در تاریخ ایران، بعضی نام‌ها آن‌قدر با شکوه و افسانه آمیخته‌اند که تشخیص واقعیت از روایت دشوار می‌شود.سورنا یکی از آنهاست؛ سرداری اشکانی که در قرن نخست پیش از میلاد، در برابر یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های جهان ایستاد: روم.او از خاندان بزرگ سورن بود؛ یکی از خاندان‌های نیرومند اشکانی. منابع تاریخی، سورنا را مردی جوان، ثروتمند و بانفوذ توصیف کرده‌اند؛ سرداری که به‌رغم سن کم، فرماندهی یکی از مهم‌ترین سپاه‌های ایران را بر عهده داشت.اما نام او بیش از هر چیز با یک نبرد گره خورده است:نبرد حران، سال ۵۳ پیش از میلاد.مارکوس کراسوس، سردار و سیاستمدار رومی، با سپاهی بزرگ وارد میان‌رودان شد. هدفش گسترش قلمرو روم و دستیابی به ثروت سرزمین‌های شرقی بود.اما در حران، سورنا انتظارش را می‌کشید.سپاه ایران از نظر تعداد، بسیار کمتر از نیروهای روم بود؛ اما سورنا به‌جای رویارویی مستقیم، از سرعت و تحرک سواره‌نظام اشکانی استفاده کرد.کمانداران سوار، مدام نزدیک می‌شدند، تیر می‌انداختند و عقب می‌نشستند.رومی‌ها نمی‌توانستند به آنها برسند.و بعد، یکی از مشهورترین تاکتیک‌های نظامی تاریخ ایران اجرا شد:تیراندازی هنگام عقب‌نشینی.سواره‌نظام اشکانی در حال فرار به نظر می‌رسید، اما از پشت سر تیر می‌انداخت.رومی‌ها هرچه بیشتر پیش می‌رفتند، بیشتر در دام گرفتار می‌شدند.در نهایت، سپاه کراسوس فروپاشید و خود او نیز کشته شد.شکست روم چنان سنگین بود که حران به یکی از بزرگ‌ترین شکست‌های نظامی جمهوری روم تبدیل شد.اما شاید عجیب‌ترین بخش داستان، سرنوشت خود سورنا باشد.سورنا پس از این پیروزی بزرگ، برخلاف انتظار، قربانی سیاست داخلی شد.او به‌دستور اُرُد دوم، شاه اشکانی کشته شد؛ روایتی که نشان می‌دهد در جهان قدرت، گاهی پیروزی در میدان جنگ می‌تواند برای صاحبش خطرناک‌تر از شکست باشد.سورنا تنها حدود سی سال داشت.سرداری جوان که توانست یکی از قدرتمندترین سپاهیان جهان باستان را شکست دهد؛ اما نتوانست از بازی پیچیده قدرت در دربار اشکانی جان سالم به در ببرد.شاید تراژدی سورنا همین باشد:مردی که روم را شکست داد، اما در خانه‌ی خود شکست خورد.و قرن‌ها بعد، نامش هنوز باقی مانده است؛ نه فقط به‌عنوان یک سردار، بلکه به‌عنوان یکی از نمادهای توان نظامی ایران در برابر روم.                  #کافه_ققنوس