سلام و عرض احترام خدمت استاد گرامیگزارش تجربه‌ام از جلسه نشست گروهی «احساسات گیر‌افتاده» را خدمت شما می‌فرستم.در جلسه اول، هنگام تکرار جملات، شاید هنوز یک دقیقه هم نگذشته بود که به خواب عمیقی فرو رفتم و با صدای شما دوباره بیدار شدم. از آن لحظه تا پایان جلسه، برخلاف قبل، احساس می‌کردم ذهن و بدنم سبک‌تر و آرام‌تر شده‌اند.قبل از جلسه، مملو از خشم، نفرت و نوعی انقباض درونی بودم و جایی در وجودم متوقف مانده بودند. اما بعداز تمرین، به‌خصوص در لحظه‌ای که پیشانی‌ام به سمت زمین بود، احساس عجیبی از رها شدن را تجربه کردم انگار بخشی از دردهام به زمین‌منتقل شدند.در این پنج روز، هر شب بعد از نماز، با حس نفرت و خشمم نسبت به مادرم مواجه شدم و روی آن کار کردم. فشار عجیبی در گلو احساس می‌کردم؛ فشاری که گاهی آن‌قدر شدید می‌شد که دلم میخواست فریاد بزنم. حالت تهوع هم تقریباً هر شب همراه من بود، شدت آن به‌مرور از ۱۰ به ۷ رسید. مهم‌تر از شدت نفرتم تغییری بود که در نگاه من به این رابطه اتفاق افتاد.امروز توانستم با آرامش و طمأنینه بیشتری با مادرم درباره مشکلات صحبت کنم. البته که ایشون همچنان بر موضع خودشان بودند، اما بعد از یک وقفه طولانی، می‌شد در لحن و کلامشان نوعی ملایمت و حتی خوشحالی( را از اینکه تونستیم مجددعمیقا باهم صحبت‌کنبم مثل مادر و دختر نه غریبه)احساس کرد.به این درک رسیدم که به مادر اجازه بودن بدم ،اجازه بودن به رفتاراش ،اجازه بودن به صحبتهاش حتی بچه بازیاش …وهمان‌طور که دوست ندارم مادرم در زندگی شخصی من دخالت کنه، منم‌حق ندارم در تجربه و مسیر زندگی او دخالت کنم و مهم‌ترین درس برای من بود که بهش برسم.این جلسه برای من فقط یک تمرین نبود؛ انگار فرصتی بود برای دیدن بخشی از خودم که مدت‌ها وسط خشم، وابستگی و گم‌گشتگی نسبت به مادر پنهان مانده بود. کمکم کرد کمی از این گم‌گشتگی فاصله بگیرم و بفهمم رهایی، همیشه به معنای رفتن نیست،گاهی به معنای ماندن، دیدن، پذیرفتن و اجازه دادن است.از خداوند برای شما سلامتی، آرامش و عاقبت‌به‌خیری را خواهانم.