صاحبانِ واقعی ادبیات کیستند؟!در روزگاری که غوغای رسانه‌ها و ارتباطات جمعی حقیقی و مجازی گوش فلک را ک

صاحبانِ واقعی ادبیات کیستند؟!در روزگاری که غوغای رسانه‌ها و ارتباطات جمعی حقیقی و مجازی گوش فلک را کر کرده، کوره‌ی دمانِ رسانه‌ها، از مجازی و حقیقی، هر جنبنده‌ای را به درون می‌کشد و می‌بلعد و می‌سوزاند و از خاکسترش هم چیزی باقی نمی‌گذارد.یادداشت‌نویس‌ها، ستون‌نویس‌ها، منتقدها، دبیرها و سردبیرها، اصحاب رسانه، شومن‌ها ،کارشناس‌نماها، ادیب‌نماها، حکیم‌نماها و همه و همه‌ي آن‌هایی که از ادبیات فقط حرف‌زدن و نوشتن گزارش را بلدند و تنها هنرشان، فقط سرقت حرف این و آن شاعر و نویسنده و آراستن آن به لطایفِ حیل برای فریب مخاطب و بزرگ‌نمایی خود است، چنان عرصه را تنگ کرده‌اند که ادیبان واقعی، شاعران و نویسندگان و صاحبان آثار، ناگزیر فقط تماشاییان صحنه‌اند.دلالی در این مملکت سال‌هاست شغل پربازدهی است. دلال فقط سیب‌زمینی و میوه و دارو و نان و آب و رزق مردم را معامله نمی‌کند! دلالانی هم هستند به نام «دلالان ادبی»، که آثار دیگران را بر می‌دارند و اینجا و آنجا عرضه می‌کنند و نفع‌اش را می‌برند، بی‌آنکه صاحب اثر، از آن بهره‌ای برده باشد.رسانه به این دلالان، فرصت دلالی می‌دهد! کسی که کامپیوتر خوانده، شارح مثنوی است و کسی که دندانپزشک است شارح حافظ! شعر سعدی تا قیصر امین‌پور را فلان کارشناس بی‌سواد که حتا روخوانی شعر را هم بلد نیست، چنان عرضه می‌کند که انگار میراث شخصی سندخورده آباء و اجدادی‌اش است و حتا رعایت این را نمی‌کند که شاعر چه منظوری داشته، هرآنچه را به ذهن ناقصش می‌رسد می‌گوید و به آن می‌بندد! گاه حتا اینها کتاب هم می‌نویسند و ندانسته‌های خود را به حلّه طبع نیز می‌آرایند!چگونه است که در زمینه علوم مختلف، باید صاحب‌نظر متخصص(یعنی کسی که دانش تخصصی و تجربه حرفه‌ای در آن زمینه دارد) باید نظر بدهد، اما در باب ادبیات و شعر، هر کسی می‌تواند مجتهدانه سخن بگوید؟! آیا اگر کسی برای بیماری خاصی به دکتر مراجعه کرد و دکتر به او داروی مشخصی را داد، می‌تواند از فردا به عنوان متخصصِ تجویز دارو، شروع کند از تجارب خود با دیگران صحبت کردن و دارو تجویز کردن؟!رسانه این‌طور است، هر کس با هر پایه و مایه دانشی، می‌نشیند به سخن‌گفتن در باب ادبیات! در تلویزیون حرف می‌زند، در رادیو حرف می‌زند، در روزنامه می‌نویسد، در سایت می‌نگارد و در شبکه‌های اجتماعی آسمان را به ریسمان می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌پرسد که عمو! آیا بلدی یک بیت شعر بگویی که به شاعران می‌تازی یا می‌نازی؟! آیا بلدی یک داستان کوتاه بنویسی که رمان‌های بزرگ و نویسندگان بزرگ را به نقد و نظر می‌کشی؟! آیا می‌دانی «رنجِ آفریدن» چیست و یک شعر یا یک قصه چطور به سرانجامِ کاغذ می‌رسد؟در صدا و سیما، یک گروه مجری کم‌سواد و یک مشت کارشناس‌نمایِ کم‌خِرَد، در رسانه‌ها، یک گروه منتقد پرمدعای بی‌سواد، در شبکه‌های اجتماعی مشتی هوراکشِ بی‌دانش و بی‌ادب، و در همه جا، دیگرانی مانند این غوغاییان سوداگر، گوش فلک را کر کرده‌اند و صاحبان واقعی ادبیات، در کنج خانه‌ها‌ی خود در عزلت و سکوت و دلتنگی، به آفرینش مشغول‌اند!برادران و خواهران مسئول!صاحبان واقعی ادبیات، شاعران و نویسندگان‌اند، نه شارحان و منتقدان و مدعیان و ادیب‌نمایان و گزارشگران و مجریان و کارشناسان و ...! اگر قرار است کسی در باب ادبیات و شعر و داستان و رمان و ... نظر بدهد، اینها باید نظر بدهند نه کس دیگر... محمدرضا تقی‌دختhttps://t.me/Taghidokht1@sbiabanaki