حال و هوای این روزهای درمانگران میهنمان!✍ امروز وسط جلسه،  چندبار اینترنت قطع شد.برق رفت و...و من یک لحظه به این فکر کردم که چقدر شرایط درمانگران ما سخت شده…به شماهایی فکر کردم که مراجع‌تان آن طرف صفحه نشسته؛با اضطراب، با سوگ، با ترس، با یک رابطه‌ی درهم‌ریخته، با یک زندگی که خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست…و شما باید وسط همه‌ی این‌ها، بمانید.گاهی اینترنت قطع می‌شود.گاهی برق می‌رود.گاهی خودمان خسته‌ایم، ذهنمان درگیر است، خبرها را شنیده‌ایم و دلمان هزار جاست؛اما چند دقیقه بعد باید دوباره برگردیم پشت همان صفحه و برای یک انسان دیگر، جای امنی باشیم.و شاید کمتر کسی ببیند که این «ماندن» چقدر انرژی می‌گیرد.اینکه درمانگر بتواند در حالی که خودش هم با شرایط سخت زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، حضورش را برای مراجع حفظ کند، کار کوچکی نیست.برای همین امروز دلم می‌خواهد به همه‌ی همکارانم بگویم:دمت گرم.می‌دونم چه شرایط سختی رو داری می‌گذرونی.می‌دونم ادامه دادن همیشه آسون نیست.می‌دونم گاهی خودت هم خسته‌ای، می‌ترسی، به‌هم می‌ریزی و باز باید برای یک نفر دیگر، ظرفیت نگه داری.اما یک چیز را یادت نرود:تو قرار نیست همیشه قوی باشی.تو هم حق داری خسته باشی.حق داری یک جلسه را نتوانی به بهترین شکل ممکن پیش ببری.حق داری گاهی نیاز داشته باشی کسی مراقب خودت باشد.حق داری مکث کنی.حق داری از کار فاصله بگیری و نفسی بکشی.مراجع‌هایمان به یک درمانگرِ شکست‌ناپذیر احتیاج ندارند؛👌به یک انسانِ حاضر، مسئول و واقعی احتیاج دارند.پس اگر این روزها داری با تمام سختی‌ها هنوز کارت را ادامه می‌دهی،اگر هنوز به مراجعانت جواب می‌دهی،اگر هنوز پشت آن صفحه می‌نشینی و گوش می‌دهی…بدان که دیده می‌شوی.و لطفاً در تمام این مراقبت از دیگران،خودت را از قلم نینداز.مراقبت از خودت، بخشی از درمان است؛ نه چیزی که باید بعد از تمام شدن همه‌ی کارها به آن برسی.برای همه‌ی درمانگرهایی که این روزها، با وجود همه‌چیز، هنوز می‌مانند:خسته نباشید. واقعاً خسته نباشید. 🤍🆔 @Sayehsokhan