تاریخ، همیشه با صدای شمشیر نوشته نشده است...گاهی سرنوشتِ یک امپراتوری، با خنجری رقم خورده که از دل ت

تاریخ، همیشه با صدای شمشیر نوشته نشده است...گاهی سرنوشتِ یک امپراتوری، با خنجری رقم خورده که از دل تاریکی بیرون آمده است.قرن یازدهم میلادی...در ارتفاعات صعب‌العبور البرز، دژی بر فراز صخره‌ها قد کشیده بود؛ الموت. جایی که مردی به نام حسن صباح، نه با لشکری عظیم، بلکه با ایمان، انضباط و صبری آهنین، حکومتی بنا کرد که لرزه بر اندام پادشاهان انداخت.سپاهیان او پرشمار نبودند؛ اما هر یک، به اندازه یک ارتش هراس می‌آفریدند.آنان را «حشاشین» می‌نامیدند...گروهی که مأموریتشان نه فتح شهرها بود و نه کشتار مردم؛ هدفشان تنها یک نفر بود. یک وزیر... یک فرمانده... یا یک پادشاه.خنجرشان از دور پرتاب نمی‌شد؛ از فاصله چند قدمی فرود می‌آمد. درست زمانی که قربانی، کمترین انتظار را داشت.سال‌ها بعد، دشمنانشان داستان‌هایی عجیب ساختند؛ گفتند پیش از هر مأموریت، حشیش می‌خوردند و رؤیای بهشت، آنان را به دل مرگ می‌فرستاد. اما تاریخ‌نگاران امروز، این روایت را بیشتر افسانه و جنگ روانی می‌دانند تا حقیقت.واقعیت هرچه بود، یک چیز انکارناپذیر است...حشاشین، مفهوم ترور هدفمند را به شکلی سازمان‌یافته وارد تاریخ کردند. قدرتشان نه در تعداد، بلکه در ترسی بود که پیش از رسیدنشان وارد کاخ‌ها می‌شد.حتی صلیبیون، که هزاران کیلومتر از ایران فاصله داشتند، نام آنان را با وحشت زمزمه می‌کردند.واژه‌ی Assassin که امروز در بسیاری از زبان‌های جهان به معنای «آدمکش» است، یادگاری از همان نامی است که قرن‌ها پیش در کوهستان‌های ایران پیچیده بود.اما هیچ سایه‌ای ابدی نیست...سال ۱۲۵۶ میلادی، سپاه مغول به فرمان هلاکوخان، قلعه الموت را در هم شکست. کتابخانه‌ها سوختند، دژها ویران شدند و حکومتی که نزدیک به دو قرن دوام آورده بود، به پایان رسید.با این حال، افسانه‌ی حشاشین هرگز از میان نرفت.شاید چون هنوز هم نمی‌دانیم کدام بخش از داستانشان حقیقت است و کدام بخش، ساخته‌ی دشمنان.اما گاهی، رازآلودترین انسان‌های تاریخ، همان‌هایی هستند که کمتر از خودشان سخن گفته‌اند و بیشتر، دیگران درباره‌شان نوشته‌اند.و حشاشین... بی‌تردید یکی از همان رازهای فراموش‌نشدنی تاریخ‌اند.                     #کافه_ققنوس