یوا دست آرتوش را گرفت و کشیدش و تند برد کنار تختش. آرام زیر گوش آرتوش گفت:« زود برو زیر تخت قایم شو و حرفی نزن!»آرتوش زیر تخت خزید. صدای پا نزدیک شد. یوا شروع به آواز خواندن کرد:« خوشا بحال اونکه هنوز کودکه... از غم دنیا بی‌خبره... چیزی شده بابا؟»صدای بوغوس را آرتوش می‌شنید. گفت:« نه... مگه قرار نبود سر و صدا نکنی!»باز صدای پا آمد. این بار داشت دور می‌شد. صدای یوا می‌آمد باز هم داشت آوازش را از اول می خواند. این بار توی صدایش خنده‌بود، برخلاف بار قبل که صدایش می‌لرزید. آرتوش دید پارچه روی تخت کنار رفت و یوا با موهای آتشپاره‌اش، خندان و با با انگشت هیس کشیده، توی قاب زیر تخت پیدا شد. آرتوش خوشحال شد و می‌خواست بلند بشود سرش خورد به تخت و آخ گفت. یوا دوباره توی قاب تصویر با اخم هیس ساخت. دستش را دراز کرد سمت آرتوش. آرتوش می‌خواست مثلاً طلسم شاهزاده را بشکند و از دستِ بوغوسِ دیو نجاتش بدهد، ولی خودش پیش شاهزاده افسون شده بود. آرام دستش را دراز کرد. دست یوا را گرفت. دست یوا گرم بود. بوی گل مریمی را می‌داد که مادام روز اول مدرسه به آرتوش داده بود.آرتوش از زیر تخت بیرون آمد. ایستاد. دستش هنوز توی دستهای یوا بود. گرما از زیر پوست دست آرتوش پیچید توی رگهای سرخ و سیاهش و توی تنش دور چرخید و پمپاژ شد به همه وجودش. آرتوش کوره‌ی آتش شد. صدای لوکوموتیو قطارِ خون رگهای آرتوش آنقدر بلند بود، یوا دستش را کشید. چرخید و تابی خورد. لب‌هایش گل شد. نفس گرمش را بوره کرد روی صورت آرتوش. آرتوش چشمهایش را بست، صدای یوا توی جانش نشست. می گفت:« هَلِه لویا!»لب های آرتوش به گفتن یوا باز شد. بعد چشمهایش را باز کرد. اتاق شیروانی را زیر نظر گرفت. دیوارهای چوبی اتاق از تمیزی برق می زد. یک تابلوی مریم مقدس به دیوار بالای تخت یوا بود. یک صلیب چوبی هم کنارش. یک تسبیح چوبی هم به گُل میخ دیوار بود.آرتوش سر چرخاند سمت پنجره ای که روی سقف بود. آسمان آبی تویش نقش بسته بود. روتختی ترمه گلهای سرخ و زردی داشت. متکای یوا هم از پارچه قلمکار بود. یوا با دامن بلند سفید، تاب می‌خورد و دستهای سفیدش را توی هوا می‌رقصاند. چشمهای آرتوش گیج خواب شد. آرتوش سرش گیج رفت. بوی عود توی اتاق جا خوش کرد و آرتوش را سرحال می‌آورد. آرتوش به تخت اشاره کرد. گفت:« می‌تونم روی تخت بشینم یوا؟»یوا لبخندی زد و ایستاد. دستهایش توی هم گره خورد. گفت:« به شرطی قول بدی هیچوقت دل منو نشکونی!»پاره ای از رمان #می_نار#محمد_اسماعیل_حاجی_علیان #چاپ_اول_۱۴۰۰#انتشارات_کتابستان@sarvazheh