#نکته یک‌حرف نخواندیم دراین کهنه‌خبرها،جز قصّه‌ی تکرارِ اگرها و مگرها.جز سردی از این خَلقِ بَداندیش ندیدیم؛قربانِ تو و لذّتِ آن گرم‌نظرها!مرگ است مَتاعی که در آن نیست نزاعی،از ارثِ پدرها که بمانَد به پسرها.ما را به کجا می‌کشد آخر به شبِ تار،گم‌گشته‌هدف‌ها و سراسیمه‌سَفرها؟این‌مرغِ شباهنگ، ندانم زِ کجا خاست؟کز ناله‌ی وی، خون چکد از چاکِ سَحَرها.از هر وَزشِ باد، تپد دل، مگر امشب،آورده زِ گلزارِ منِ زار، خبرها.جز زیر وزَبَر گشته خَمِ گیسویِ آن‌ماه،هرگز ننهم دل به دگر زیر و زبرها.(خلیل‌الله خلیلی، شاعر افغانستانی1286-1366خورشیدی) خبرها در رسانه و فضای مَجازی ایران همیشه ناگوار است: از جنگ‌ها که بگذریم، در پاکستان اتوبوسی به دره سقوط کرد؛ در بورکینافاسو معدنی فرو ریخت و چند تن جان باختند؛ کجا سیل آمد، کجا طوفان خرابی به بار آورد؛ فلان‌جا انفجار انتحاری صورت گرفت؛ جایی در آتش سوخت، جنگ میان که و که برافروخته‌شد و.... کجا تصادف شد، کجا دو ماشین در گودال افتادند، کی مُرد، کی بیمار شد، کی در معرض بیماری است و.... سرگشته، از خویش می‌پرسم: من چه باید بکنم؟ به کمک معدنچیان بروم؟ جلوی انتحار و کشتار را چگونه بگیرم؟ از آتش سوزی جلوگیری کنم؟ چه کنم؟ این خبرها چرا برای من گفته و نوشته می‌شوند؟ آیا جز دیگرآزاری (سادیسم) انگیزه‌ای  برای پخش این خبرها می‌توان تصوّر نمود؟ آیا نویسندگان و شرح دهنگانِ این خبرها خودشان در حال گریه و اندوه و یاری رسانی به قربانیان هستند؟ آیا باید مدام اظهار همدردی و ناراحتی و اندوه و افسردگی کنم؟ این خبرها چه ربطی به زندگی من دارد؟ می‌خواهم در خانه‌ام آرامش داشته باشم. چرا نمی نویسید: در فلان‌کشور، ملکه‌ی زیبایی انتخاب شد و تصویرش را نشان دهید؟ چرا خبر اجرای کنسرت‌های ایرانی در موسیقی گفته نمی‌شود؟ چرا از رویدادهای زندگی‌بخش چیزی نمی‌گویید؟مگر زندگی ما فقط باید به خواندن و شنیدن خبرهای جنگ و مرگ و بیماری بگذرد؟ روزی همه می‌میریم. دراین تردیدی نیست. اما اکنون که زنده‌ام باید روزگارم را صرف خواندن خبر مرگ دیگران بکنم؟ مگر من سهمی از زندگی ندارم؟ از کتاب‌هایی که خوانده‌ایم حرف بزنیم، از ترانه‌هایی که شنیده‌ایم همدیگر را بهره‌ای ببخشیم؛ فکرمان را فعال کنیم. گفت و گوهای علمی، فرهنگی، ادبی، هنری، راه بیندازیم.  زندگی کنیم.https://telegram.me/ezzatiparvar🆔 @Sayehsokhan