانده بود، بیشتر مواقع بچه های محله بعنوان استخر از آن استفاده و شنا میکردند،و رفتگر شهرداری مانع از شنای آنها و هرلحظه دنبالشان میکرددر جنوب غربی میدان ساختمان بهداری تازه تاسیس شده قرار داشت در غرب میدان و در بالای بلندی تپه مالک مدرسه ی نوبنیاد که آن هم تازه تاسیس شده بود با مساحت زیاد منظره شهر را زیر پای خود داشتاطراف مدرسه سراسر خالی بود و در یک قسمت دیوار آن که پرتگاهی خطرناک داشت گوشه ایی دنج به اندازه سه چهار نفر در مکانی بلند که از یک طرف به شهر و از طرف دیگر به دشت و صحرا ختم میشد که بر اثر خاک برداری تپه ای ایجاد شده بود، بعضی شبها را من به اتفاق دوست دوران دبستانی م آقای خلیل دولتی در کنار نور شمعی که در میان بطری شیشه ایی میسوخت و روشنایی می بخشید می نشستیم و کتاب حافظ و سعدی و مولوی و خیام را مرور و تحلیل میکردیم و گاهی هم به شعرهایی که من و خلیل سروده بودیم گوش میدادیم و همدیگر را تصحیح میکردیم.این طرح بطری از ابتکارات او بود که ته بطری شیشه ویسکی را با ترفندی خاص و سالم در آورده بود که ما وقتی شمع را روشن میکردیم برای آنکه خنکای نسیم خاموشش نکند آن بطری را بر رویش میگذاشتیم این شمع هاله ایی شاعرانه ایجاد میکرد و تا آخرین لحظه و آخرین نفس میسوخت و سپس شمع های دیگر را روشن و درون بطری قرار میدادیمدر بیشتر شبها پاسبان هایی که در شهر کشیک میدادند پیش ما آمده و لحظه ایی ضمن خوش و بش و گفتگو استراحت میکردند و خداحافظی کرده و میرفتند.هرگاه سر بلند میکردی تمام آسمان را پر از ستاره هایی میدیدی که سو سو زنان خودنمایی میکردند.خلیل آن زمان شعرهای خوب خوب میگفت و سراسر احساس و شوروعشق و جوانی بود و کتاب شعری بنام (شمع محراب) در آن زمان به چاپ رساند و این روزها کتاب شعر دیگری بنام تنهای محزون در دست چاپ دارد که طرح جلد آن را من طراحی و خوشنویسی آن را آقای امیر ملکیان انجام داده است. او شعرهای زیادی از شاعران دیگر حفظ بود و چون به حافظ که حافظ قرآن بود علاقه زیادی داشت او نیز همزمان به حفظ کردن قرآن میپرداختو همچنین علاقه زیادی به کبوتر داشت بیشتر مواقع از کبوترهایش میگفت، او دلش از شاهین هایی که هرازچندگاهی در آسمان پدیدار شده و کبوتری را به چنگال گرفته و میبردند، خون بوددر یکی از شب ها که من تنها در میعادگاه به انتظار خلیل نشسته بودم او بسیار دیر آمد بعد از گذشت ساعتها دیدم که او لنگان لنگان و با حالتی خسته و بیمارگونه به زحمت خود را از شیب پایین تپه بالا میکشد،وقتی که رسید دیدم دستها و صورتش خون آلود و زخمی است و به سختی نفس میکشدعلت را پرسیدم پس از مکثی طولانی و با لکنت و شمرده شمرده در حالی که نفس نفس میزد گفت امروز یکی از بهترین کبوترهایم را که بسیار دوستش میداشتم شاهین برد و من با هزار زحمت رد او را گرفتم تا به کوه قره قیا رسیدم لانه اش در میان صخره های بلند قرار داشت من از صخره های سخت با مشقت بالا رفتم، هوا دیگر داشت تاریک میشد که لانه اش را پیدا کردملانه اش در جای بلند و غیرقابل دسترسی قرار داشت خلاصه جنگ سختی بین من و شاهین درگرفت به هرزحمتی که بود پاهایش را محکم گرفتم،شاهین پشت سرهم با نوک به سروصورت و دست هایم ضربه میزدمن او را به خانه آوردم و با سوزن بزرگی اول چشمها و بعد تمام اعضای بدنش را سوراخ سوراخ کردم و مقداری از پرهای کبوترش را نیز که در جیب هایش گذاشته و با خود آورده بود به من نشان داددر پایین بلندی ای که ما بودیم ساختمان بهداری قرار داشت باهم رفتیم و او را پانسمان کردند و دوباره به جایگاهمان برگشتیمآن شب را با یاد کبوتر و شاهین تا نزدیکی های طلوع آفتاب با زجه های خلیل سپری کردیم.ادامه دارد...