◀️ مرد ناتمام قصه‌ها...بخش ادبیات شماره شصت و پنجم سرمشق در یادنامه‌ای به "محمدعلی آزادیخواه"، نویسن

◀️ مرد ناتمام قصه‌ها...بخش ادبیات شماره شصت و پنجم سرمشق در یادنامه‌ای به "محمدعلی آزادیخواه"، نویسنده و معلم سیرجانی پرداخته است.احمد علی صفا در قالب داستانی کوتاه رنج و تلاش مادر آزادیخواه را برای معلم شدنِ تنها پسرش نقل کرده است.حمید نیک‌نفس نیز در مطلبی همراه با عکسهای قدیمی و خاطره انگیز از بزرگان ادبیات سیرجان به چگونگی تشکیل کانون نویسندگان استان کرمان در سال ۶۶ و حضور آزادیخواه در این کانون اشاره کرده است نیک‌نفس در این مطلب به نقش ارزشمند وی، برای آگاهی دادن به نسل جوان و جامعه‌ی فرهنگی سیرجان اشاره کرده و اینکه مرگ حقیرتر از آن است که یاد و خاطره‌ی خدمات و بزرگی‌های انسان‌های این چنین را به دست فراموشی بسپارد...محمد شکیبی در مطلبی تحت عنوان "همیشه معلم" به این موضوع اشاره کرده است که محمد علی آزادیخواه جزو آن دسته از نویسندگان کشور بود که تحت تاثیر داستان های صمد بهرنگی و با زبانی تمثیلی، برای رشد آگاهی اجتماعی و سیاسی مخاطبانش قالب ادبیات کودک و نوجوان را انتخاب کرده بود.مرجان عالیشاهی هم در مطلب خود به نقش آزادیخواه در روند نویسندگی خودش اشاره کرده و مطلب خود را با عنوان "اول شاگرد آزادیخواه بودم بعدش شدم شاگرد داستایوفسکی" نوشته است."کتاب های خوانده نشده" عنوان مطلب احمدرضا‌ تخشید است. او در نوشته خود عنوان کرده آن زمان که تقریباً همه کسانی که می شناختم وارد بحث‌های سیاسی می‌شدند و راحت هم به افراد انگ زده می‌شد. محمدعلی آزادیخواه هم که با آن سبیل پرپشت و صحبت‌هایش درباره قشر پایین جامعه و نقد سرمایه‌داری جان می‌داد چپ باشد و همراه کمونیست‌ها...حسام الدین اسلاملو، دیگر نویسنده بخش ادبیات سرمشق، یادداشت خود را با عنوان جدا شد زِ درد و زِ درد آورده است که آزادیخواه خود را فرزند کهکین‌ها می‌دانست و می‌گفت با داستان مرادو خواسته به آنها ادای دین کند.مهدی محبی کرمانی و سید علی میر افضلی نیز هر کدام در یادداشت هایی کوتاه، خاطرات خود با استاد را مرور کرده‌اند. "آزادی خواهی که میراث فرهنگی شهری شد" عنوان مطلب ابوالفضل عماد آبادی است و به این نکته پرداخته که میراث حقیقی محمدعلی آزادیخواه برای سیرجان نقش او در ایجاد فضایی فرهنگی است که در آن نویسنده به عنوان یک فرد ارزشمند و قابل احترام در جامعه شناخته می‌شود."تقدیری که مقدر نشد" از رضا مسلمی زاده و "میم مثل مرادو میم مثل محمدعلی" از حامد حسینی پناه مطالب دیگر در یادنامه محمدعلی آزادیخواه هستند.بخش ادبیات با یادداشت مجتبی شول افشارزاده با عنوان "آزادیخواه مرد ناتمام؟" به پایان می رسد که گفته است همیشه‌ی خدا منتظر بودم تا از دل آن نگاه داستان‌منش که در "کوتوله ای در تنگ" موج می‌زند مجموعه داستانی دیگر بیرون بیاید و حسرتی از جهان داستان‌های آزادیخواه به دلمان نماند. حسرتی که به دل ماند و آزادیخواه مرد ناتمام قصه هاست...