‍ 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🔴 چرا آموزش و پرورش به تغییر یک مدیریت استراتژیک نیاز دارد:📝 منتشر شده در شماره 323

‍ 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🔴 چرا آموزش و پرورش به تغییر یک مدیریت  استراتژیک نیاز دارد:📝 منتشر شده در شماره 3237 روزنامه #گلشن_مهر گلستان مورخه 1405/06/03✍ #محمود_رحیمی -- فعال رسانه📌آموزش و پرورش، نه تنها یک نهاد خدماتی یا یک وزارتخانه، بلکه خاستگاهِ هویت ملی و کارخانه تولید سرمایه انسانی و اجتماعی یک کشور است. 📌در ایران، نظام آموزشی همواره به عنوان زیربنای اصلی توسعه و رشد و تعالی منابع انسانی و پرورش نسل آینده شناخته شده؛ اما امروزه این نهاد بارزش و مهم و حیاتی است با پرسش‌های اساسی و مهمی روبروست که پاسخ به آن‌ها می‌تواند سرنوشت فرزندان این سرزمین  را رقم بزند. 📌آیا آموزش و پرورشِ ما هنوز در جاده های  توسعه گام بر می دارد یا در گلوگاه ها و  مشکلاتِ ریز و درشتی ، گرفتارِ روزمرگی شده است؟⭕️ رسالتِ مغفول؛ انسان‌سازی در عصر تکنولوژی:📌آموزش و پرورش در ایرانِ امروز با عقب ماندگی بزرگی مواجه است: انتقالِ مفاهیمِ سنتی در عصری که هوش مصنوعی و فضای مجازی، ساختارهای یادگیری را دگرگون کرده‌اند. نقشِ محوری این نظام، فراتر از آموزشِ تکنیک و سوادِ محض، باید تربیتِ انسان‌های خلاق، منتقد و مسئولیت‌پذیر باشد. فرزندانِ ما نیاز دارند که بیش از آنکه حافظه خود را پر کنند، ایده های  نقادانه را بیاموزند تا در آینده‌ای که به سرعت در حال تغییر است، دچار سردرگمی نشوند.⭕️ موانع و چالش‌ها و حاشیه ها؛ از معیشت تا تمرکزگرایی:📌با نگاهی درست و واقعی  به صحنه تعلیم و تربیت کشور، می‌توان چندین گرهِ کور را شناسایی کرد که مانعِ شکوفایی این نهاد شده‌اند:📌عدم  انگیزه و منزلت معلم: معلم، ستون فقراتِ هر حاکمیتی است. وقتی «دغدغه‌های اقتصادی و سختی های زندگی بر اصول تدریس و معلمی» پیشی بگیرد، بدیهی است که کیفیتِ تدریس دچار افت می شود. 📌نظام آموزشی نمی‌تواند با معلمانِ  بی انگیزه، به سرانجام نهایی و به قله علمی و فرهنگی برسد.📌تمرکزگرایی افراطی: نظام آموزشی ما به‌شدت در تهران متمرکز است. این در حالی است که نیازهای یک دانش‌آموز در کلان‌شهر تهران با یک دانش‌آموز در مناطق محروم و مرزی، تفاوت‌های زیر ساختی و بنیادین دارد. 📌فاصله آموزش و بازار کار: یکی از بزرگترینِ ناکامی‌های نظام فعلی، فاصله عمیق میان محتوای آموزشی و نیازهای واقعی بازار کار است. فرزندان ما پس از دوازده سال تحصیل، اغلب با دانشی تئوریک فارغ‌التحصیل می‌شوند که در دنیای واقعیِ اقتصاد و صنعت، کاراییِ چندانی ندارد.📌سیاست‌زدگی؛ آفتِ توسعه: تغییراتِ پی‌درپی در سیاست‌گذاری‌های کلانِ آموزشی با تغییر دولت‌ها، باعث شده است که نظام آموزشی «ثباتِ راهبردی» نداشته باشد. مدرسه باید «جزیره ثبات» باشد، نه عرصه‌ای برای آزمون و خطای سلیقه‌های مدیریتی.⭕️ راهکارها؛ بازگشت به جایگاهِ حقیقی:📌برای خروج از وضعیت موجود، نهاد آموزش و پرورش نیازمند یک «نهضتِ تحول‌آفرین» است که بر سه محور استوار باشد:📌ارتقای جایگاه معلم؛ به طوری که معلم نه به عنوان یک کارمندِ صرف، بلکه به عنوان «معمارِ جامعه» دیده شود و شأنِ مادی و معنوی او به سطح استانداردهای جهانی برسد.📌مهارت‌محوری؛ تغییرِ جهتِ محتوا از حافظه‌محوری به مهارت‌محوری، به شکلی که خروجیِ آموزش و پرورش، جوانانی خلاق و کارآفرین باشد.📌مشارکتِ مردم و نهادها؛ آموزش و پرورش نمی‌تواند به تنهایی بارِ سنگینِ تربیتِ نسل آینده را به دوش بکشد. مشارکتِ نهادهای مدنی، بخش خصوصی و خانواده‌ها در فرایندِ تصمیم‌سازی، یک ضرورتِ اجتناب‌ناپذیر است.⭕️ نگاه پایانی:📌آموزش و پرورش، «مظلوم‌ترین» و در عین حال «مهم‌ترین» نهادِ ایران است. آینده‌ی ایران در کلاس‌های درس رقم می‌خورد، نه در بخشنامه‌ها و آمارها. اگر می‌خواهیم فردایی بهتر داشته باشیم، باید همین امروز نگاهِ «هزینه‌ای» به آموزش را به نگاهِ «سرمایه‌گذاری» تغییر دهیم.📌فرزندان ایران لایقِ نظامی هستند که شکوفاییِ استعدادهایشان را هدف قرار دهد، نه تولیدِ نمره‌هایی که هیچ دردی از جامعه دوا نمی‌کند.🗓 سوم شهریور ماه 🆔 t.me/sarirkhabar