غزلصدا چه بود عزیزان من کجا را زد؟ خدای من نکند خانه‌ی شما را زد؟ پرنده‌های مهاجر به سرفه افتادندصدا سکوت شکن بود سمت ما را زددرست ساعت املای آب بابا بودکه کوله پشتی دلتنگ بچه‌ها را زدصلات ظهر صدای اذان به گریه نشست عجیب بود ولی خانه‌ی خدا را زدهر آن چه را که به دستش رسید ویران کردغریبه را به فنا داد و آشنا را زدشنیده بود صدا ماندگار خواهد بودکشید تیغ و به آنی رگ صدا را زدشنیده بود دعا تیر اهل ایمان است درست وقت دعا خانه‌ی دعا را زدشنیده بود گروهی به گریه مشغولند کمان به دست شد و مجلس عزا را زدخلیج، زلف پریشان و موج در موج استخبر دهید به دریا که ناخدا را زدخلیل و قاسم و منصور و مرتضا و حمیدهما و هانیه و زهره و ندا را زدبه روزه دار به کودک به تشنه رحم نکرد علم به دوش شهیدان کربلا را زدولی ولی دم ایران آریایی گرمچرا که پنبه‌ی این قوم بی‌حیا را زد... #سعید_بیابانکی@sbiabanaki