دیروز دوباره چشمم به اکساب افتاد. آبی که ادعای اکسیژن رسانی بیشتر به سلول‌های بدن رو داره. حتماً شما هم اون سال‌های اول رو که اومده بود، یادتونه. چه تبلیغ گسترده‌ای داشتند.اون موقع با خودم می‌گفتم چقدر جالبه. هیچ وقت این مسئله رو که «آیا اصلا سلول نیاز به اکسیژن بیشتر داره»، زیر سوال نبردم. فکر می‌کردم که داره. معلومه که داره. اما نه، اینطور نیست. اگه روی هندونه که قاچ زدی پلاستیک نکشی، چطور میشه؟اگه سیب‌زمینی رو پوست بکنی و بذاری همینطور تو محیط، چطور میشه؟همین سیب‌زمینی پوست‌کنده‌شده رو بذاری داخل یه ظرف آب اینطور نمیشه. آب حلال خوبی برای اکسیژن نیست و اتفاقاً این یک شکل از محافظته.بدن میخواد از سلول در برابر اکسیژن محافظت بکنه. اکسیژن باعث آسیب به مواد آلی میشه. به همین خاطر غلظت اکسیژن رو داخل سلول خیلی کم نگه میداره که از این آسیب جلوگیری کنه. این عدد کمتر از ۵ میلی‌متر جیوه است. مقایسه کنید با خون که حدود ۸۰ تا ۱۰۰ است. و همین میزان کم کافیه در سلول.اما ما، به راحتی به خاطر هر شکایت بی‌ربط و باربطی برای بیمار اکسیژن میذاریم. و مقدار زیادی از اقداماتمون در بیمار بدحال به سمت این میره که اکسیژن‌رسانی رو بیشتر کنیم.در چند روز آینده از بحث اکسیژن میخوام بگم. اگه کتابی هم در این زمینه دوست دارید بخونید، من کتاب Oxygen: Creating a New Paradigm از پاول مارینو رو در این مورد خیلی دوست داشتم.