در مورد یاد گرفتن پروسیجردر طب داخلی (و البته بسیاری دیگر از قسمت‌های طب)، لحظات زیادی وجود ندارد که اثر درمانی را که انجام می‌دهی، به شکل فوری ببینی. مثلاً وقتی کسی دچار آنافیلاکسی شده، اگر از نوع‌های بدقلق و مقاوم نباشد، همان موقع اثر درمانت را می‌بینی. درمان دیس‌ریتمی و درمان ادم ریه مثال‌های دیگری است.در بسیاری از موارد دیگر، معمولاً چند وقت طول می‌کشد تا اثر مشخص شود. در برخی موارد مثل درمان بیماری‌های خلقی حتی چند هفته و در درمان سرطان حتی چند ماه.در این میان به نظرم کسی که پروسیجر بلد باشد، می‌تواند این لحظات را برای خود بیشتر کند. این لحظات واقعاً حس آدم را به کاری که انجام می‌دهد، بهتر می‌کنند. مثلاً وقتی فرد پلورال افیوژن شدید دارد و می‌توانی یک کتتر بگذاری و آن را تخلیه کنی و تنفس فرد بهتر شود. مثلاً فرد دسترسی وریدی ندارد و همان لحظه central line می‌گذاری. نیاز به دیالیز دارد و شالدون می‌گذاری.مایع آسیت دارد و به راحتی خارج نشده و می‌توانی با سونوگرافی جایش را مشخص کنی و آن را به راحتی خارج کنی. و کلی پروسیجر دیگر که می‌توان آموخت و انجام داد. به نظرم یکی از مهم‌ترین فایده‌های پروسیجر این است که درست انجام دادنش - اگر تعدادی که نیاز است انجام دهیم خیلی زیاد نباشد که فرسوده شویم - می‌تواند حس توانمندی و حس رضایت فوری از انجام درستش داشته باشد.