می‌خواستم حرف بزنم، ولی یاد صدای خروسکی‌ام افتادم. سرم را زیر انداختم. انگشت‌های پایم خیس شد. مثل آن

می‌خواستم حرف بزنم، ولی یاد صدای خروسکی‌ام افتادم. سرم را زیر انداختم. انگشت‌های پایم خیس شد. مثل آنروز کنار شط که خواهر ساحلو آمد و گفت:« اگه خواهرت اینجا بود بهش می‌گفتم اسمم هیماست»من عاشق کی بودم؟عاشقی یعنی چی؟عاشقا چه کار می‌کنند؟توی سـرم آندرانیــک سوار دوچرخه‌ی هایک می‌شود و می‌خنــدد و می‌رود و هایــک به دنبــالش. هایک می‌گوید:« رفیق آندرانیک بایست! من باید دوچرخه‌مو بفروشم تا عموم از سیبری برگرده!»من چی دارم به دیگران بدهم؟نتوانستم کاری بکنم. دست‌هایم عرق کرده، می‌سوزد. مثل آنروز جلوی سینما رکس. یوا داد می‌زند:« آرتوش نجاتم بده!... حرف نزن، درو باز کن!»دستم به میله‌ها و در شیشه‌ای می‌خورد. می‌سوزد. نمی‌توانم کاری بکنم. مردم مثل مرغ‌های سَر کنده می‌دوند. فریاد می‌زنند. از توی سینما فقط صدای جیغ و گریه و داد است که از شیشه‌های ترکیده می‌زند بیرون. می‌ریزند توی کاسه سرم. یوا و بوغوس را نمی‌بینم، ولی صدای یوا همش توی سرم است:« آرتوش نجاتم بده!»خودم را می‌کوبم به در آهنی. جای شیشه‌ها هم نرده کشیده‌اند. نرده‌ها سرخ شده‌اند. می‌خورم به نرده‌ها. بوی استیک سوخته می‌نشیند توی ریه‌هایم. معلم علوم طبیعی‌مان توی سرم ایستاده و روی تخته‌سیاه عکس ریه را می‌کشد. می‌گوید:« هوا اینطوری توی نایژه‌ها جمع می‌شه و اگه جای هوا آب پُر بشه، دیگه نایژه‌ها نمی‌تونن هوا رو پمپاژ کنن... دستور به مغز نمی‌رسه، چون اکسیژن نداره و قلب دیگه کار نمی‌کنه تا خون پمپاژ بشه.»نمی‌دانم آتش اگر وارد ریه بشود، نایژه‌ها چه می‌کنند؟ چه دستوری به مغز می‌دهند؟ الان می‌خوام بپرسم، ولی معلم‌مان نیست. رفته و جایش عمه وارتوش با لبخند ایستاده، بهم نگاه می‌کند. می‌گوید:« قربونش برم! لب‌تَر کن تا عمه بره برات خواستگاری!»پاره ای از رمان #می_نار #محمد_اسماعیل_حاجی_علیان #چاپ_اول_۱۴۰۰ #انتشارات_کتابستان @ sarvazheh