وارتان رفت سمت قبر زنش. ایستاد کنار قبر زنش. سلام داد و گفت:« مهمون داری... ماتوشکا خیلی واسم مادری کرده... اونم داغ بچه دیده، نه مثل تو، ولی خُب اونم یه جور داغه خُب... وقتی بچه ات ازت دور باشه، یا نباشه، خیلی فرق نداره... مگه نه؟... مگه خودت نمی‌گفتی وقتی دخترمون رفت... باشه... گفته بودم، حرف یوا رو پیشت... چی؟ چرا اینطوری نگام می‌کنی؟... این خانمه؟... مادام گارنیه!... بیچاره امروز... نه، همش می‌گه؛ وارتان قصه نباف!... تو بگو، من قصه می‌بافم؟!... یادش بخیر! چقده خوب برام با کاموا شال گردن دستکش و پلیور می بافتی!... شما اونجا سردتون نمی‌شه؟ اونجا کاموا از کجا گیر میارین؟... نه... خُب بچگی نمی کنم... توی کتاب مقدس نگفته، جایی اون دنیا هم کاموا هست و مومنین می تونن واسه خودشون یا دیگرون... نه... من اجازه نمی‌دم واسه کسی غیر من شال گردن ببافی!...  واسه یوا؟!... اوخ تازه یادم افتاد، نباید ازش حرف می‌زدم... باشه... چطوره تو ام قصه ببافی... حالا اونجا کاموا گیرت نمی‌اد؟!... راستی دلت واسم تنگ نشده؟ من دیگه حوصله‌ی  اینجا رو ندارم... می‌دونم... می‌دونم تو دلت نمی‌خواد خودکشی کنم... چطوری یه کوفت و زهرماری بخورم و بگم از مرگ ماتوشکا دِق کردم... مثه این دختره زاغگوش بیچاره... نه... من... ماتوشکا جای مادرم... تو بشو جای مادر زاغگوش... ماتوشکا همش می‌گفت؛ وارتان تو که دیر می‌آی اگه این زاغگوشم نبود، کسی نامه های بچه‌هامو برام نمی خوند، تازه برام نامه هم می‌نویسه جای... تو اون... نه من براش کم نمی‌ذاشتم... کاری بهم اگه می‌گفت، چرا اینطوری نگام می‌کنی؟... تو می.دونی ماتوشکا هر وقت خاویز درست می‌کرد، منو صدا می‌زد و یه کاسه می‌داد بهم، می‌گفتش؛ جای خاویزای خوشمزه‌ی زنتو نمی گیره! بس که توی اون باشگاه غذای آماده خوردی... نه گفتم الان خیلی وقته لب به بطر نزدم و نمی‌زنم... اصلاً این چند وقت پیش، بوش بهم خورد، بالا آوردم... راست می‌گم... تو ام نمی‌خوای حرفامو باور کنی؟ اصلاً من باید برم پیش گور ماتوشکا تا اگه کسی از آشناهاش برسه... ولم کنین! اصلاً چرا هر کی بهم می‌رسه می‌خواد دهنمو ببنده؟پاره ای از رمان #می_نار #محمد_اسماعیل_حاجی_علیان #چاپ_اول_۱۴۰۰ #انتشارات_کتابستان @ sarvazhe