تیر ماه من اورژانس را راند می‌کردم. یکی از دوستانم از بخش قلب مشاوره‌ای برای انتقال به سرویس گذاشت. رفتم بیمار را دیدم. خانمی میانسال با نارسایی قلبی بود که با توجه به VT به بخش قلب منتقل شده بود. HFrEF هم داشت و EF حدود ۱۰ درصد بود. اما با توجه به هایپوکالمی مقاوم به درمان، فعلا گذاشتن ICD را به تأخیر انداخته بودند که این مسئله بررسی شود.می‌دانم از نظر کتابی با همین HFrEF هم باید ICD برایش گذاشته شود. اما باید شرایط کشور خودمان و کمبود دستگاه و بقیهٔ مسائل را نیز در نظر گرفت.پتاسیم حدود ۲/۵ داشت و آلکالوز متابولیک. چند باری نیز قبلاً استفراغ کرده بود. قبلاً در مرکز دیگری به او گفته بودند سنگ مجرای صفراوی دارد و اصلاً در ابتدا برای انجام ERCP به این مرکز منتقل شده و در بخش گوارش بستری شده بود که متوجه VT شدند و به بخش قلب منتقل شد. بررسی از نظر علت هایپوکالمی شروع شد. ماجرایش طولانی است اما با توجه به اینکه فشار بالا در کنار پتاسیم ادرار بالا داشت، حتی به هایپرآلدو و مسائل مشابه نیز فکر کردیم که بعداً معلوم شد نه فشارش بالا بوده و هم اینکه آن پتاسیم ادرار موقع درمان با دوز بالای پتاسیم بوده است. زنی بسیار آرام بود. از آن بیمارهایی که بسیار کم شکایت می‌کرد.و فقط یک شکایت داشت هر روز. واقعاً هیچ‌چیز نمی‌توانست بخورد. حتی قرص‌هایش. هر چه می‌خورد، استفراغ می‌کرد. توصیفش شبیه به gastric outlet obstruction بود. واضحاً نیاز به اندوسکوپی داشت، اما به خاطر وضعیت قلب فعلاً اجازهٔ بیهوشی برای اندوسکوپی داده نمی‌شد.می‌شد سی‌تی اسکن کرد. کراتینین کمی بالا بود و به نظر می‌رسید pre-renal AKI شده و در حال اصلاح بود. فعلاً به خاطر درد هایپوگاستریک، سونوگرافی شد. دوطرفه در تخمدان توده خواندند و گفتند به نفع کروکنبرگ است. عجیب شد.بالاخره وضعیت آن‌قدر پایدار شد که یک اندوسکوپی انجام شد. اسکوپ از آنتروم رد نشد و نشد استنت بگذارند. اما توانستند نمونه بگیرند. قاعدتاً با این وضعیت جراحی نیز نمی‌شد کرد که ژژنوستومی بگذاریم.هم‌چنان چیزی نمی‌توانست بخورد. سی‌تی اسکن شد. جدار آنتروم معده ضخیم بود و در اطرافش نیز به نظر دست‌اندازی وجود داشت. به نظر که کنسر معده بود. اما اتفاقی در سی‌تی اسکن، PTE دو طرفه یافت شد و یک لخته در بطن چپ. مرداد شده بود و من از اورژانس به بخش برگشته بودم و اتفاقی او بیمار خودم شده بود دوباره. در این مدت زحمتش با افراد دیگر بود.هپارین را شروع کردم. خونریزی گوارشی کرد. خونریزی کم بود. پنتوپرازول را بیشتر کردیم. با آن حجم از لخته، هپارین را هم ادامه دادیم. چند روز گذشت و دیگر از خونریزی خبری نبود. به انوکساپارین تغییرش دادم. هم‌زمان تغذیه وریدی نیز شروع شده بود. پنتوپرازول را هم کم کردیم. خوشبختانه نیازی به آنژیوامبولیزیشن نشد.جواب بیوپسی آمد آدنوکارسینوم.دو هفته‌ای از شروع درمان PTE گذشت و به کمک همکار کاردیوآنکو، پس از پایداری، شرایط شروع شیمی‌درمانی را فراهیم کردیم و به بخش آنکولوژی منتقل شد. اولین دوز شیمی‌درمانی شروع شد. دو روز شیمی شد و دوباره به بخش خودمان برگشت. البته رفت پیش یکی دیگر از اتندها. چهارمین اتند از بخش جنرال بود که او را ویزیت می‌کرد.بعد از چند روز از گذشت شیمی، دوباره برای استنت تلاش کردند و بالاخره دیروز توانستند استنت بگذارند.و امروز صبح به او سر زدم و پس از دو ماه و خرده‌ای بالاخره توانست غذا بخورد و استفراغ نکند و بعد از این همه هفته، مرخص شد که کارهای شیمی‌درمانی به شکل سرپایی انجام شود و منتظر ادامهٔ نتایج نمونه‌برداری برای درمان‌های اختصاصی‌تر باشیم. در درمان او افراد بسیار زیادی از دخیل بودند از سرویس‌های جنرال طب داخلی، گوارش، قلب (الکتروفیزیولوژی و کاردیوآنکولوژی)، هماتو-آنکولوژی و بیهوشی.امروز بعد از ظهر با پسرش و دخترش او را در حیاط بیمارستان دیدم که داشت به خانه می‌رفت. خداحافظی کردیم.این جنس کارها برایم دلگرمی است. کم پیش می‌آید اما ایدئال برایم این است که از نظر همکاری، کار در بیمارستان این‌گونه پیش برود. امیدوارم که بیشتر شود.