«غلط است اینکه گویند به دلی ره است دل رادل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد»از دید بنده، فضای این شعر با قطعهٔ «بیداد» اثر استاد مشکاتیان، حال و هوایی نزدیک و مشابه دارد. تغییر پی در پی ریتم، افت و خیز سرعت قطعه و گردش نغمات در گوشهٔ بیداد از دستگاه همایون، نشانگر افتادن و برخاستن در زندگی با وجود سختی‌ها، ملالت و ملامت‌ها است. هرچند انسان در مسیر برخاستن و افتادن، از غم و زندگی گلایه و ناله می‌کند، اما با وجود مشکل‌ها همواره امید و همت را در زندگی خود دنبال می‌کند؛ هرقدر ناتوان و افتاده باشد.البته، نمی‌توان خطایی به حسن انتخاب استاد در آمیختن شعر حافظ با این اثر روا داشت:«یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟دوستی کِی آخر آمد؟ دوست‌دار‌ان را چه شد؟»بیدادآهنگساز: #استاد_پرویز_مشکاتیاننوازندهٔ سنتور: آرمین جمشیدیبیست و یکم اسفند ۱۴۰۳