امروز در روز بزرگداشت زبان فارسی با همزبانان فارسی زبان مان غم شریک شدیم در سوگ کودکان بی گناه دشت ب

امروز در روز بزرگداشت زبان فارسی با همزبانان فارسی زبان مان غم شریک شدیم در سوگ کودکان بی گناه دشت برچی.باران همراه باران غم شد و نظم برنامه بهم ریخت ولی با همدلی و همراهی همه عزیزان توی جلسه خداراشکر برنامه آبرومند و همدلی برگزار شد. من از دوست عزیز اهل خراسان بزرگم؛ محمدرضا فیروزی خواسته بودم متنی برایم بفرستد و او هم زحمت کشید. نشد که بخوانمش و خواستم در این فضا دلنوشته اش را به اشتراک بگذارم.محمدرضا این طور نوشته:"شب ها، دلتنگ کابل ام... شهری که هیچوقت در آن نبوده ام. من اما در کوچه های سمنان و یا در شلوغی های تهران هم نسبت به کابل، حس پسرکی را داشتم که مادرش را گم کرده است.توی کودکی هام، تاریخ را روی نقش دستان کارگری پدرم می دیدم، و زیبایی سرزمین ام را در چهره ی مادرم. هردو فرار کرده بودند، از جنگ، از خون و ترور و خستگی و بمب ها! هم تاریخ و هم زیبایی سرزمین ام به تاراج رفته است. بیش از چهل سال پیش ارتش سرخ آمد که کشورمان را در مقابل غربی ها حفظ کند. جنگی که نه سال و اندی به درازا کشید. بعد از آن، طالب ها آمدند که مردمم را به سوی بهشت هدایت کنند. سال ها بعد، غربی ها با توپ و تفنگ و جت هایشان، دموکراسی خونین شان را برای کودکان ام به ارمغان آوردند. هربار که جایی از کابل را منفجر میکنند، خشمگین تر می شوم، قوی تر و انتقام جو تر. این بار اما نه فقط جایی از کابل، که قلب مردمم را نشانه گرفته بودند. تمام شنبه را مشغول کارهای دانشگاه و برنامه ی سفرم به استکهلم بودم. بعد از پیاده روی دم غروب که به خانه رسیدم، زنگ زدم به مادر. مشغول صحبت بودیم که پیامی از یک دوست کابلی رسید.نوشته بود که "دختران مان را کشته اند..." هیچ حرفی به مادرم نزدم. چطور باید به مادر می گفتم دختران بی گناه کابل را تکه تکه کرده اند!شنبه شب را غریب شدم اما. هربار تیترهای خبر، تعداد کشته های بیشتری را نشان میداد. میدانم که این درد، من و میلیون ها افغانستانی که بیرون از سرزمین مادری مان زندگی میکنیم را توی تنهایی مان خرد میکند... دشمن ما هر که بوده و هست، حالا از کودکان می ترسد. از قلم دختران سرزمین ام می ترسند. حالا تعداد کشته ها به بیش از هشتاد کودک رسیده. امروز سه شنبه، یازدهم ماه مه، روز ماتم ملی ماست. قرار نیست کسی عید فطر را در کابل جشن بگیرد. انگار رمضان هم از دختران کابل شرمیده باشد... کودکان ما، می جنگند،‌ با قلم و تحصیل. کابلی ها این روزها می‌گویند "اگر روی هر مکتبی بمب بیاندازید هم ما کودکان مان را به مکتب می فرستیم"و این خوشحال ام می کند. ما امیدواریم... ما به کودکان کابل، تهران، دمشق و همه جای جهان، امیدواریم..."#غم_شریکی#محمد_رضا_فیروزی@sarvazheh