بدری خانم سرخ می شد. به انگشتر نقره یشمی که انداخته بود لای روسری اش دست می برد. باهاش زیر چانه اش گ

بدری خانم سرخ می شد. به انگشتر نقره یشمی که انداخته بود لای روسری اش دست می برد. باهاش زیر چانه اش گیره درست کرده بود. انگشتر مردانه بود. حتماً بعد فوت آن خدابیامرز، بدری، توی روسری اش انداخته بود تا هر وقت دل دل می کند، دست بکشد به یشم سبز انگشتر و دلش حال بیاید. بعض شما نباشد، اگر براتعلی می دید، یک سیم جوش کرموک را لوله می کرد و می داد تا من بیندازم به روسری ام، تا بویِ گندِ جوش و جوشکاری اش همیشه توی دماغم باشد و بوی خوشِ هیچ مردی را متوجه نشوم. بعض شما نباشد، بعضی مردها را جان به جانشان کنید، نمی گذارند زنهاشان توی خیال هم، برای خودشان دلمشغولی، داشته باشند. بدری خانم ولی می گفت؛ تا دلتان بخواهد آقایش از این بحث و فحث ها جدا بوده. آنقدر بدری را به حال خودش گذاشته بوده که بدری ظنین می شود، نکند آقا شلوارش دو تاست. چند باری دزدکی آقایش را می پاید. هر چی از نجیبی و آقایی شوهرش بیشتر می بیند، می فهمد خودش را بیشتر ناله نفرین می کند.دختر بدری خانم، ایراندخت دنیا می آید، بدری خانم عیشش کامل می شود. کور از خدا چه می خواسته؟ دو چشم بینا، برای بدری خانم هیچ بوده و آقایش و دُردانه اش چنان حال خوشی برایش رقم می زدند که همه قوم و خویش ها را به چمچاره انداخته بوده اند. بعض شما نباشد، هر خوبی ای، زیر سرش، یک بدی خوابیده دارد. هر چی بدری خانم گل و خوب و خانم، خواهرش لعبت؛ عفریته و پاچه پاره. لعبت؟ من که ندیدمش، بدری خانم، گُل گفتنش تمام شد، رسید به ساقه ی گُل و خُب، خارها یکی یکی سمت من آمدند. نه اینکه من از خارها خوشم بیاید، ولی خُب بقول آقاجانم؛ گُل بی خار فقط گلبوته، بقیه گل های عالم همه خار دارند. لعبت را می گفتم؛ بعض آن زنیکه ی بدبوئی که می آمد پیش ما می ایستاد و مثل ابولولو ما را تماشا می کرد چطوری اختلاط می کنیم، کپک زده و گه اخلاق بوده. آدم گه اخلاق هم چشم ندارد خوشی دیگران را ببیند. حتمنی هی می نشسته پای بدری و خُرده خُرده می خواسته زیر پای بدری خانم را خالی کند و خود نامردش بپرد توی بغل آقای بدری.پاره ای از رمان #پاپیلو#محمد_اسماعیل_حاجی_علیان#گروه_انتشاراتی_ققنوس#چاپ_اول_۱۳۹۹@sarvazheh