اگر روزیچمدانِ آدمی را بستندو گفتند:«زمین دیگرجای ماندن نیست...»من،در نخستین کوچهٔ آن سیارهٔ دور و ن

اگر روزیچمدانِ آدمی را بستندو گفتند:«زمین دیگرجای ماندن نیست...»من،در نخستین کوچهٔ آن سیارهٔ دور و ناشناخته،دکان کوچکی باز می‌کنم؛با تابلویی ساده:«عطرفروشیِ زمین»در قفسه‌هایشنه عطرِ پاریس خواهد بود،نه رایحه‌های ناشناختهٔ کهکشان...فقط چند شیشهٔ کوچک.یکی،پر از بوی خاکیکه نخستین بوسهٔ بارانِ بهار بر آن نشسته است؛یکی،پر از عطرِ چمنیکه سحرگاه،قطره‌های شبنم را بر دوش می‌کشید؛یکی،پر از بوی زعفران،برنجِ دم‌کشیدهو نانی که عطرِ گندمشاز پنجرهٔ خانه‌هادر تهِ کوچه می‌پیچید...یکی،از بوی بازارهای قدیمی؛خشکبار،ادویه،گلاب،دارچین،هل،و صدای مردمیکه هنوزبرای هم وقت داشتند...شیشه‌ای دیگر،از شکوفه‌های اقاقیا،یاسِ عصرهای تابستان،عطرِ نارنج،بوی سروهای کهنسال،جنگلِ خیس،دریا،کوه،و نسیمیکه نامِ وطن راآهسته در گوشِ آدم زمزمه می‌کرد.اما...گران‌ترین شیشهٔ مغازهٔ من،نایاب‌ترین عطر را خواهد داشت.نامش را می‌گذارم:«بوی آغوشِ مادر»کنارش شیشه‌ای دیگر:«عطرِ پدر،وقتی از کار برمی‌گشت»و یکی:«بوی کتاب‌های قدیمی»و دیگری:«عطرِ موی کودکیکه خسته، روی شانهٔ پدر خوابیده است.»مردماز دورترین سیاره‌ها خواهند آمد...شیشه‌ها را باز می‌کنند،چشم‌هایشان را می‌بندند،لبخند می‌زنند...و ناگهان،بی‌صدا گریه خواهند کرد.آن‌وقت می‌فهمندخانه،فقط دیوار و سقف نبود؛خانه،همین بوهایی بودکه روزی بی‌تفاوتاز کنارشان گذشتیم.پس تا هنوززمین زیر پای ماست،باران و بهار را نفس بکشیم؛گرمای تابستان را بهانهٔ نارضایتی نکنیم؛رنگ‌های پاییز را با جان و دل ببینیم؛و از سرمای زمستانو باریدن برفلذت ببریم.عطرِ نانِ تازه را حس کنیم،بوی باغ را،بوی کتاب را،بوی چایِ عصرانه را،بوی مادربزرگ را...و بیش از همه،عطرِ حضورِ آدم‌هایی راکه دوستشان داریم،قدر بدانیم.زیرا روزی خواهد رسیدکه هیچ فناوری،هیچ سفینه‌ای،و هیچ سیاره‌اینخواهد توانستبویِ یک «امروز»را به ما بازگرداند...پس،تا هنوز فرصت هست،آرام‌تر زندگی کنیم؛عمیق‌تر نفس بکشیم؛بیشتر دوست بداریم؛بیشتر در آغوش بگیریم؛و بیشتر قدرِ همین لحظه‌های ساده را بدانیم.شاید بزرگ‌ترین نعمتِ انسان،نه فتحِ کهکشان‌ها،که همین باشد:نفس کشیدندر عطرِ همین زمین... 🌿🌎@SazoChakameoKetab☘🌿🍂☘🌿🍂☘🌿🍂