نوروز ۱۴۰۵با همین دیدگان اشک‌آلوداز همین روزن گشوده به دودبه پرستو ، به گل ، به سبزه درودبه شکوفه، ب

نوروز ۱۴۰۵با همین دیدگان اشک‌آلوداز همین روزن گشوده به دودبه پرستو ، به گل ، به سبزه درودبه شکوفه، به صبحدم، به نسیمبه بهاری که می‌رسد از راهچند روز دگر به ساز و سرودما که دل‌هایمان زمستان استما که خورشیدمان نمی‌خنددما که باغ و بهارمان پژمردما که پای امیدمان فرسودما که در پیش چشممان رقصیداین همه دود زیر چرخ کبودسر راه شکوفه‌های بهارگریه سر می‌دهیم با دل شادگریه‌ی شوق ، با تمام وجودسال‌ها می‌رود که از این دشتبوی گل یا پرنده‌ای نگذشتماه، دیگر دریچه‌ای نگشودمهر ، دیگر تبسمی ننموداهرمن می‌گذشت و هر قدمشضربه‌ی هول و مرگ و وحشت بودبانگ مهمیزهای آتش‌ریزرقص شمشیرهای خون‌آلوداژدها می‌گذشت و نعره‌زنانخشم و قهر و عتاب می‌فرمودوز نفس‌های تند زهرآگینباد ، همرنگ شعله بر می‌خاستدود بر روی دود می‌افزودهرگز از یاد دشت‌بان نرودآنچه را اژدها فکند و ربوداشک در چشم برگ‌ها نگذاشتمرگ نیلوفران ساحل روددشمنی کرد با جهان پیونددوستی گفت با زمین بدرودشاید ای خستگان وحشت دشتشاید ای ماندگان ظلمت شبدر بهاری که می‌رسد از راهگل خورشید آرزوهامانسر زد از لای ابرهای حسودشاید اکنون کبوتران امیدبال در بال آمدند فرودپیش پای سحر بیفشان گلسر راه صبا بسوزان عودبه پرستو ، به گل ، به سبزه درودفریدون مشیریhttps://t.me/Sayehsaar