از کانال سید شهاب جدا 🔸صائب و سلبریتی و عنصرالمعالی حتییکصائب تبریزی در غزلی می‌گوید:چو پشت آینه ست

از کانال سید شهاب جدا 🔸صائب و سلبریتی و عنصرالمعالی حتییکصائب تبریزی در غزلی می‌گوید:چو پشت آینه ستار تا به کی باشم؟به کشوری که هنر غیر خودنمایی نیستدر اصفهان که به درد سخن رسد صائب؟کنون که نبض‌شناس سخن‌شفایی نیستآقای صائب، این شعر را در شروع قرن یازدهم و بیش از چهارصدسال پیش سروده است و در آن از نبودِ آدمیانی شکایت می‌کند که اهل تفکر باشند و چیزی بگویند که حال جامعه را خوب کند.همچنین از هنری شکایت دارد که نه وسیله رشد انسان؛ بلکه ابزار خودنمایی و فرصت‌طلبی است.در واقع او هم از دست سلبریتی‌ها و بلاگرهای دوران خودش به تنگ آمده بوده. یعنی این جانوران، در زمان صفویه هم بوده‌اند.می‌دانید داریم از چه زمانی سخن می‌گوییم؟ از دورانی که از ملامحسن فیض و کلیم کاشانی بگیر تا شیخ بهایی و میرداماد و ملاصدرا و علامه مجلسی و... حضور داشتند! کسانی که هر کدامشان اگر الان بودند، پروفسور سمیعی‌ یا ایلان ماسکی بودند برای خودشان.ببین معیار سخن‌دانی و تفکر در آن دوران، کجا بوده که صائبِ پایتخت‌نشین که در مهد علم و امکانات آن دوران یعنی اصفهان زندگی می‌کرده، دارد از سطح معرفت جامعه شکایت می‌کند.دوآقای امیرخانِ عنصرالمعالی، کیکاووس بن اسکندر در مقدمه قابوس‌نامه به پسرش گیلان‌شاه حرف جالبی می‌زند.آقاعنصر می‌گوید:"هیچ پسر، پند پدر را کاربند نباشد. چه، آتش در دل جوانان است از روی غفلت. پنداشتِ خویش، ایشان را بر آن نهد که دانش خویش بیشتر از دانش پیران بینند."خلاصه کلام اینکه جوانان فکر می‌کنند که چون بزرگترها مال دیروزند پس توصیه‌هایشان به‌درد آدم‌های امروز نمی‌خورد. به‌احتمال زیاد هم بعد از شنیدن نصایح بزرگترها، توی دلشان بگویند، پدرجان دوره‌وزمانه عوض شده. دوره دوره دنیای مجازی و هوش مصنوعی است. تویی که در دنیای آنالوگ زندگی کرده‌ای و برای پیداکردن زید، باید می‌رفتی جلوی مدرسه دخترانه کلی تک‌چرخ می‌زدی تا شاید شماره تلفنی ردوبدل می‌شد و بعدش باید کلی صبر می‌کردی تا خانه خالی شود تا بتوانی تلفنی بزنی و اگر از شانست، زید مربوطه گوشی را برمی‌داشت، با صدای الو گفتنش تشنج کنی، از جهان امروز چه می‌دانی که داری من را نصیحت می‌کنی.سخن امیرآقای عنصرالمعالی برای قرن پنجم است.سهشعر صائب و سخن قابوس‌نامه را به‌عنوان دومثال آوردم که بگویم، فکر نکنیم آدم‌های قبل از ما متعلق به سیاره‌ای دیگر بوده‌اند و ما اهل سیاره‌ای دیگر.انسان از ازل تا ابد همان انسان است. با همان دغدغه‌ها و خلقیات. فناوری‌ها و امکانات، فقط ظاهر زندگی ما را تغییر می‌دهد. درست است که شناخت ما از جهان، روبه‌روز بیشتر شده است. اما ته‌ش دغدغه‌های انسانی ثابت است.کانال شاعر : @shamoshahab@sbiabanaki