‍ هیچ ملّتی در دنیا به اندازه‌ی ملّت ایران «عزیز» نیست! از صبح که رادیو را باز می‌کنید تا صبحِ روزِ بعد _و شب از تلویزیون_ لاينقطع «عزیز» و «عزیزان» خطاب به شنونده و بیننده می‌شنوید. گاهی انسان شرمنده می‌شود که چقدر می‌تواند در چشم گردانندگان خود «گرامی» باشد!…وظیفه‌ی حکومت را همه می‌دانند چیست؛ در کنار وظیفه‌های بدیهی، این یکی هم هست که برای آبرو و حیثیّتِ مردم، تا آنجا که در حیطه‌ی اختیار اوست، ارزش قائل باشد.بدین معنی که آنها را برای دفع نیازهای روزمرّه‌ی خود به گردن کج کردن و تضرّع وادار نسازد، وقتی این عمل به صورت مکرّر و همه‌جا‌گیر درآمد، رسم و قاعده می‌شود، و در نتیجه غرور یک ملّت را می‌شکند. ملّتی که خود را پیوسته در حال گدایی و قبولِ «صدقه» ببیند به چه درد می‌خورد؟ و این در حالی است که در ازای همه‌ی جنس‌ها پول می‌دهد. در هر نقطه کم و بیش این احساسِ گدایی هست: در برابر کاسب، اداری، برای سهمیّه‌ی کاغذ از «ارشاد» (که این دیگر در رأسِ همه‌ی گدایی‌هاست)، شب پشت دیوار خوابیدن برای سهمیّه‌ی لاستیک (و زمانی برای خرید بلیط هواپیما)...کسی منکر مشکلات و کمبودها نیست، افزایش جمعیّت، افزایش احتیاج، تنگناهای اقتصادی، همه‌ی اینها البتّه مسئله ایجاد کرده است، ولی انتظاری که از حکومت می‌رود ایجاد نظم است؛ جیره‌بندی و نوبت در هر کشوری می‌تواند پیش آید، آنچه مهم است یک نظامِ توزیع کننده‌ی بی‌آزار است که مردم برای گرفتنِ چند قلم جنسِ مصرفی، آن‌همه از شخصیّت و عصب و وقتِ خود مایه نگذارند. کورنی، شاعر فرانسوی، مصراع معروفی دارد که در فرانسه مَثَل رایج شده است، می‌گوید: «نحوه‌ی دادن، ارزنده‌تر است از خودِ آنچه می‌دهند».              #سخن‌ها_را_بشنویم 💎کانال دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشنhttps://t.me/sarv_e_sokhangoo