🔴 صمد از آسمان نمی‌آید بدترین کاری که می‌توان با صمد بهرنگی کرد، تبدیل کردن او به یک «آرزوی جمعی» ا

🔴 صمد از آسمان نمی‌آید بدترین کاری که می‌توان با صمد بهرنگی کرد، تبدیل کردن او به یک «آرزوی جمعی» است: اینکه هر بار سرکوب بالا می‌گیرد، فقر عمیق‌تر می‌شود، مدرسه بیش از پیش به دستگاه انضباط و اطاعت بدل می‌شود و معلم زیر فشار معیشت و استبداد قد خم می‌کند، آه بکشیم و بگوییم: «ما امروز صمد بهرنگی لازم داریم.» نه. ما صمد لازم نداریم؛ ما به شرایطی نیاز داریم که صمد بسازد. صمد از آسمان نیامد. محصول تصادفیِ یک نبوغ فردی هم نبود. او در نقطه‌ی تلاقیِ سه فرایند ساخته شد: تربیت انقلابی، سازمان‌یابی انقلابی و روشنفکریِ ستیزنده. اگر این سه را از هم جدا کنیم، از صمد یا آموزگاری مهربان باقی می‌ماند، یا نویسنده‌ای محبوب، یا قربانی‌ای برای سالگردها. اما صمد دقیقاً آن‌جایی صمد شد که معلم، روشنفکر و سازمان‌دهنده در یک تن به هم رسیدند.این همان چیزی است که در بازنمایی بی‌خطرشده‌ی صمد گم می‌شود. چهره‌ی «معلم متعهد» به تنهایی پازل صمد را کامل نمی‌کند. همان معلم در حلقه‌ای قرار داشت که از کار مطبوعاتی در مهد آزادی و ضمیمه‌ی آدینه به پژوهش در روستاها و مراکز کار، آگاه‌سازی و سازماندهی در مدرسه و دانشگاه و کارگاه و روستا کشیده شد. بنابراین اگر تعهد صمد را از مناسبات سیاسی‌ای که او را احاطه کرده بود جدا کنیم، چیزی را ستوده‌ایم که دیگر صمد نیست. متن کامل را اینجا بخوانید:https://shorturl.at/6a50N#صمد_بهرنگی #به_سوی_سازمان_انقلابی @sarkhatism