در طرحواره‌درمانی، هدف این نیست که شما تبدیل به آدم بی‌مسئولیتی شوید.قرار نیست از این طرف بام بیفتید و بگویید:«پس دیگر هیچ کاری برای هیچ‌کس نمی‌کنم!»هدف، ایجاد مرز سالم است.یعنی بتوانید بگویید:«من مسئول احساسات خودم هستم؛ تو مسئول احساسات خودت.»«می‌توانم کمکت کنم، اما وظیفه ندارم زندگی‌ات را نجات بدهم.»«می‌توانم دوستت داشته باشم، بدون اینکه نیازهای خودم را نابود کنم.»«می‌توانم نه بگویم و همچنان آدم خوبی باشم.»و شاید مهم‌تر از همه:«لازم نیست همیشه قوی باشم تا ارزشمند باشم.»یک تمرین ساده:دفعه بعد که احساس کردید باید مشکلی را برای کسی حل کنید، سه سؤال از خودتان بپرسید:۱. آیا واقعاً مسئولیت من است؟۲. اگر این کار را انجام ندهم، دقیقاً از چه چیزی می‌ترسم؟۳. آیا دارم از روی محبت کمک می‌کنم یا از روی ترس، گناه و احساس اجبار؟پاسخ سؤال سوم گاهی چیزهای زیادی را آشکار می‌کند.و اگر همیشه آدمی بوده‌اید که:«همه روی شما حساب می‌کنند…»اما خودتان به‌ندرت روی کسی حساب می‌کنید؛اگر همیشه قوی بوده‌اید…اما در خلوت احساس خستگی می‌کنید؛اگر همه را نجات می‌دهید…اما خودتان نمی‌دانید چه کسی قرار است شما را نجات دهد؛شاید لازم باشد یک سؤال عمیق‌تر از خودتان بپرسید:«آیا واقعاً آدم بسیار مسئولیت‌پذیری هستم، یا کودکی هستم که هنوز می‌ترسد اگر همه‌چیز را کنترل نکند، اتفاق بدی بیفتد؟»این دو، از بیرون ممکن است شبیه هم به نظر برسند؛اما از درون، دو دنیای کاملاً متفاوت‌اند.🌱 در طرحواره‌درمانی، قرار نیست کودکِ مسئولِ دیروز را سرزنش کنیم.قرار است به او یاد بدهیم:«دیگر لازم نیست بار همه را روی دوشت حمل کنی.»تو هم حق داری نیاز داشته باشی.حق داری کمک بخواهی.حق داری خسته باشی.حق داری نه بگویی.و مهم‌تر از همه:حق داری فقط فرزند باشی؛ نه والدِ والدینت.اگر این متن برایتان آشنا بود، آن را برای کسی بفرستید که همیشه می‌گوید:«من خودم از پسش برمیام…»شاید پشت این جمله، داستانی باشد که سال‌ها کسی آن را نپرسیده است.#طرحواره_درمانی#والدین_نابالغ_عاطفی#والدشدگی#ایثار#مرزهای_سالم#روانشناسی#روابط_عاطفی#خودشناسیدکتر عباس شفیعیآکادمی طرحواره‌درمانی ایران